Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 424/21 Generato dall'IA

Social Security Court dismisses appeal; military service period counts as special work for early pension. Military service period counts as special work for early pension eligibility.

Numero d'incarto III USK 424/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Social Security Court dismissed the Social Security Office's cassation appeal against a lower court ruling granting early retirement to the applicant. The applicant had served in the military between 1979 and 1981 and claimed this period should count as special work, while the Social Security Office argued it did not. The court ruled that the specific military service regulations explicitly allow such periods to be included in special work tenure when the employee resumes work within 30 days of discharge.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 120 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej; Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach: Military service periods are legally recognized as special work tenure for pension eligibility when the employee resumes employment within 30 days of discharge.

Parole chiave

Generato dall'IA
military service special work tenure early retirement social security law pension eligibility cassation appeal employment conditions congedo per servizio militare

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 120 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej
przypadający w okresie zatrudnienia i wykonywania pracy w szczególnych warunkach także powinien być uwzględniony przy ustalaniu jego stażu pracy w szczególnych warunkach, co wynika z art. 120 ust.
Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Dokonując oceny uprawnień wnioskodawcy do emerytury w trybie art. 184 ustawy emerytalnej organ rentowy ustalił, że wnioskodawca nie jest członkiem OFE, wykazał 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 14 lat, 3 miesiące i 6 dni zatrudnienia w warunkach szczególnych.
Art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
1 w związku z art. 32 ust.
§ 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
2 ustawy emerytalnej) w związku z § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III USK 424/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania W. R.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.‎o emeryturę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 24 maja 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Decyzją z 25 czerwca 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. (organ rentowy), wskazując na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U z 2018r., poz. 1270 ze zm., dalej jako ustawa emerytalna) odmówił W. R. (wnioskodawca). W dniu 20 sierpnia 2019 r. organ rentowy wydał kolejną decyzję, w której odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury, mimo przedstawienia nowego dowodu. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 14 lat, 3 miesiące i 6 dni.Wnioskodawca zaskarżył powyższą decyzję odwołaniem podnosząc, że organ rentowy błędnie nie uwzględnił w stażu pracy w warunkach szczególnych okresu odbywania przez niego zasadniczej służby wojskowej od 29 października 1979 r. do 4 listopada 1981 r.W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, gdyż wskazywany okres odbywania zasadniczej służby wojskowej nie jest zarówno obecnie, jak i w przeszłości, okresem zatrudnienia.Wyrokiem z 1 października 2019 r., IV U […] Sąd Okręgowy w R. zmienił zaskarżone decyzje w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy prawo do emerytury począwszy od dnia 6 czerwca 2019 r. rozstrzygnął o kosztach postępowania.Sąd pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawca urodził się 10 stycznia 1955 r. i kolejny już wniosek o emeryturę złożył w organie rentowym w dniu 6 czerwca 2019 r.

Dokonując oceny uprawnień wnioskodawcy do emerytury w trybie art. 184 ustawy emerytalnej organ rentowy ustalił, że wnioskodawca nie jest członkiem OFE, wykazał 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 14 lat, 3 miesiące i 6 dni zatrudnienia w warunkach szczególnych. Jako pracę w warunkach szczególnych organ rentowy uwzględnił zatrudnienie wykazywane przez wnioskodawcę świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych w Ł. […] w Ł. od dnia 1 sierpnia 1977 r. do dnia 24 października 1979 r. oraz od dnia 2 grudnia 1981 r. do dnia 29 lipca 1986 r.

Poza sporem było, że w trakcie powyższego zatrudnienia wnioskodawca został powołany do zasadniczej służby wojskowej, której odbywanie rozpoczął 25 października 1979 r. i zakończył 4 listopada 1981 r., a do pracy ponownie zgłosił się od dnia 2 grudnia 1981 r. czyli w terminie 30 dni.Sąd Okręgowy podkreślił, że sporna pozostawała wyłącznie możliwość doliczenia do ustalonego już przez organ rentowy okresu pracy w warunkach szczególnych okresu zasadniczej służby wojskowej. Sąd Okręgowy przyjął, że okres odbytej czynnej (zasadniczej) służby wojskowej przez pracownika zatrudnionego poprzednio w szczególnych warunkach pracy, który po zakończeniu tej służby zgłosił swój powrót do tego zatrudnienia, traktuje się tak samo jak wykonywanie takiej pracy, a skoro okres ten podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień uzależnionych od ilości lat pracy w szczególnych warunkach, to uwzględnia się go również do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym.

