Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 421/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on social security contributions regarding a special annual bonus under a collective agreement.

Numero d'incarto III USK 421/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a steel plant against a social security fund decision regarding employee contributions. The court held that a previous Supreme Court ruling did not bind the current case because the legal circumstances regarding the 'Hutnik Card' bonus had fundamentally changed. Consequently, the court found no significant legal issue requiring review and rejected the claim that the prior precedent applied to the new collective agreement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 365 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c. – A prior final judgment does not bind a court in a new case if the legal circumstances have changed or if the parties are not identical, thereby allowing the court to disregard the previous precedent.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions collective agreement bonus binding precedent cassation appeal legal identity of case special annual payment Supreme Court ruling diritto alle prestazioni complementari

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 365 § 1 k.p.c.
akt III U […] ma charakter wagę prejudykatu, z konsekwencjami wynikającymi z brzmienia art. 365 § 1 k.p.c.Ponadto w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to jest § 2 ust.
Art. 398 § 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna pozwanej nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania.Przede wszystkim, jeżeli przedstawione zagadnienie prawnym jest zagadnieniem nowym, nierozwiązanym w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), to nie może budzić rozbieżności w orzecznictwie sądów (art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.O kosztach orzekł z mocy art. 98 § 1 w związku z art.
Art. 39821 k.p.c. a.s.
98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. a.s.
art. 365 k.p.c
akt III U […] ma charakter wagę prejudykatu, z konsekwencjami wynikającymi z brzmienia art. 365 § 1 k.p.c.Ponadto w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to jest § 2 ust.
art. 365 § 1 k.p.c
akt III U […] ma charakter wagę prejudykatu, z konsekwencjami wynikającymi z brzmienia art. 365 § 1 k.p.c.Ponadto w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to jest § 2 ust.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Skarga kasacyjna pozwanej nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania.Przede wszystkim, jeżeli przedstawione zagadnienie prawnym jest zagadnieniem nowym, nierozwiązanym w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), to nie może budzić rozbieżności w orzecznictwie sądów (art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), to nie może budzić rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), co oznacza, że problem w obrębie tego samego zagadnienia nie może wypełniać obu wskazanych podstaw, a tym samym jedna z nich jest a priori błędna.
art. 3989 § 2 k.p.c
Dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.O kosztach orzekł z mocy art.
art. 39821 k.p.c
98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III USK 421/21 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania Huta […] S.A. w S.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.‎z udziałem T. B.‎o składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 maja 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od skarżącego na rzecz organu rentowego kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […], wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 9 czerwca 2020 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie Huty […] S.A. w S. (dalej Huta) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w R. z dnia 7 lutego 2019 r., określającej postawę wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne dla T. B. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w Hucie, w miesiącu maju w kolejnych latach 2015 - 2017, wskazując jednocześnie wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne.W sprawie ustalono, że w Hucie obowiązuje Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy z dnia 4 kwietnia 2004 r.

T. B. w okresie zatrudnienia pobierał przysługujące mu dodatkowe wynagrodzenie roczne z tytułu „Karty Hutnika”, w tym również w latach 2015-2018. Pracodawca nie włączył jednak powyższego świadczenia do podstawy wymiaru, od której odprowadzał do organu rentowego składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.W rozpoznawanej sprawie spór dotyczył oceny charakteru corocznego specjalnego dodatkowego wynagrodzenia z tytułu „Karty Hutnika”, wypłacanego lub pozostawionego do dyspozycji pracowniom płatnika, a to w kontekście zasadności uwzględnienia go w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne ustalanej dla pracowników płatnika.Sąd Apelacyjny, odnosząc się do zapadłego przed Sądem Okręgowym w T., prawomocnego wyroku z dnia 1 czerwca 2001 r. (III U […]), zmieniającego decyzję organu rentowego z dnia 27 czerwca 2000 r., stwierdzającego, że dodatkowe specjalne wynagrodzenie roczne z tytułu „Karty Hutnika” za wieloletnią i nienaganną pracę, wypłacone lub postawione do dyspozycji pracownikom Huty nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, stwierdził, że o „związaniu” tym orzeczeniem w rozumieniu o jakim mowa w art. 365 k.p.c. w niniejszej sprawie nie może być mowy.

Sąd Apelacyjny wskazał, że poddana wówczas kontroli decyzja organu rentowego z 27 czerwca 2000 r. wydana została w odmiennej rzeczywistości prawnej, w której, co zasadnicze, ustawodawca nie przewidywał możliwości wydawania przez organ rentowy wiążącej interpretacji prawnej, na wzór tej aktualnie obowiązującej, unormowanej w art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2021., poz. 423, dalej ustawa systemowa), zawierającej uściślenie uprzednio obowiązującej regulacji art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst:

Dz.U. z 2017 r., poz. 2168), zastąpionej aktualnie przez art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (jednolity tekst: Dz.U. z 2021 r., poz. 162).Dalej Sąd odwoławczy wskazał, że poddana kontroli w aktualnym postępowaniu decyzja z dnia 7 lutego 2019 r., w zakresie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, w tym ustalająca wysokości składki na to ostanie dla ubezpieczonego T. B. w cyklu miesięcznym w latach 2015–2017, nie stanowi w żadnym zakresie pochodnej uprzedniej decyzji pozwanego z 27 czerwca 2000 r.

Co prawda dotyczy tego samego płatnika składek i tego samego zagadnienia prawnego, a mianowicie uwzględnienia w podstawie wymiaru składek ubezpieczeniowych i zdrowotnej dodatkowego specjalnego rocznego wynagrodzenia wypacanego pracownikom odwołującego się płatnika, niemniej jednak w sposób indywidualny rozstrzyga ona kwestie podstawy wymiaru składek dla wskazanego pracownika w oznaczonym w decyzji „zamkniętym” okresie. Przy tym decyzja ta wydana została w odmiennym stanie prawnym bowiem w okresie obowiązywania „nowego” Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia 4 kwietnia 2004 r., a więc zawartego już po wydaniu przez Sąd Okręgowy w T. orzeczenia w sprawie III U […].Dalej Sąd przyjął, że przedmiotowe dodatkowe wynagrodzenie jest przyznawane na podstawie Układu Zbiorowego Pracy, czyli spełnia przesłankę z § 2 ust. 1 pkt 27 in principio rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (jednolity tekst:

Dz.U. z 2017 r., poz. 1949), jednakże nie jest świadczeniem przyznawanym z tytułu „uroczystego dnia”, a jedynie świadczeniem wypłacanym w okresie obchodów „Dnia Hutnika”. Nie ma ono zatem charakteru tradycyjnego „barbórkowego” do którego odwołuje treść rozporządzenia (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r., I UK 155/11).Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik odwołującego się, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w części, to jest w zakresie punktu I wyroku - w którym Sąd Apelacyjny w […] zmienił wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn. akt III U […] w ten sposób, że oddalił odwołanie.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polegające na konieczności rozstrzygnięcia (-) czy przewidziana u odwołującego się instytucja specjalnego wynagrodzenia rocznego z tytułu Karty Hutnika, wynikająca z przepisów prawa pracy, regulujących zasady wypłaty pracownikom Huty tego wynagrodzenia, ma charakter nagrody pieniężnej (jako spełniającej kryteria uznaniowości, niemającej charakteru roszczeniowego i która jest związana z pracą, lecz nieuznawana za stały składnik wynagrodzenia), czy nie spełnia kryteriów nagrody pieniężnej, a stanowi świadczenie przyznawane z tytułu uroczystych dni i w konsekwencji objęte jest zwolnieniem przedmiotowym przewidzianym w § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe; (-) czy wydany i funkcjonujący w obrocie prawnym prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 1 czerwca 2001 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt III U […] ma charakter wagę prejudykatu, z konsekwencjami wynikającymi z brzmienia art. 365 § 1 k.p.c.Ponadto w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to jest § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe w odniesieniu do uchwały Rady Ministrów Nr 251/81 z dnia 7 grudnia 1981 r. w sprawie uprawnień pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwach produkcyjnych, remontowych i zakładach doświadczalnych objętych postanowieniem Układu Zbiorowego dla Przemysłu Hutniczego, która przyznaje uprawnienia w zakresie przywilejów honorowych, płacowych i socjalnych, zwanej dalej „Kartą Hutnika” oraz zmieniającej ją Uchwały Rady Ministrów Nr 171/88 z dnia 3 października 1988 r. w związku z art. 14 ZUZP z 2004 r., przewidującym w Hucie wypłatę pracownikom specjalnego wynagrodzenia rocznego z tytułu Karty Hutnika, jak również art. 365 § 1 k.p.c. w związku z art. 83 ust. 1 ustawy systemowej w zakresie, w jakim konieczne jest rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy poważnych wątpliwości interpretacyjnych czy wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w T. z dnia 1 czerwca 2001 r. (akt III U […]), wobec braku wyraźnej podstawy prawnej w ustawie systemowej stanowi orzeczenie statuujące zasady podlegania płatnika ubezpieczeniom społecznym, a w konsekwencji czy ma on charakter prejudykatu.

