Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 477/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal for non-business activity due to lack of legal grounds.

Numero d'incarto III USK 477/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ordering the appellant to pay the costs. The appellant argued that the Social Security Institution incorrectly excluded her from mandatory insurance while she continued to operate a business. The court found that her activities were marginal, lacked continuity, and were primarily intended to secure benefits rather than generate income. Consequently, the decision to exclude her from insurance was confirmed as legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that the lower court's decision violates substantive law or if the appeal lacks specific procedural grounds required for Supreme Court review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal social security insurance non-business activity marginal business procedural admissibility sospensione della prestazione d'assicurazione indennità di disoccupazione dell'assicurato rendita d'invalidità della previdenza professionale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego rozpoznania.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego rozpoznania.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 102 k.p.c. ze względów natury społecznej.
Art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
o swobodzie dzielności gospodarczej w dacie jej obowiązywania; naruszenie art. 67 ust.
Art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców
423 ze zm., dalej jako ustawa systemowa) w związku z art. 3 oraz z art.
Art. 5 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców
3 oraz z art. 5 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
162 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
Art. 67 ust. 1 Konstytucji RP
Prawo przedsiębiorców?”; 2/ „Czy w perspektywie art. 67 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.
Art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
1 Konstytucji w związku z art. 68 ust.
art. 67 ust. 1 Konstytucji
o swobodzie dzielności gospodarczej w dacie jej obowiązywania; naruszenie art. 67 ust. 1 Konstytucji w związku z art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III USK 477/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bielecki w sprawie z odwołania I. R.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.‎o podlaganie ubezpieczeniom społecznym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 lutego 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt III AUa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od odwołującej się na rzecz organu rentowego 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 16 lutego 2021 r., III AUa […], oddalił apelację odwołującej się I. R. od wyroku Sądu Okręgowego w R. z 22 września 2020 r., VI U […], oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 3 czerwca 2019 r. stwierdzającej, że odwołująca jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i chorobowemu w okresie od 1 marca 2016 r.Odwołująca zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2021 r., poz. 423 ze zm., dalej jako ustawa systemowa) w związku z art. 3 oraz z art. 5 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (jednolity tekst: Dz.U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie dzielności gospodarczej w dacie jej obowiązywania; naruszenie art. 67 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy systemowej.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., formułując zagadnienia prawne: 1/ „Czy oceniając stan faktyczny w celu ustalenia faktu prowadzenia lub nie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez osobę zgłoszoną do CEiDG sąd powinien uwzględniać treść art. 5 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r.

Prawo przedsiębiorców?”; 2/ „Czy w perspektywie art. 67 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 68 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych zgodny z prawem jest wyrok oddalający odwołanie od decyzji wyłączającej z ubezpieczeń bezterminowo, w sytuacji kiedy w sprawie wiadomo, że Odwołująca po wyłączeniu nadal prowadzi działalność gospodarczą?”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi do rozpoznania oraz wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego rozpoznania.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, Legalis nr 1508600; z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, Legalis nr 1482401; z 24 maja 2016 r., I CSK 666/15, LEX nr 2080880).

Innymi słowy istotne zagadnienie prawne powinno kotwiczyć się w regulacji prawnej, która powinna zostać przeanalizowana i opracowana, tak aby to wpierw sam skarżący mógł stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2015 r., III UK 206/13).Odnosząc się do drugiej z podstaw przesądu należy zauważyć, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, LEX nr 1982406).

Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej.Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała istnienia powołanych przesłanek przedsądu. Ponadto w skardze kasacyjnej zabrakło zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, co sprawiało, że miarodajne i wiążące dla Sądu Najwyższego były ustalenia fatyczne oraz ich ocena prawna zawarta w zaskarżonym wyroku. Skarżąca przebywała naprzemiennie na zasiłkach chorobowych, macierzyńskich i opiekuńczych niemal stale od lipca 2014 r. do marca 2019 r.

W okresie przerw pobierania zasiłków prowadziła w marginalnym stopniu działalność gospodarczą, przy czym od marca 2016 r. jej organizacja pracy i działań w zakresie rzekomo prowadzonej działalności dowodzi o braku ciągłości jej wykonywanej. Co prawda cały czas dysponowała ona lokalem przystosowanym do prowadzenia działalności w branży fryzjerskiej, natomiast lokal ten należał do jej teściowej za użyczenie którego nie ponosiła żadnych kosztów. Nie osiągała również żadnego przychodu, a jak sama wskazała – pieniądze z zasiłków przeznaczała na utrzymanie działalności.

W kontestowanym w skardze kasacyjnej spornym zakresie bezpodstawnych i bezzasadnych materialnoprawnych podstaw kasacyjnego zaskarżenia Sąd Najwyższy potwierdza, że nie stanowi tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym pozorowane wykonywanie zarejestrowanej działalności gospodarczej, połączone z intencyjnym opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne w celu uzyskania świadczeń, liczonych od zadeklarowanej podstawy wymiaru składek, jeżeli dochody z takiej działalności były zerowe lub nieadekwatne do opłaconych składek i zmierzały wyłącznie do nabycia nienależnych świadczeń ze spornego ubezpieczenia społecznego.Jak trafnie zauważył Sąd Apelacyjny kontestowana w niniejszej sprawie decyzja została wydana w dniu 3 czerwca 2019 r., a skarżąca nie została mocą powyższej decyzji wyłączona z ubezpieczenia na przyszłość.

Błędne jest zatem stanowisko skarżącej, iż na skutek zaskarżonej decyzji została bezterminowo, niejako „na zawsze”, wyłączona z ubezpieczenia społecznego, bez względu na okoliczności faktyczne i prawne, jakie zaistniały (i zaistnieją) po dacie wydania decyzji z dnia 3 czerwca 2019 r.Wobec niewykazania przez skarżącą istnienia powołanych przesłanek przedsądu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 102 k.p.c. ze względów natury społecznej. a.s.