Supreme Court dismisses appeal when the pension agency withdraws the cassation complaint before final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the pension agency's cassation appeal after the agency voluntarily withdrew the complaint on February 27, 2025. The agency had previously suspended proceedings to await a Constitutional Court ruling but later retracted its appeal entirely. The court held that the withdrawal of a cassation complaint is a procedural act that does not require judicial verification and automatically terminates the Supreme Court's proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 21 k.p.c.; Art. 391 § 2 k.p.c.: The withdrawal of a cassation complaint is a procedural act that does not require judicial verification and leads to the termination of proceedings before the Supreme Court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III USKP 36/25 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Renata Żywicka (przewodniczący)SSN Jarosław Sobutka (sprawozdawca)SSN Robert Stefanicki w sprawie z odwołania S. P.od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracjio wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 11 marca 2025 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lubliniez dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt III AUa 457/21, umarza postępowanie kasacyjne. Jarosław Sobutka Renata Żywicka Robert Stefanicki
UZASADNIENIE
Decyzją z 12 lipca 2017 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, działając na podstawie art. 15c w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016 r., poz. 708 z późn. zm.) oraz na podstawie otrzymanej z IPN informacji z 31 maja 2017 r. (Nr […]) ponownie ustalił wysokość policyjnej emerytury dla S.P. od 1 października 2017 r.
Miesięczne świadczenie wraz z przysługującymi wzrostami i dodatkami określono na kwotę 2.069,02 zł. W uzasadnieniu wskazano, że wysokość świadczenia emerytalnego stanowi 62,73% podstawy wymiaru w kwocie 5.745,93 zł i wynosi 3.604,42 zł. Z uwagi na to, że ustalona kwota jest wyższa od przeciętnej emerytury ogłoszonej przez Prezesa ZUS, podlega ona zmniejszeniu do 2.069,02 zł.Wyrokiem z 13 kwietnia 2021 r. (VIII U 3382/19), Sąd Okręgowy w Lublinie zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił wysokość emerytury policyjnej S.P. od 1 października 2017 r. z uwzględnieniem treści art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, ale bez uwzględnienia treści art. 15c ust. 3 tej ustawy (pkt I); oddalił odwołanie w pozostałej części (pkt II); wniosek o odsetki przekazał do rozpoznania Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie (pkt III); zniósł wzajemnie pomiędzy stronami koszty procesu (pkt IV).Na skutek apelacji S.P. i Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 12 stycznia 2023 r. (sygn. akt III AUa 457/21):I. oddalił obie apelacje;II. zniósł wzajemnie koszty postępowania apelacyjnego.Od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie organ emerytalno-rentowy wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w punkcie I, tj. w części oddalającej apelację Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz w punkcie II.Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu:I. naruszenie prawa materialnego, to jest:1. art. 15c ust. 3 w związku z art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że przepisy te nie mają zastosowania do funkcjonariusza, który nie nabył emerytury z tytułu służby na rzecz totalitarnego państwa, a okres tej służby jest jedynie „okresem dodatkowym”, nie wpływającym na nabycie prawa do świadczenia, podczas gdy przepisy te mają zastosowanie do każdego funkcjonariusza, który pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej;2. art. 15c ust. 3 w związku z art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez niezastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy w ustalonym przez Sąd Apelacyjny stanie faktycznym odwołujący w okresie od 1 grudnia 1983 r. do 31 lipca 1990 r. pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej;3. art. 12 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na:a. poddaniu weryfikacji okresów wysługi emerytalnej oraz istnienia prawa odwołującego do emerytury policyjnej w sytuacji, gdy bezsporne było, że odwołującemu przysługuje prawo do tego świadczenia, zaś przedmiotem postępowania w sprawie była weryfikacja prawidłowości ponownego ustalenia wysokości emerytury policyjnej na podstawie art. 15c ust. 1 i 3 ustawy zaopatrzeniowej;b. pominięciu przy ustalaniu okresów wysługi emerytalnej odwołującego okresu pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa, w myśl art. 13 ust. 1 pkt 1c ustawy zaopatrzeniowej stanowiącego okres równorzędny ze służbą w formacjach określonych w art. 12 ust. 1 tej ustawy, pomimo braku ustawowej podstawy do wyłączenia tego okresu z wysługi emerytalnej;4. art. 178 ust. 1 w zw. z art. 188 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i odmowę uznania mocy obowiązującej ustawy zaopatrzeniowej w zakresie regulacji art. 15c ust. 3 w związku z art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej.W związku ze stawianymi zarzutami skarżący wniósł o:1. przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania albowiem jest ona oczywiście uzasadniona;2. uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie I - w części oddalającej apelację Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie i w punkcie II oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania i pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego;3. alternatywnie, jeżeli Sąd Najwyższy uzna, że zaistniały ku temu przesłanki - uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie I, tj. w części oddalającej apelację Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie i w punkcie II oraz zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie poprzez oddalenie w całości odwołania S.P. od decyzji dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i zasądzenie od odwołującego na rzecz organu emerytalno-rentowego kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;4. zasądzenie od odwołującego na rzecz organu emerytalno-rentowego kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu emerytalno-rentowego, odwołujący wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w przypadku jej przyjęcia o oddalenie skargi kasacyjnej organu emerytalno-rentowego oraz zasądzenie od organu na rzecz odwołującego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Postanowieniem z 25 września 2024 r. (sygn. akt III USKP 40/24) Sąd Najwyższy zawiesił postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 31 k.p.c. do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego w sprawie I USKP 104/23.Pismem z 13 lutego 2025 r. organ emerytalno-rentowy cofnął wywiedzioną w niniejszym postępowaniu skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.Sąd Najwyższy postanowieniem z 27 lutego 2025 r. podjął zawieszone postępowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.Cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania przed Sądem Najwyższym.
Pomimo tego, że w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, cofnięcie środków odwoławczych podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega takiej ocenie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 października 2021 r., I USK 486/21, LEX nr 3520343 i z 22 marca 2022 r., I PSK 11/22, LEX nr 3405597).Uwzględniając treść pisma skarżącego, Sąd Najwyższy - na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. orzekł jak w sentencji. [SOP] DS