Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 16/20 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed for lack of legal argumentation and failure to cite established case law on missing corporate organs.

Numero d'incarto III UZ 16/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Social Insurance Institution's appeal against the Court of Appeal's decision to remand the case due to a lack of a legal representative. The appellant failed to provide a professional legal argument, merely stating that the court's reasoning was unconvincing without citing relevant precedent. The court rejected this because established jurisdicton holds that the absence of a corporate organ constitutes a procedural defect regardless of the presence of a lawyer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 3941 § 11 k.p.c.; art. 398 § 14 k.p.c.: The Supreme Court's review of a cassation appeal against a remand decision is limited to verifying the correct qualification of the procedural defect, not the merits, and appeals must be professionally argued with reference to established case law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal procedural defect missing corporate organ legal representation Social Insurance Institution remand of case professional argumentation difetto di legittimazione dell'associazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3941 § 11 k.p.c.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, czemu Sąd Najwyższy dał już wyraz w wydanym w sprawie między tymi samymi stronami postanowieniu z 5 marca 2020 r., III UZ 53/19 (niepublikowane).W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że środek odwoławczy unormowany w art. 3941 § 11 k.p.c.
art. 398 § 14 k.p.c.
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 listopada 2006 r., I CSK 224/06, LEX nr 276251; z dnia 11 października 2011 r., V CSK 272/18, LEX nr 2763808).Z powyższych względów zażalenie należało oddalić jako nieuzasadnione (art. 39814 w związku z art.
art. 379 pkt 2 k.p.c
Odwołująca się spółka nie miała zatem organu powołanego do jej reprezentowania, w związku z czym wystąpiła przyczyna nieważności postępowania określona w art. 379 pkt 2 k.p.c.
art. 210 § 2 k.s.h
Oświadczenie o rezygnacji wspólnika będącego jedynym członkiem zarządu odwołującej się spółki nie zostało bowiem złożone w formie aktu notarialnego, jak wymaga tego art. 210 § 2 k.s.h.
art. 3941 § 11 k.p.c
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, czemu Sąd Najwyższy dał już wyraz w wydanym w sprawie między tymi samymi stronami postanowieniu z 5 marca 2020 r., III UZ 53/19 (niepublikowane).W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że środek odwoławczy unormowany w art. 3941 § 11 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2014 r., II CZ 117/13
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2014 r., II CZ 117/13, LEX nr 1458823).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2014 r., IV CZ 120/13
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r., I CSK 224/06
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2011 r., V CSK 272/18
I CSK 224/06
Supreme Court voids appeal due to lack of competent municipal organ during proceedings.
V CSK 272/18
Supreme Court quashes appeal judgment due to lack of legal representative for the plaintiff company during proceedings.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 16/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Maciej Pacuda‎SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania G. Sp. z o.o. w W. (poprzednio G. Sp. z o.o. w O. )‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. ‎z udziałem zainteresowanych: R. Sp. z o.o. w W. , Syndyka Masy Upadłości K.. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w O. , B. U., K. B. , Prokuratora Okręgowego w O.‎o ubezpieczenie społeczne,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 sierpnia 2020 r.,‎zażalenia organu rentowego na wyrok Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt III AUa (…), III AUz (…), oddala zażalenie i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego Sądowi Okręgowemu w O..

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w O. decyzjami: z dnia 27 maja 2014 r. stwierdził, że K. B. podlegała u G. Spółki z o.o. w O. (obecnie G. Sp. z o.o. w W. ) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu, chorobowemu jako pracownik od 1 października 2012 r.; z dnia 17 czerwca 2014 r. stwierdził, że B. U. u wnioskodawcy podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu, chorobowemu jako pracownik od 1 października 2012 r. do 3 sierpnia 2013 r., i od 10 października 2013 r.Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r., V U (…) oddalił odwołania od powyższych decyzji wniesione przez Grupę B.

Sp. z o.o. w O. (pkt I); zasądził na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II); przyznał od Skarbu Państwa na rzecz kuratora procesowego radcy prawnego R. K. kwotę 60 zł z doliczeniem 23% podatku VAT tytułem wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla zainteresowanej R. sp. z o.o. w W., pkt III) i nie obciążył wnioskodawcy kosztami zastępstwa procesowego na rzecz Syndyka Masy Upadłości K.. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w O. (pkt IV).Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 18 czerwca 2019 r., III AUa (…) na skutek apelacji G.

Sp. z o.o. w W. (poprzednio G. Sp. z o.o. w O. ) uchylił powyższy wyrok, zniósł postępowanie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w O., , pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego.Rozpoznając apelację, Sąd Apelacyjny podniósł, że w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji wystąpił brak organu powołanego do reprezentowania wnioskodawcy. Jedyny członek zarządu spółki A. B. został skutecznie odwołany w dniu 22 kwietnia 2016 r. Odwołująca się spółka nie miała zatem organu powołanego do jej reprezentowania, w związku z czym wystąpiła przyczyna nieważności postępowania określona w art. 379 pkt 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny wskazał, że złożona w dniu 22 kwietnia 2016 r. rezygnacja członka zarządu A.

