Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 547/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding social security contribution calculation.

Numero d'incarto III USK 547/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the Regional Court's decision to reject the plaintiff's appeal against the Social Insurance Institution's ruling on social security contribution bases. The plaintiff argued that the Social Insurance Institution violated the principle of equal treatment by applying inconsistent interpretations of the law in similar cases. The court held that the plaintiff's request did not constitute a significant legal issue because it merely required the application of existing law to specific facts rather than a novel legal interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal based on the alleged violation of the principle of equal treatment does not constitute a significant legal issue if it merely requires the application of established law to specific facts without challenging the legal interpretation itself.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions principle of equal treatment significant legal issue administrative law procedure cassation appeal dismissal inconsistent practice labor law enforcement graduazione dei contributi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
w sytuacji określonej w art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art.
Art. 8 k.p.a.
Takie zestawienie przepisów, przy jednoczesnym braku istotnych problemów jurydycznych oraz wobec ogólnego i lapidarnego uzasadnienia wniosku, nie pozwala na stwierdzenie istotnego zagadnienia prawnego.Rzecz w tym, że art. 8 k.p.a. nie jest przeszkodą do stosowania art.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
o systemie ubezpieczeń społecznych.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Istotne zagadnienie prawne ujęto w pytaniu:„Czy w świetle art.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
o systemie ubezpieczeń społecznych.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Istotne zagadnienie prawne ujęto w pytaniu:„Czy w świetle art.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Ocena w tym zakresie należy potencjalnie do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc nie składa się na istotne zagadnienie prawne – art.
Art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
1 i 2 k.p.c.) z perspektywy postępowania kasacyjnego znaczenie mają przepisy procedury cywilnej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
należy do oceny stosowania prawa na wcześniejszym etapie postępowania.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art.
Art. 102 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., zważając na wynik postępowania i niepowodzenie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania a ponadto na argumentację przedstawioną przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu nieobciążenia pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
o systemie ubezpieczeń społecznych.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Istotne zagadnienie prawne ujęto w pytaniu:„Czy w świetle art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie odwołuje się do drugiej podstawy przedsądu, czyli do kwalifikowanej potrzeby wykładni przepisów ze względu na poważane wątpliwości w wykładni lub rozbieżności w orzecznictwie sadów – art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III USK 547/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania S. w R.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.‎z udziałem R. P., L. S., Z. P., M. K.‎o ustalenie podstawy wymiaru składek,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 września 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie‎z dnia 26 lipca 2021 r., sygn. akt III AUa 358/19,III AUz 65/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego strony pozwanej.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie wyrokiem z 26 lipca 2021 r. oddalił apelację skarżącego S. w R. od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 14 stycznia 2019 r., który oddalił odwołania skarżącego od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z 9 marca 2018 r., ustalających wyższe podstawy składek dla ubezpieczonych L. S., R. P., M. K. i Z. P. w sytuacji określonej w art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Istotne zagadnienie prawne ujęto w pytaniu:„Czy w świetle art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego dopuszczalne jest nałożenie przez organ rentowy jako organ administracji publicznej, na pracodawcę, którego pracownik zawarł umowę cywilnoprawną z osobą trzecią, na podstawie której to umowy świadczy pracę na rzecz swojego pracodawcy, obowiązku ustalania, obliczania, potrącania i terminowego odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne od przychodu uzyskanego przez jego pracownika z tytułu świadczenia pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z osobą trzecią, w drodze rozszerzającej wykładni art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, jeżeli organ rentowy stosuje niejednolitą praktykę orzekania w sprawach o tej samej podstawie faktycznej i prawnej?”.W uzasadnieniu powołano brzmienie przepisu - Art. 8.

§ 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. § 2. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.Skarżący, uzasadniając wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego w sprawie wskazał na kserokopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w J. z dnia 10 maja 2019 r., w której w tożsamym stanie faktycznym co w toczącej sprawie, ZUS dokonał odmiennej interpretacji art. 8 ust. 2a cyt. wyżej ustawy i umorzył postępowanie w sprawie ustalenia podstawy wymiaru składek wobec lekarzy wykonujących usługi w ramach gabinetu specjalistycznego.

W decyzji powyższej organ w tym samym stanie faktycznym umorzył postępowanie i uznał brak podstaw do objęcia ubezpieczeniem lekarza jako pracownika zakładu opieki zdrowotnej w przypadku, gdy świadczy on usługi medyczne w ramach prowadzonego gabinetu prywatnego. Za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów państwa (władzy publicznej) uznać można zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do adresatów tożsamych rodzajowo, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany.

