Supreme Court dismisses pension appeal for military service not meeting special conditions precedent. Dismissed
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the appellant failed to meet the procedural prerequisites for its review. The appellant argued that military service should not count towards special working conditions due to legislative changes, while the court cited established precedent confirming its equivalence to employment. Consequently, the court determined the lower court's interpretation was correct and the appeal lacked merit.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate prima facie that the lower court's application of the law was clearly erroneous, as the concept of 'obviousness' requires objective justification without deep textual analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III USK 263/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania J. P.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.o emeryturę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 września 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 7 września 2020 r., sygn. akt III AUa [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od organu rentowego na rzecz odwołującego się kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w [...], wyrokiem z dnia 7 września 2020 r., oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 26 lutego 2019 r., mocą którego zmieniono decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 31 sierpnia 2018 r. i przyznano J. P. prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych.Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną w całości pełnomocnik organu rentowego. We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na jej oczywistość, a mianowicie rażące naruszenie art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2020 r., poz. 53, dalej ustawa emerytalna) w związku z § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm., dalej rozporządzenie).W ocenie skarżącego, odbywanie przez odwołującego się służby wojskowej od 23 października 1979 r. do 5 kwietnia 1982 r. nie może być wliczone do sumy lat pracy w szczególnych warunkach, bowiem doszło do zmian w treści przepisów prawa (zmiana treści art. 108 ustawy o powszechnym obowiązku obrony).W odpowiedzi na skargę kasacyjną odwołujący się wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania i orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie może być przyjęta do rozpoznania, gdyż pozwany nie wykazał przesłanek odpowiadających podstawie z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na podstawę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/2007).Zatem przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma miejsce w przypadku wskazania konkretnej normy (procesowej lub materialnej), która została w powyższy sposób wadliwie zastosowana.
Chodzi o kwalifikowane naruszenie, które nie poddaje się wielowarstwowej wykładni w ramach przysługujących sądowi narzędzi interpretacyjnych. Powyższe ramy pozwalają stwierdzić, że skarżący nie sprostał tym wymaganiom. Zredagowanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w ten sam sposób, co podstawy kasacyjnej nie jest prawidłowe, gdyż oba elementy podlegają odmiennym regułom. Po wtóre, problem zaliczania zasadniczej służbowy wojskowej jest ujmowany szerzej w orzecznictwie, niż dostrzega to skarżący. Warto przypomnieć, że ten wątek został już wyjaśniony w uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13, OSNP 2014 nr 3, poz. 42 oraz z dnia 2 lipca 2015 r., III UZP 4/15, OSNP 2015 nr 12, poz. 164.
Owszem te wypowiedzi dotyczyły innego okresu pełnienia służby wojskowej niż jej okres w przypadku odwołującego się, który przypadał po dniu 31 sierpnia 1979 r. (od 23 października 1979 r. do 5 kwietnia 1982 r.). Niemniej nie były to jedyne rozstrzygnięcia, gdyż nie można tracić z pola widzenia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2016 r., III UZP 9/16 (OSNP 2017 nr 2, poz. 20). Oznacza to, że wliczenie okresu służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym pracownik podjął pracę w ciągu trzydziestu dni od zwolnienia ze służby, dotyczy nie tylko uprawnień prawno-pracowniczych, wynikających z przepisów Kodeksu pracy, ale także wszelkich innych uprawnień wynikających z przepisów szczególnych.
Nie ma przy tym żadnego powodu, aby twierdzić, że powołana regulacja odnosi się tylko do wybranych przepisów szczególnych, a nie odnosi się do emerytur w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Nadto w omawianej uchwale odwołano się do dorobku Sądu Najwyższego sformułowanego na tle spraw, w których przedmiotem sporu była kwestia zaliczenia zasadniczej służby wojskowej do okresów uprawniających do emerytur w obniżonym wieku emerytalnym (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 6 kwietnia 2006 r., III UK 5/06, OSNP 2007 nr 7-8, poz. 108; z dnia 9 marca 2009 r., I UK 333/09, LEX nr 585739; z dnia 22 października 2009 r., I UK 136/09, OSP 2011 nr 1, poz. 6 z aprobującą glosą I.
Sierockiej oraz I UK 126/09, OSNP 2011 nr 7-8, poz. 112). Na tym tle istnieje jednolita reguła, że okres służby wojskowej traktuje się jako okres równorzędny z rzeczywistym wykonywaniem zatrudnienia w ramach stosunku pracy (art. 301 k.p.). Okres takiej służby jest zatem okresem zaliczanym do pracowniczego stażu zatrudnienia i od chwili tego zaliczenia stanowi z nim jedność oraz dzieli w przyszłości jego los. W ten sposób ukształtował się określony standard ochrony w symbiozie z aksjologią przyczyn uwzględniania okresu pełnienia zasadniczej służby wojskowej.
Tym samym nie sposób doszukać się w stanowisku Sądu Apelacyjnego suponowanej wady, o jakiej mowa w skardze kasacyjnej. Sąd drugiej starannie umotywował swoje stanowisko, operując powszechnie akceptowalną wykładnią art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy emerytalnej.Summa summarum, skarżący nie wykazał potrzeby rozpoznania skargi kasacyjnej w oparciu o art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach rozstrzygnięto po myśli art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c.