Supreme Court dismissed appeal on cassation fee payment delay, rejecting lawyer's excuse of contact difficulty.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed an appeal against a lower court's decision to reject a request to extend the deadline for paying the cassation fee. The lawyer argued that inability to contact the client justified the delay, but the court found this insufficient given the small fee amount and the lawyer's failure to contact the client directly. The court ruled that the appeal was inadmissible because it sought review of a non-appealable procedural order regarding the fee payment deadline.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 380 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: An appeal against a court order rejecting a request to extend the deadline for paying the cassation fee is inadmissible as it does not conclude the proceedings, and the mere difficulty of contacting the client does not justify the delay in payment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 5 stycznia 2007 r.
III UZ 12/06
1. Przepis art. 380 k.p.c., określający rozpoznanie przez sąd drugiej instancji postanowień, które nie podlegały zaskarżeniu, ma zastosowanie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji (art. 39821 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
2. „Trudność w kontaktowaniu się ze stroną” nie uzasadnia przywrócenia
terminu do uiszczenia opłaty podstawowej od skargi kasacyjnej wniesionej
przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.
Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski
(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia
2007 r. sprawy z odwołania Marianny S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w L. z udziałem Lecha C. - Zakładu Instalacji Elektrycznych w B.P. o
ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu, na skutek zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 31 października 2006 r.
[...]
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Lublinie oddalił apelację wnioskodawczyni Marianny S. od wyroku
Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 4
kwietnia 2005 r. oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji ZUS Oddziału
w R. z dnia 30 grudnia 2003 r. W dniu 12 września 2006 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła wnioskodawczyni działając przez pełnomocnika będącego
radcą prawnym. Pełnomocnik wnioskodawczyni przy wniesieniu skargi kasacyjnej nie
uiścił opłaty podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o
kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W dniu
15 września 2006 r. pełnomocnik wnioskodawczyni złożył wniosek o przywrócenie
terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej dokonując jednocześnie uchybionej czynności. Pełnomocnik wnioskodawczyni uzasadnił ten wniosek niemożnością
skontaktowania się z wnioskodawczynią z powodu jej nagłego wyjazdu spowodowanego sprawami osobistymi. Postanowieniem z dnia 23 października 2006 r. Sąd
Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wniosek ten oddalił.
Sąd Apelacyjny uznał, że pełnomocnik wnioskodawczyni nie wykazał, aby nie ponosił
winy w uchybieniu terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej. Przy dochowaniu należytej staranności i dbałości o własne interesy opłata mogła być uiszczona w
wymaganym terminie. Trudność kontaktowania się pełnomocnika z jego mocodawcą
nie jest okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie przedmiotowemu terminowi,
skoro chodziło o kwotę 30 zł, a ponadto pełnomocnik nie kontaktował się w kwestii
opłaty bezpośrednio z wnioskodawczynią ale z jej synem. Sporządzając skargę, pełnomocnik wnioskodawczyni powinien liczyć się z koniecznością uiszczenia opłaty i
podjąć w tym kierunku stosowne działanie. W tych okolicznościach podane (we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej) przyczyny
naruszenia tego terminu dotyczą prowadzenia sprawy przez pełnomocnika w ramach
udzielonego pełnomocnictwa.
Postanowieniem z dnia 31 października 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z
art. 1302 § 3 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni od wyroku Sądu
Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 26 czerwca
2006 r., skoro z wniesieniem skargi kasacyjnej nie została uiszczona opłata, o której
mowa w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego wniosła wnioskodawczyni domagając się jego uchylenia, a także uchylenia postanowienia Sądu
Apelacyjnego z dnia 23 października 2006 r. Skarżąca podniosła, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej jej pełnomocnik opłatę uiścił, co - jej zdaniem - powinno wywołać skutek od daty wniesienia
skargi kasacyjnej. Opłata od skargi kasacyjnej została wniesiona bez wezwania do
jej uiszczenia przez sąd. Skarżąca powołała się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., II UZ 72/04 (OSNP 2005 nr 20, poz. 325), zgodnie z którym „na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu wniosku o przywrócenie
terminu do wniesienia kasacji zażalenie nie przysługuje (art. 39318 § 2 k.p.c.). Takie
postanowienie może być skontrolowane w ramach rozpoznania zażalenia na postanowienie o odrzuceniu kasacji (art. 380 w związku z art. 397 § 2 k.p.c.).” W świetle
tego postanowienia Sąd Apelacyjny dokonał błędnej interpretacji stanu faktycznego,
tj. okoliczności uchybienia terminu do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej, a następnie wniesienia opłaty bez wezwania Sądu i dokonania czynności na zasadzie art.
169 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie jest w zażaleniu kwestionowane, że wnioskodawczyni nie zachowała właściwego terminu do uiszczenia opłaty od wniesionej skargi kasacyjnej i że z tego powodu wynikają konsekwencje określone w art. 1302 § 3 k.p.c. Jedynym przeciwstawieniem ustawowo określonych konsekwencji nieuiszczenia opłaty sądowej od skargi
kasacyjnej w przewidzianym do tego terminie stanowi - według wnoszącej zażalenie
- jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty. Przywrócenie bowiem
tego terminu połączone z uiszczeniem opłaty powodowałoby usunięcie skutków
naruszenia terminu. Jednakże wniosek o przywrócenie terminu został oddalony postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 23 października 2006 r. Postanowienie to
nie należy do kategorii postanowień kończących postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. i dlatego nie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy przyjął, że rozpatrywane zażalenie zawiera wniosek umożliwiający w trybie art. 380 k.p.c. rozpoznanie postanowienia nie podlegającego zaskarżeniu. Rozpoznając postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 października
2006 r. oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi
kasacyjnej - Sąd Najwyższy podzielił podstawy tego postanowienia. Powoływanie się
przez pełnomocnika strony na bliżej nieokreśloną trudność jego kontaktowania się ze
stroną w kwestii wniesienia opłaty sądowej w kwocie 30 zł, w ustalonych okolicznościach, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie, a ponadto, że pełnomocnik nawet nie kontaktował się ze stroną bezpośrednio, z pewnością nie usprawiedliwia opóźnienia. Nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu Apelacyjnego, że uchybienie
terminu do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn zależnych od
strony i jej pełnomocnika ze względu na zależny od tych osób sposób ułożenia między nimi umocowania procesowego.
Jeżeli zatem skarga kasacyjna nie została należycie opłacona, a wniosek o
przywrócenie terminu do dokonania takiego opłacenia - został zasadnie oddalony - to
zaskarżone zażaleniem postanowienie nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, a zażalenie
okazało się oczywiście bezzasadne.
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił stosownie art. 39814 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.