Dalej Sąd Okręgowy podkreślił, że okres odbywania przez wnioskodawcę służby wojskowej od dnia od dnia 25 października 1979 r. do dnia 4 listopada 1981 r. przypadający w okresie zatrudnienia i wykonywania pracy w szczególnych warunkach także powinien być uwzględniony przy ustalaniu jego stażu pracy w szczególnych warunkach, co wynika z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (jednolity tekst: Dz. U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm., dalej jako ustawa poborowa) w brzmieniu obowiązującym w okresie odbywania i zakończenia przez wnioskodawcę odbywania zasadniczej służby wojskowej czyli po dniu 1 września 1979 r.

Dodanie do niekwestionowanego przez organ rentowy zatrudnienia w szczególnych warunkach w wymiarze 14 lat, 3 miesięcy i 6 dni spornego okresu pozwoliło Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie łącznego ponad 15-letniego zatrudnienia w takich warunkach i przyznanie wnioskodawcy prawa do świadczenia.Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł organ rentowy, zaskarżając go w całości. Wyrokiem z 26 lutego 2021 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację wnioskodawcy i rozstrzygnął o kosztach postępowania.Sąd Apelacyjny zaznaczył, że istota sporu niniejszej sprawy sprowadza się do kwalifikacji prawnej okresu odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej od 25 października 1979 r. do 4 listopada 1981 r., który przypadł w czasie trwania stosunku pracy, w ramach którego pracownik – powołany następnie do odbycia tej służby wojskowej świadczył pracę w szczególnych warunkach.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że co do zasady przerwę w wykonywaniu zatrudnienia w ramach stosunku pracy wywołaną odbywaniem zasadniczej służby wojskowej uznaje się za zawieszenie realizacji nadal trwającego stosunku pracy z tego względu, że w okresie odbywania tej służby nie są wykonywane zobowiązania stron stosunku pracy, ponieważ pracownik doznaje przeszkód w świadczeniu pracy z powodu odbywania zasadniczej służby wojskowej, co prowadzi do zawieszenia świadczeń pracodawcy, które na ogół są ekwiwalentami za pracę wykonaną.

W ocenie Sądu Apelacyjnego ocena prawna niekwestionowanego stanu faktycznego daje podstawę do przyjęcia, że po 31 sierpnia 1979 r. okres odbywania zasadniczej służby wojskowej na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy poborowej powinien być doliczony do stażu pracy wymaganego do nabycia emerytury w obniżonym wieku.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł organ rentowy, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której skarżący dopatruje się w oczywistym naruszeniu przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy emerytalnej) w związku z § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zmianami), przez ustalenie prawa do emerytury wnioskodawcy nie spełniającemu w dniu wejścia w życie ustawy emerytalnej warunku posiadania co najmniej 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.W przypadku powołania się na oczywistą zasadność skargi należy wykazać, że zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy przedmiotowej sprawy i dłuższych badań lub dociekań (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2017 r., V CSK 535/16, LEX nr 2304253). Organ rentowy nie spełnia tych wymogów, gdyż istota przedmiotowej sprawy sprowadzała się możliwości zaliczenia do okresu pracy w warunkach szczególnych okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej przez wnioskodawcę, o czym rozstrzyga ustawa poborowa, a nie ustawa emerytalna.

Nie jest zatem możliwe, bez dokonania głębszej analizy sprawy rozstrzygnięcie o zasadności stanowiska organu rentowego.Niezależnie od powyższych rozważań o charakterze formalnym stwierdzić należy, że podnoszona przez organ rentowy kwestia była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który stwierdził, że po zmianie w 1979 r. ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku służby oborowej nadal została utrzymana korzystna dla ubezpieczonych regulacja stwierdzająca, iż pracownikowi, który podjął pracę lub złożył wniosek o skierowanie do pracy po upływie trzydziestu dni od zwolnienia ze służby wojskowej, czas odbywania służby wlicza się do okresu zatrudnienia tylko w zakresie wymiaru urlopu wypoczynkowego i wysokości odprawy pośmiertnej oraz uprawnień emerytalno-rentowych – art. 120 ustawy poborowej (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 sierpnia 2019 r., I UK 144/18, OSNP 2020 nr 10 poz. 111; z dnia 19 maja 2016 r., II UK 275/15, LEX nr 2056876; z dnia 20 marca 2013 r., I UK 544/12, LEX nr 1383246; uchwała Sądu Najwyższego z 14 lipca 2016 r., III UZP 9/16, OSNP 2017 nr 2, poz. 20).

Regulacja ta obowiązywała, gdy wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową i powrócił do pracy. Cały okres tej służby podlegał zatem zaliczeniu do okresu pracy w szczególnych warunkach, uprawniającego do wcześniejszej emerytury.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. a.s.