Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding a missed deadline for serving a judgment's reasoning.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's decision to reject a request for extending the deadline to serve a judgment's reasoning. The applicant argued that his mental health conditions caused memory loss, preventing him from meeting the statutory deadline. The court found that the applicant failed to prove his condition worsened specifically during the narrow window between the deadline and the missed filing date.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; An appeal against a ruling denying a request to extend a procedural deadline is inadmissible unless the ruling concludes the proceedings, as the applicant must prove the condition causing the delay occurred specifically within the missed time frame.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UZ 1/10
POSTANOWIENIE
Dnia 1 czerwca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Kwaśniewski
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z wniosku J. G.
przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu
o wysokość świadczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 czerwca 2010 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 9 grudnia 2009 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Wnioskodawca J. G. w sprawie przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu
o wysokość świadczenia wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 grudnia 2009 r., którym: I.
oddalono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie
uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 30 września 2009 r. oraz jego doręczenie; II.
odrzucono wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia
30 września 2009 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w
całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił to zażalenie w
części dotyczącej oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku
o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku jako niedopuszczalne.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
W pierwszej kolejności rozważenia wymaga dopuszczalność zażalenia, gdyż
zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,
zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące
postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1, a
także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie
sądu pierwszej instancji. Trafnie Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie w zakresie
dotyczącym oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż nie jest to
postanowienie kończące postępowanie (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNAPiUS 2000 nr
24, poz. 887; OSNC 2001 nr 1, poz. 1; OSP 2001 nr 5, poz. 76 z glosą W.
Broniewicza; Przegląd Sądowy 2001 nr 5, s. 122 z glosą J. Smólskiego). Za
postanowienie kończące postępowanie należy natomiast uznać postanowienie
odrzucające wniosek o doręczenie odpisu wyroku sądu drugiej instancji z
uzasadnieniem. Złożenie wniosku o doręczenie orzeczenia sądu drugiej instancji z
uzasadnieniem (jeżeli jest wymagane) i ewentualnie doręczenie tego orzeczenia
jest bowiem warunkiem skutecznego złożenia skargi kasacyjnej (por. między innymi
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UZ 36/03, OSNP 2004
nr 10, poz. 178 oraz z dnia 16 grudnia 2005 r., II PZ 47/05, OSNP 2006 nr 23-24,
poz. 360).
Trafność zaskarżonego postanowienia w części odrzucającej wniosek
skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 30 września 2009 r. zależy
natomiast od oceny zasadności złożonego wraz z nim wniosku o przywrócenie
terminu. Orzeczenie w przedmiocie tego wniosku nie podlega bowiem, jak
wskazano
wyżej,
odrębnemu
zaskarżeniu,
ale
zgodnie
ze
stosowanym
odpowiednio art. 380 k.p.c., w tym zakresie postanowienie to podlega rozpoznaniu
na wniosek strony (por. postanowienia Sąd Najwyższego z dnia 23 października
2002 r., II CZ 109/02, LEX nr 75273; z dnia 17 maja 2002 r., I CZ 31/02, LEX nr
55094, z dnia 4 marca 2005 r., II UZ 72/04, OSNP 2005 nr 20, poz. 325 oraz z dnia
16 grudnia 2005 r., II PZ 47/05, OSNP 2006 nr 23-24, poz. 360). Wprawdzie
wnioskodawca
w
zażaleniu
nie
złożył
wyraźnie
wniosku
o
rozpoznanie
postanowienia w zakresie niezaskarżalnego orzeczenia co do wniosku o
przywrócenie terminu, ale praktycznie w całości zażalenie dotyczy tego przedmiotu.
Według art. 168 § 1 k.p.c., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności
procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W
piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić
okoliczności uzasadniające wniosek (art. 169 § 2 k.p.c.), natomiast przywrócenie
terminu zależy od wykazania przez stronę braku winy w niezachowaniu terminu.
Skarżący w uzasadnieniu swego wniosku wskazał, że jest 80-letnim schorowanym
człowiekiem. Obok licznych schorzeń cielesnych ma też niedomogi psychiczne,
które powodują częste zaniki pamięci. Powołał, iż już w 1994 r. Wojskowa Komisja
Lekarska rozpoznała u niego miedzy innymi „zespół psychoorganiczny z cechami
otępiennymi”.
Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego, iż podniesione
przez skarżącego
okoliczności
nie
stanowią
wystarczającej
podstawy do
przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i
jego doręczenie. Wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł 30 września 2009 r., termin
złożenia wniosku sporządzenie uzasadnienia i doręczenie upłynął zatem 7
października 2009 r. (art. 387 § 3 k.p.c.), zaś powód wniosek ten złożył w dniu 8
października 2009 r. W takim stanie rzeczy, wykazanie przez wnioskodawcę braku
winy w niezachowaniu terminu, powinno być powiązane z przedziałem czasowym
pomiędzy 1 a 8 października 2009 r. poprzez wskazanie dowodów, iż w tych
właśnie dniach doszło do zaników pamięci. Jak wykazuje przebieg postępowania
(zachowanie terminu na złożenie odwołania od decyzji Dyrektora Wojskowego
Biura Emerytalnego, wniosku o sporządzenie uzasadnienia i na wniesienie apelacji
od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 czerwca 2009 r.) stany otępienne nie mają u
wnioskodawcy charakteru permanentnego.
Na wnioskodawcy ciążył zatem
obowiązek wykazania, iż w otwartym terminie na złożenie wniosku o sporządzenie
uzasadnienia wyroku i jego doręczenie objawy chorobowe zaostrzyły się. Skarżący
nie skorzystał także z możliwości uczestnictwa w rozprawie, na której był
rozpoznawany jego wniosek o przywrócenie terminu a tym samym pozbawił się
możliwości złożenia przed Sądem ewentualnych dodatkowych wyjaśnień.
Z tych względów na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z 3941 § 3 k.p.c.
orzeczono, jak w sentencji.