Stąd, zdaniem skarżącego, istnieje uzasadniona konieczność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpatrzenia i odniesienie się Sądu Najwyższego do istotnego zagadnienia prawnego - czy w świetle art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego dopuszczalne jest nałożenie przez organ rentowy jako organ administracji publicznej, na pracodawcę, którego pracownik zawarł umowę cywilnoprawną z osobą trzecią, na podstawie której to umowy świadczy pracę na rzecz swojego pracodawcy, obowiązku ustalania, obliczania, potrącania i terminowego odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne od przychodu uzyskanego przez jego pracownika z tytułu świadczenia pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z osobą trzecią, w drodze rozszerzającej wykładni art. 8 ust. 2a ustawy systemowej jeżeli organ rentowy stosuje niejednolitą praktykę orzekania w sprawach o tej samej podstawie faktycznej i prawnej.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Sformułowane we wniosku zagadnienie nie składaka się na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa.Sprawy dotyczące ustalania wyższej podstawy wymiaru składek w sytuacji określonej w art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. mają swoje orzecznictwo, które w części przywołał też Sąd powszechny w tej sprawie.

Wiele orzeczeń nie wynika już ze skomplikowania wykładni przepisów lecz z potrzeby ich stosowania do różnych sytuacji prawnych i faktycznych. Przykładowo w sytuacji lekarzy, którzy prowadzą własną działalność i jednocześnie jako pracownicy są zatrudniani i w zakładach opieki zdrowotnej swojego pracodawcy także na podstawie umów cywilnych (w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano na podobną sprawę objętą wyrokiem Sądu Najwyższego z 21 września 2017 r., I UK 370/16, a w której powołano dalsze orzeczenia w takich samych sprawach).Problem nie dotyczy wykładni i stosowania przepisów prawa materialnego.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie odwołuje się do drugiej podstawy przedsądu, czyli do kwalifikowanej potrzeby wykładni przepisów ze względu na poważane wątpliwości w wykładni lub rozbieżności w orzecznictwie sadów – art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Podkreśla się to także dlatego, że podstawy przedsądu są odrębne ze względu na przedmiot zainteresowania. Chodzi o to, że zgłoszona we wniosku pierwsza podstawa przedsądu również ma charakter uniwersalny, a tym różni się od drugiej podstawy przedsądu, że istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie może być redukowane do samej wykładni, bowiem wykładnia prawa to domena drugiej podstawy przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), przy czym – jak wskazano – znaczenie ma dopiero kwalifikowana potrzeba wykładni.

Nie może też ograniczać się do stosowania prawa w indywidulanej sprawie, bowiem to składa się potencjalnie na szczególną podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna podstawa przedsądu ma na uwadze indywidulany interes skarżącego w przyjęciu jego skargi do rozpoznania.Skargę wnosi się od prawomocnego wyroku, co tłumaczy wymagania stawiane podstawie przedsądu.Zagadnienie przedstawione we wniosku łączy kwestię procesową (art. 8 k.p.a.) i materialną (art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych).

Takie zestawienie przepisów, przy jednoczesnym braku istotnych problemów jurydycznych oraz wobec ogólnego i lapidarnego uzasadnienia wniosku, nie pozwala na stwierdzenie istotnego zagadnienia prawnego.Rzecz w tym, że art. 8 k.p.a. nie jest przeszkodą do stosowania art. 8 ust. 2a ustawy. Przedmiotem pierwszego przepisu są zasady i reguły procedury, drugi natomiast określa prawo materialne, czyli stosunek prawny, którego treść jest silnie uwarukowana stanem faktycznym w danej sprawie.Nie można też nie zwrócić uwagi na założenia zagadnienia, które nie są trafne, albowiem ZUS ma obowiązek stosowania prawa i w przypadku spełnienia się sytuacji z art. 8 ust. 2a ustawy jego decyzja jest tylko deklaratoryjna a nie konstytucyjna, czyli organ jedynie potwierdza obowiązek sumowania podstaw wymiaru składek.

Przepis wprowadza bowiem szerszą definicję pracownika, co pociąga stosowanie pozostałych przepisów skierowanych do płatnika i dotyczących ustalania podstawy wymiaru. Natomiast to, czy został naruszony wówczas art. 8 k.p.a. oraz czy ma to wpływ na moc decyzji organu rentowego podlega kontroli w sądowym postępowaniu odwoławczym, co potwierdza, że chodzi o stosowanie prawa w konkretnej sprawie. Ocena w tym zakresie należy potencjalnie do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc nie składa się na istotne zagadnienie prawne – art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W przeciwnym razie funkcja tej podstawy przedsądu nie miałaby granic i postępowanie kasacyjne stałoby się powszechną instancją.Potwierdza to odwołanie się we wniosku do innej decyzji organu rentowego.

Rzecz w tym, że w tym postępowaniu Sąd powszechny nie oceniał tej innej decyzji, a tylko decyzje od których wniesiono odwołanie. Sąd powszechny samodzielnie ustala stan faktyczny i suwerennie stosuje prawa materialne.W sądowym postępowaniu odwoławczym (art. 1 i 2 k.p.c.) z perspektywy postępowania kasacyjnego znaczenie mają przepisy procedury cywilnej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natomiast przestrzeganie art. 8 k.p.a. należy do oceny stosowania prawa na wcześniejszym etapie postępowania.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., zważając na wynik postępowania i niepowodzenie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania a ponadto na argumentację przedstawioną przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu nieobciążenia pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego.