New health claims filed during appeal are treated as new circumstances requiring separate rent proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint regarding the rejection of their appeal against a social security disability pension decision. The appellant argued that new medical evidence of worsening health should have been considered, but the court held that appeals must address facts existing at the time of the first-instance judgment. Consequently, new claims for benefits based on post-judgment health deterioration are treated as separate circumstances requiring a new request to the rent authority.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 4779 k.p.c.; art. 47710 § 2 k.p.c.: New facts or claims regarding worsening health discovered after the first-instance judgment constitute new circumstances of the case, necessitating a separate request to the rent authority rather than being grounds for appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 21 lutego 2007 r.
III UZ 1/07
Nowe twierdzenia ubezpieczonego o pogorszeniu się stanu jego zdrowia
po wydaniu wyroku, które zostały zgłoszone w toku postępowania apelacyjnego, należy traktować jako nowe okoliczności sprawy i nierozpoznane dotychczas przez organ rentowy żądanie przyznania świadczenia z ubezpieczenia
społecznego (art. 47710 § 2 k.p.c.).
Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka
(sprawozdawca), Herbert Szurgacz.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego
2007 r. sprawy z odwołania Aleksandra J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w L. o wysokość renty, na skutek zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 listopada 2006 r. [...]
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie w punkcie I odrzucił apelację wnioskodawcy
Aleksandra J. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 18 stycznia 2006 r.,
wydanego w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w
L. o wysokość renty, natomiast w punkcie II odmówił adwokatowi Joannie D.-K. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził, że
sporządzona przez adwokata apelacja nie spełnia wymagań określonych w art. 368 §
1 pkt 2 i 3 k.p.c., ponieważ nie zawiera zwięzłego przedstawienia zarzutów apelacji
ani ich uzasadnienia, sprowadzając się głównie do zgłoszenia wniosku o przeprowadzenie postępowania dowodowego z opinii biegłych sądowych lekarzy w związku z
pogorszeniem się stanu zdrowia wnioskodawcy w okresie, jaki upłynął od ostatniego
badania. Ponadto w apelacji nieprawidłowo został określony zakres zaskarżenia.
Pełnomocnik wskazał, że zaskarża wyrok w punkcie I, uwzględniającym częściowo
odwołanie wnioskodawcy przez zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie prawa do
renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na stałe, zamiast renty okresowej,
natomiast odwołanie w części dotyczącej odmowy przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy zostało rozstrzygnięte w punkcie III wyroku, oddalającym
odwołanie w pozostałej części. Zgodnie z treścią art. 3701 k.p.c. apelacja sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, niespełniająca wymagań szczególnych
określonych w pkt 1-3 i pkt 5 art. 368 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu bez wzywania
do usunięcia tych braków i tak też Sąd orzekł w punkcie I zaskarżonego postanowienia. Ponadto z uwagi na to, że sporządzenie apelacji ze wskazanymi wyżej uchybieniami nie jest „udzieleniem pomocy prawnej" w rozumieniu § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.),
za którą koszty ponosi Skarb Państwa, Sąd Apelacyjny w punkcie II tego postanowienia oddalił wniosek o przyznanie kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawcy domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, w
szczególności art. 368 § 1 k.p.c., przez jego błędną interpretację, polegającą na mylnym przyjęciu, iż apelacja musi zawierać zarzuty wobec wyroku Sądu pierwszej instancji, nawet w przypadku, kiedy oparta jest ona wyłącznie na nowych faktach i dowodach. Zdaniem wnoszącej zażalenie, brak jest przepisu, który zabraniałby oparcia
apelacji wyłącznie na nowych faktach i dowodach, które pojawiły się po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Za możliwością taką przemawiają względy ekonomiki procesowej, ponieważ obywatel zamiast zakładać kolejną sprawę w sądzie,
może skorzystać z toku instancji i zakończyć sprawę w jednym postępowaniu. „Brak
zarzutów apelacji nie wynika w niniejszym przypadku z nieznajomości przepisów, natomiast pełnomocnik uznał, że brak jest zarzutów, które można zasadnie postawić”.
Występując w sprawie z urzędu, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, który sygnalizował dalsze pogorszenie się stanu zdrowia i zażądał sporządzenia apelacji w tym
zakresie, pełnomocnik zmuszony był oprzeć apelację wyłącznie na nowym fakcie,
którym w rozpoznawanej jest dalsze pogorszenie się stanu zdrowia wnioskodawcy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest uzasadnione już dlatego, że w przypadku odwołania od decyzji wydanej w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiotem orzekania
jest stan sprawy, w tym jej stan faktyczny, istniejący w dacie zgłoszenia wniosku lub
wydania decyzji (art. 4779 k.p.c.). Skoro przedmiotem osądu sądu ubezpieczeń społecznych jest tylko stan rzeczy rozpoznany przez organ rentowy w wydanej decyzji,
to apelacja od wyroku Sądu pierwszej instancji weryfikującego wydaną decyzję nie
może opierać się „na nowym fakcie, który pojawił się po wyroku w pierwszej instancji,
tj. na fakcie dalszego pogorszenia się stanu zdrowia wnioskodawcy, co wymagało
kolejnej opinii biegłych”. Oznacza to, że zarzuty apelacji oparte wyłącznie na nowych
twierdzeniach o pogorszeniu się stanu zdrowia wnioskodawcy, co zostało ujawnione
już po wydaniu decyzji rentowej, która nie była oparta na twierdzeniach o pogorszeniu stanu zdrowia w stopniu wcześniej nieznanym, a przez to nierozpoznanym przez
organ rentowy, nie mogą być przedmiotem osądu apelacyjnego. Tego rodzaju nowości faktyczne, tj. nowe twierdzenia ubezpieczonego o pogorszeniu się stanu jego
zdrowia po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji, które zostały zgłoszone w
toku postępowania apelacyjnego, należy traktować jako nowe okoliczności sprawy i
dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy żądanie przyznania świadczeń z
ubezpieczenia społecznego, które sąd ubezpieczeń społecznych mógł zakwalifikować jako wymagające przekazania do rozpoznania organowi rentowemu w trybie art.
47710 § 2 k.p.c., tyle że takich zarzutów autorka apelacji i zażalenia nie postawiła.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na
podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 k.p.c.