Dodatkowo skarżący upatruje oczywistej zasadności skargi, pomijając funkcjonujący w obrocie wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 1 czerwca 2001 r. (III U […]).W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu ze skargi kasacyjnej - według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanej nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania.Przede wszystkim, jeżeli przedstawione zagadnienie prawnym jest zagadnieniem nowym, nierozwiązanym w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), to nie może budzić rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), co oznacza, że problem w obrębie tego samego zagadnienia nie może wypełniać obu wskazanych podstaw, a tym samym jedna z nich jest a priori błędna. Nadto odwołanie się do oczywistej zasadności skargi z przywołaniem tożsamych argumentów zupełnie rozmywa problem prawny, jakim miałby zająć się Sąd Najwyższy, bo to co oczywiste nie może być jednocześnie ujęte w ramy zagadnienia prawnego albo rozbieżności w orzecznictwie.Odnosząc się do oceny charakteru corocznego specjalnego dodatkowego wynagrodzenia z tytułu „Karty Hutnika”, wypłacanego lub pozostawionego do dyspozycji pracowniom płatnika, należy podkreślić, że ta nie zmieniła się od orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Również ostatnio Sąd Najwyższy wskazał (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2018 r., II UK 199/17, LEX nr 2510207), że „nagroda pieniężna wypłacana na podstawie układu zbiorowego pracy z okazji uroczystego Dnia Górnika wchodzi do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne” (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 września 2011 r., II UK 30/11, OSNP 2012 nr 19-20, poz. 246). Podobnie jest w przypadku specjalnego wynagrodzenia rocznego z tytułu „Karty Hutnika”. Przysługujące pracownikom Huty, na podstawie układu zbiorowego pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 13 września 2011 r., I UK 38/11, OSNP 2012 nr 19-20, poz. 245) w formie pieniężnej, którego wysokość oraz termin wypłaty są przedmiotem corocznych ustaleń pracodawcy i związków zawodowych, dodatek nie jest określony w stałej wysokości (tak również wyrok Sądu Najwyższego z 21 lutego 2012 r., I UK 238/11, OSNP 2013 nr 3-4, poz. 36).

Zasady przyznawania i wypłaty dodatkowego specjalnego wynagrodzenia rocznego z tytułu Karty Hutnika przewidywały, że wynosiło ono 5% podstawy po przepracowaniu 5 lat i wzrasta o 1% za każdy następny rok pracy, aż do 20% podstawy po przepracowaniu 20 lat pracy. Jego wypłata miała miejsce w maju. Uprawnionymi do jego otrzymania byli pracownicy, którzy przepracowali pełny okres obliczeniowy i posiadali wymagany staż pracy w zakładach hutniczych. Zdaniem Sądu Najwyższego, tego rodzaju świadczenia należało uznać za dodatkowe wynagrodzenie roczne wypłacane nie z tytułu uroczystego dnia a jedynie w okresie, na który przypada taki dzień (Dzień Hutnika).

Tego rodzaju przychody pracowników osiągnięte w ciągu roku stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, skoro nawet nagrody pieniężne przyznawane z tytułu uroczystego dnia taką podstawę stanowią (§ 2 ust. 1 pkt 27 in fine rozporządzenia).Mając na uwadze powyższe, nie można zasadnie twierdzić, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy we wcześniejszym orzecznictwie wyraził swój pogląd w podnoszonej kwestii, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające jego zmianę.Przedmiotem postępowania w sprawach o świadczenia z ubezpieczeń społecznych jest co do zasady kontrola decyzji organu rentowego według stanu rzeczy z chwili jej wydania.

Przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji, a między stronami spornych; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć. Decyzja w niniejszej sprawie została wydana w okresie obowiązywania „nowego” Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia 4 kwietnia 2004 r., a spór dotyczył oceny charakteru corocznego specjalnego dodatkowego wynagrodzenia z tytułu „Karty Hutnika”. Stąd nie można mówić o związaniu prawomocnym orzeczeniem, do którego nawiązuje skarżący, zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. Ponadto, związanie sądu prawomocnym wyrokiem wydanym w innej sprawie występuje w nowej sprawie, ale między tymi samymi stronami – ta tożsamość w sprawie nie zachodzi.Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie wykazał potrzeby rozpoznania skargi kasacyjnej.

Dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.O kosztach orzekł z mocy art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. a.s.