Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error regarding employment status determination.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling that rejected the claimant's request to establish an employment relationship. The claimant argued that the employer's reduction of working hours and salary while simultaneously registering for social insurance violated the principle of solidarity, yet the court found no obvious legal error. The court ruled that the appeal failed to identify a specific statutory violation and was barred from challenging the factual findings and evidence assessment by the second-instance court.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if it does not identify a qualified legal error and is based on challenges to factual findings or evidence assessment, which fall outside the scope of review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III USK 187/22 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania Z. N.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Jaślez udziałem A. B. prowadzącego działalność gospodarczą w postaci F. w S.o ustalenie obowiązku ubezpieczenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 czerwca 2023 r.,na skutek skargi kasacyjnej zainteresowanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowiez dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt III AUa 88/20, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od skarżącego na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 8 lutego 2022 r., oddalił apelację Z. N. i A. B. prowadzącego działalność gospodarczą (F. w S.) od wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 4 listopada 2019 r., oddalającego odwołanie Z. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Jaśle z dnia 6 listopada 2018 r., stwierdzającej, że nie podlegał on jako pracownik u płatnika składek obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 1 października 2013 r. do dnia 21 grudnia 2017 r. z uwagi na pozorność umowy o pracę.W sprawie ustalono, że umowa o pracę została zawarta w dniu 1 października 2013 r. na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku sprzedawca-magazynier za minimalnym wynagrodzeniem 1.600,00 zł miesięcznie.
Umowa ta została zmieniona w ten sposób, że od dnia 1 listopada 2013 r. zmniejszono wnioskodawcy wymiar czasu pracy do ¾ etatu za wynagrodzeniem 1.590,00 zł miesięcznie, przy czym zakres obowiązków pracowniczych nie uległ zmianie. Od dnia 5 grudnia 2013 r. wnioskodawca nie wykonywał pracy do dnia 31 maja 2015 r. z powodu zwolnień chorobowych oraz pobierania zasiłku opiekuńczego, następnie korzystał ze zwolnień chorobowych od dnia 9 czerwca 2015 r. do dnia 7 czerwca 2016 r., od dnia 20 czerwca 2016 r. do dnia 18 czerwca 2017 r. i od dnia 29 czerwca 2017 r. do dnia 20 grudnia 2016 r.
W dniu 21 grudnia 2017 r. strony rozwiązały stosunek pracy.Jednocześnie wnioskodawca wykonywał działalność gospodarczą od lat 80, polegającą na prowadzeniu sklepów spożywczych w kilku miejscowościach. Z tego tytułu w listopadzie 2013 r. wnioskodawca zadeklarował maksymalną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Sąd ustalił również, że wnioskodawca od dnia 5 grudnia 2013 r. do dnia 23 maja 2014 r. przebywał na zwolnieniu chorobowym.W ocenie Sądu Apelacyjnego, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało jednoznacznie zarówno brak organizacyjnej i ekonomicznej potrzeby zatrudnienia pracownika, jak również brak uzasadnionej przyczyny podjęcia przez wnioskodawcę zatrudnienia, którego zasadniczym celem miało być zwiększenie jego dochodów, a następnie zmniejszenie etatu do 3/4 i nieproporcjonalne obniżenie wysokości wynagrodzenia jedynie o 10 zł.
W konsekwencji umowa o pracę została zawarta jedynie pozornie. Mechanizm zastosowany w sprawie, polegający na zmniejszeniu wymiaru czasu pracy do ¾ etatu, przy jednoczesnym obniżeniu wynagrodzenia jedynie o 10 zł i równoczesne zgłoszenie ubezpieczonego do ubezpieczenia społecznego, w tym dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, jednoznacznie wskazywało, że powyższe dokonane zostało z naruszeniem zasady solidaryzmu systemu ubezpieczeń społecznych.Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik ubezpieczonego, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w całości.
We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał na oczywistą zasadność.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zdołano wykazać podstawy wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Poza powtórzeniem ustawowego terminu ta część wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie identyfikuje kwalifikowanej postaci naruszenia prawa, polegającej na jej oczywistości, widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez potrzeby uzupełniania materiału dowodowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 Nr 3, poz. 49).
Pojęcie „oczywistego” naruszenia prawa należy do sfery obiektywnej i wymaga wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia podstaw zaskarżenia były ewidentnie zasadne bez potrzeby dokonywania szczegółowej lub ponownej weryfikacji kontestowanego stanu faktycznego. Krótko mówiąc, zadaniem skarżącego jest wskazanie takiego uchybienia i przypisanie go do konkretnego przepisu prawa procesowego lub materialnego. Tymczasem w tej sferze skarga została dość lakonicznie skonstruowana. Według skarżącego oczywista zasadność skargi wynika z dokonania przez Sąd Apelacyjny całkowicie błędnej interpretacji dowodów, a w szczególności zeznań świadków oraz braku prawidłowej oceny całego materiału dowodowego.
Zapomina skarżący, że zawarty w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.) oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów, również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W drugiej kolejności należy mieć na uwadze, że zasadnicze znaczenie w procesie sądowego badania, czy dany stosunek prawny jest stosunkiem pracy, ma ustalenie faktyczne, czy praca wykonywana w ramach analizowanego stosunku prawnego rzeczywiście ma cechy wymienione w art. 22 § 1 k.p. W tym celu bada się okoliczności i warunki, w jakich określona osoba wykonuje czynności na rzecz innego podmiotu prawa i dopiero w wyniku tego badania (poczynienia stosownych ustaleń) rozstrzyga się, czy czynności te świadczone są w warunkach wskazujących na stosunek pracy (postanowienie Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2020 r., II UK 9/20, LEX nr 3087651).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. (AGM)[ł.n]