Supreme Court dismisses cassation on pre-1999 military pensioners receiving one of two benefits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against the appellate court's decision awarding a social pension to a military veteran. The appellant argued that the statutory exception allowing dual benefits should apply to all professional soldiers whose military service constituted their entire work history. The court determined that this legal issue had already been definitively resolved by a prior Supreme Court ruling establishing a specific interpretative standard for such cases.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 95 ust. 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may reject a cassation appeal if the legal issue presented has already been resolved by a prior Supreme Court decision, thereby preventing the introduction of a conflicting interpretation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III USK 533/21 POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania R. W.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K.o wypłatę świadczenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 25 sierpnia 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […],z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt III AUa […],, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w […], wyrokiem z dnia 27 maja 2021 r., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 marca 2021 r. i oddalił odwołanie R. W. od decyzji organu rentowego z dnia 18 sierpnia 2020 r.Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik odwołującego się, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w całości. We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał na podstawy uregulowane w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zdaniem skarżącego, istotne zagadnienie prawne obejmuje problem interpretacji wyjątku od zasady wypłaty jednego świadczenia, jaki wynika z art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej ustawa emerytalna), a w szczególności czy stosuje się go do wszystkich żołnierzy zawodowych, dla których do obliczenia emerytury wojskowej w maksymalnej wysokości 75% podstawy wymiaru zostały uwzględnione jedynie okresy służby wojskowej i nie mają oni faktycznych możliwości „skonsumowania” jakiegokolwiek okresu pracy cywilnej niezależnie od tego kiedy zostali przyjęci do służby wojskowej.
Dalej skarżący stwierdził, że o ile nie kwestionuje zasady prawa do jednego świadczenia, o tyle ustawa w tej mierze przewiduje wyjątki, zaś sytuacja ubezpieczonego dotyczy także wielu innych osób i tym samym rozstrzygnięcie tego problemu będzie miało kardynalne znaczenie w odniesieniu do osób przyjętych do służby zarówno przed, jak i po dniu 1 stycznia 1999 r.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia jej do rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie może zostać przyjęta do rozpoznania, bowiem zagadnienie prawne, jakie przedstawia skarżący zostało już rozstrzygnięte uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r., III UZP 7/21 (OSNP 2022 nr 6, poz. 58), zgodnie z którą ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru obliczoną bez uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z tytułu których jest uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez niego (art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej w związku z art. 7 ustawy zaopatrzeniowej).W uzasadnieniu powołanej uchwały Sąd Najwyższy wyjaśnił powody, dla których nie można zaakceptować stanowiska skarżącego (powinienem otrzymywać dwa świadczenia), a tym samym wyznaczył standard interpretacyjny, który obecnie nie pozwala akceptować wykładni prezentowanej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2019 r., I UK 426/17 (OSNP 2019 nr 9, poz. 114).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach orzeczono w myśl art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.[as],