B. z pełnionej funkcji nie spowodowała skutku prawnego w postaci ustania jego członkostwa w zarządzie. Oświadczenie o rezygnacji wspólnika będącego jedynym członkiem zarządu odwołującej się spółki nie zostało bowiem złożone w formie aktu notarialnego, jak wymaga tego art. 210 § 2 k.s.h. Jednak skutki podjętej 22 kwietnia 2016 r. uchwały nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników odwołującej się spółki o odwołaniu A. B. z funkcji członka zarządu spółki powodują, w ocenie Sądu Apelacyjnego, że wraz z ustaniem funkcji A.

B. jako członka zarządu spółki, spółka przestała mieć zarząd. Sąd Apelacyjny wskazał, że dla skuteczności podjęcia tej uchwały nie była wymagana forma aktu notarialnego, ponieważ art. 210 § 2 zdanie 2. k.s.h. dotyczy czynności prawnych między wspólnikiem a reprezentowaną przez niego spółką. Wskazana uchwała zgromadzenia wspólników z 22 kwietnia 2016 r. nie odwoływała się w swojej treści ani uzasadnieniu do rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu. Jako powód podjęcia uchwały podano sytuację zdrowotną członka zarządu i problemy z wykonywaniem jego mandatu.

Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji, zakończone zamknięciem rozprawy i wydaniem wyroku toczyło się zatem z udziałem strony (odwołującej się spółki), która od dnia 22 kwietnia 2016 r. nie miała organu powołanego do jej reprezentowania (art. 379 pkt 2 k.p.c.).Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył w całości zażaleniem pełnomocnik organu rentowego i wniósł o jego uchylenie. W treści zwięzłego zażalenia wskazał, że przyczyna uchylenia zaskarżonego wyroku (utrata zarządu, tj. organu upoważnionego do reprezentacji spółki) nie przekonuje strony pozwanej z uwagi na brak elementarnej logiki i konsekwencji w rozumowaniu Sądu Apelacyjnego.

Skarżący wskazał, że podzielając tok rozumowania Sądu Apelacyjnego, powstaje pytanie o podstawę umocowania pełnomocnika odwołującego się do złożenia apelacji. Przy ustaleniach Sądu Apelacyjnego nie miałoby miejsca skuteczne wniesienie apelacji.W odpowiedzi na zażalenie kurator działający na rzecz G. wniósł o jego oddalenie oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej od Skarbu Państwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, czemu Sąd Najwyższy dał już wyraz w wydanym w sprawie między tymi samymi stronami postanowieniu z 5 marca 2020 r., III UZ 53/19 (niepublikowane).W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że środek odwoławczy unormowany w art. 3941 § 11 k.p.c. nie służy ocenie prawidłowości czynności procesowych sądu podjętych w celu wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy ani także zaprezentowanego przez ten sąd poglądu na temat wykładni prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2014 r., II CZ 117/13, LEX nr 1458823).

Zażalenie przewidziane w art. 3941 § 11 k.p.c. jest skierowane przeciwko uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a więc ocenie może być poddany jedynie ewentualny błąd sądu odwoławczego przy kwalifikowaniu określonej sytuacji procesowej jako odpowiadającej powołanej podstawie orzeczenia kasatoryjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2014 r., IV CZ 120/13, LEX nr 1436080). Rolą Sądu Najwyższego w postępowaniu zażaleniowym - gdy przyczyną orzeczenia uchylającego była nieważność postępowania - jest zbadanie czy sąd drugiej instancji prawidłowo pojmował przyczynę uzasadniającą zniesienie zaskarżonego orzeczenia i czy jego merytoryczne stanowisko uprawniało do podjęcia takiej decyzji procesowej.W drugiej kolejności Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że zażalenie wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza do Sądu Najwyższego, powinno być przygotowane zgodnie z regułami sztuki prawniczej, rzetelnie i wyczerpująco.

Tymczasem pełnomocnik organu rentowego nie powołał w zażaleniu jakichkolwiek zarzutów, ograniczając się jedynie do wniosku i kilkuzdaniowego uzasadnienia. Zdaniem pełnomocnika organu rentowego argumentacja Sądu Apelacyjnego nie przekonuje, bowiem opiera się na rzekomym założeniu o braku organów spółki, a nadto Sąd drugiej instancji nie wyjaśnił umocowania pełnomocnika G. Sp. z o.o. do złożenia apelacji. Nie jest to argumentacja, której należałoby oczekiwać o profesjonalisty, zwłaszcza że zaprezentowany powyżej wywód pomija dorobek judykatury wypracowany w stanach faktycznych zbliżonych do ustalonego w sprawie.

Skarżący ograniczył się do przedstawienia własnego stanowiska, które odbiega od utrwalonego poglądu odnośnie do sytuacji związanej z utratą przez osobę prawną jej organów. Sąd Apelacyjny dostrzegł zmianę polegającą na wykreśleniu z rejestru jedynego członka zarządu, co oznacza, że w dniu rozprawy i w dniu ogłoszenia wyroku przez Sąd Okręgowy spółka nie posiadała organu uprawnionego do jej reprezentacji (o tym fakcie nie informował także pełnomocnik ją reprezentujący). W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że brak organu powołanego do reprezentowania strony stanowi przyczynę nieważności postępowania niezależnie od tego, czy w jej imieniu działał pełnomocnik (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 listopada 2006 r., I CSK 224/06, LEX nr 276251; z dnia 11 października 2011 r., V CSK 272/18, LEX nr 2763808).Z powyższych względów zażalenie należało oddalić jako nieuzasadnione (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).