Supreme Court dismisses pension appeal for failing to cite specific tax law provisions regarding gross-up calculations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a pensioner against a social security office's decision on pension amount. The appellant argued that the court's refusal to re-calculate the pension based on gross-up principles violated acquired rights under the Constitution. The court held that the appellant failed to identify specific statutory provisions creating the legal issue and did not engage with the established doctrine of gross-up calculations. Consequently, the appeal was rejected for not meeting the requirements to raise a significant legal issue under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to identify specific statutory provisions defining the legal issue and does not present a deep legal analysis supported by doctrine or case law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III USK 297/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania H. J.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. o wysokość emerytury,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 września 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt III AUa [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od skarżącej na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w [...], wyrokiem z 27 sierpnia 2020 r., oddalił apelację H. J. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z 18 września 2019 r., mocą którego oddalono jej odwołanie od decyzji organu rentowego z 27 lutego 2019 r., odmawiającej ponownego ustalenia wysokości emerytury.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wywiódł pełnomocnik odwołującej się. We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, a mianowicie skoro sprawa dotyczy wysokości i sposobu obliczenia wskaźnika podstawy wymiaru świadczenia, to pojawia się zagadnienie czy ubruttowienie emerytury i rent było operacją jednorazową, związaną z wprowadzeniem opodatkowania tych świadczeń, a polegało na przeliczeniu wynagrodzeń, emerytur i rent w taki sposób, aby po ich opodatkowaniu podatnik nie otrzymał mniejszej kwoty niż w czasie, gdy jego wynagrodzenie nie było jeszcze objęte podatkiem, czy też ponowne przeliczenia emerytur (rent) winno być dokonywane przy przyjęciu ubruttowienia tych świadczeń w przypadku dokonywania dalszych zmian w wyliczeniu wysokości świadczenia.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że do wyliczenia wskaźnika wysokości wynagrodzenia odwołującej się uwzględniono wynagrodzenia za kolejne 3 lata kalendarzowe z 12 lat kalendarzowych (od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1980 r.).
Pozwany przeliczył emeryturę w związku z wejściem w życie (1 stycznia 1992 r.) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym osób fizycznych, ustalając świadczenie w nowej kwocie i potrącając ze świadczenia podatek. W 2019 r. odwołująca się wniosła o ponowne przeliczenie emerytury i ostatecznie Sąd Apelacyjny przyjął, że ubruttowienie emerytur i rent było operacją jednorazową, związaną z wprowadzeniem opodatkowania tych świadczeń. Tymczasem odwołująca się domagała się ponownego przeliczenia emerytury, przy czym domagała się przyjęcia ubruttowienia świadczeń także w przypadku dokonywania dalszych zmian w wyliczeniu wysokości świadczenia.
Brak akceptacji jej stanowiska ingeruje w ochronę praw nabytych (art. 2 Konstytucji).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wskazania za pomocą wywodu prawnego, na kanwie jakich norm (przepisów) zagadnienie powstało, jakie są możliwe interpretacje problemu i jakie jego rozstrzygnięcie proponuje skarżący (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2009 r., II PK 66/09, LEX nr 553691). Zagadnienie prawne jest to problem, który wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, ale także dla rozstrzygnięcia konkretnej, jednostkowej sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2012 r., I PK 158/11, LEX nr 1215116).
Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51; z dnia 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11, LEX nr 1238126; z dnia 1 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, LEX nr 1293729). Obowiązkiem skarżącego jest też wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. Rolą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego.
Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 10/11, LEX nr 1124105).Nałożenie opisanej matrycy na wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje, że skarżący nie zachował ustawowych warunków pozwalających na przyjęcie istnienia istotnego zagadnienia prawnego.
Po pierwsze, w tej części skargi kasacyjnej nie wskazuje się konkretnego przepisu (przepisów), których ma dotyczyć problem. Odwołanie się do przepisów ustawy podatkowej in gremio już samo w sobie dyskwalifikuje mechanizm przedstawienia problemu. Po drugie, skarżący nie rozważa koncepcji teoretycznej „ubruttowienia świadczeń”, to jest pomija dorobek doktryny na tym tle, jak też nie przedstawia poglądów judykatury w tej kwestii. Tym samym nie dokonał pogłębionej analizy prawnej, która mogłaby chociażby uprawdopodobnić przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Tymczasem Sąd Apelacyjny przytoczył treść art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2021 r., poz. 1128), którego celem – po wprowadzeniu powszechnego podatku dochodowego od osób fizycznych- było ubruttowienie, ogólnie rzecz biorąc, przychodów podatników (w tym emerytów i rencistów). Z literalnej treści tego przepisu wynika, że organy rentowe podwyższą należne od dnia 1 stycznia 1992 r. krajowe emerytury i renty, przeliczając je w taki sposób, aby po potrąceniu podatku dochodowego od tych emerytur i rent emerytury i renty nie były niższe niż przed przeliczeniem, a także wskaźniki wysokości świadczeń oraz wysokości wynagrodzenia nie uległy obniżeniu.Jeżeli ta treść budzi wątpliwości interpretacyjne, to niezbędne jest wykazanie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, dlaczego należy przyjąć inny -niż literalny – mechanizm interpretacyjny.
Uchybienia tego nie konwaliduje odwołanie się do przepisów Konstytucji, które w żaden sposób nie pozostają na kursie kolizyjnym z rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach rozstrzygnięto po myśli art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c.