Supreme Court dismisses appeal as no new legal issue exists regarding family pension support requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social security office decision ordering the return of an improperly received family pension. The applicant argued that her deceased husband provided periodic support despite living apart since 2005, but courts found no factual cohabitation or voluntary financial aid. The court rejected the appeal because the applicant failed to frame the legal issue based on specific statutory provisions, violating the requirement for a new legal question under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; A cassation appeal based on a new legal issue must be anchored in specific statutory provisions, supported by conflicting legal arguments, and demonstrate relevance to broader judicial practice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III USK 172/21 POSTANOWIENIE Dnia 4 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania E. G.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. o odstąpienie od zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranej renty rodzinnej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 sierpnia 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację E. G. (wnioskodawczyni) od wyroku Sądu Okręgowego w L. z 3 lipca 2019 r., V U (…), oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z 16 lutego 2018 r., którą organ rentowy stwierdził, że wnioskodawczyni pobrała nienależne świadczenie z tytułu renty rodzinnej za okres od 11 października 2016 r. do 28 lutego 2018 r. w łącznej kwocie 28.334,27 zł i zobowiązał ją do zwrotu tej kwoty.W sprawie ustalono, że wnioskodawczyni oraz zmarły formalnie byli małżeństwem, ale nie pozostawali w stanie faktycznej wspólności małżeńskiej.
Wprawdzie między małżonkami nie doszło do orzeczenia rozwodu, mimo że zmarły w 2005 r. złożył w tej sprawie pozew rozwodowy i od lutego 2005 r. nie mieszkał z żoną (wnioskodawczynią), lecz z konkubiną R. W., która urodziła ich córkę Z.. Wnioskodawczyni nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, które pozwoliłyby uznać, że jej mąż w jakikolwiek sposób przyczyniał się do zaspokajania jej potrzeb po faktycznym rozstaniu się w 2005 r. Od tego roku jego centrum życiowe stanowił związek partnerski z R. W. i nigdy nie zamierzał reaktywować formalnie istniejącego związku małżeńskiego ani przyczyniać się do utrzymania wnioskodawczyni (żony), a jego udział w kosztach utrzymania dzieci z małżeństwa wymuszony został wyrokiem sądowym.
Wnioskodawczyni nie wykazała żadnymi dowodami, że jej mąż do chwili zgonu dobrowolnie przekazywał pieniądze tytułem jej alimentacji, a długotrwałość trwania związku partnerskiego wykluczała uznanie istnienia więzi między małżonkami wymaganych do ustalenia prawa do renty rodzinnej, mimo to złożyła oświadczenie, że do chwili zgonu łączyła ją z mężem więź emocjonalna, fizyczna i materialna, które to oświadczenia wnioskodawczyni potwierdziła w odpowiedzi na wezwanie organu rentowego, dotyczące wyjaśnień co do okoliczności faktycznych sprawy, niezbędnych do ustalenia prawa do renty.W tak ustalonym stanie faktycznym Sądy obu instancji uznały twierdzenia wnioskodawczyni za nieuprawnione i rozstrzygnęły na jej niekorzyść, podtrzymując decyzję organu rentowego, zobowiązującą ją do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.Wnioskodawczyni zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania: czy pomoc we współdziałaniu dla dobra rodziny – stanowiąca jedną z przesłanek przyznania renty rodzinnej (zgodnie z formularzem) musi oznaczać stałe bieżące alimentowanie, stały – codzienny kontakt – z rodziną, czy wystarczające jest dla spełnienia tego terminu okresowe, częste (ale niecodzienne) świadczenie pomocy, częste kontakty z rodziną, czy spełnienie takiego terminu możliwe jest w przypadku prowadzenia życia na tzw. dwa domy? Oraz czy wnioskodawczyni jako wdowa (nie orzeczono rozwodu, separacji) miała prawo mieć świadomość, wypełniając formularz ZUS (wniosek o rentę rodzinną) – że jej zmarły mąż dokonywał tych czynności to jest pomagał jej w prowadzeniu rodziny.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające. Jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, Legalis nr 1508600; z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, Legalis nr 1482401; z dnia 24 maja 2016 r., I CSK 666/15).
Innymi słowy istotne zagadnienie prawne powinno kotwiczyć się w regulacji prawnej, która powinna zostać przeanalizowana i opracowana, tak aby to wpierw sam skarżący mógł stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy.Sformułowane przez wnioskodawczynię we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zagadnienie nie spełnia powyższych wymagań, gdyż nie zostało oparte na jakimkolwiek przepisie prawa. Co więcej w ustaleniach Sądów obu instancji nie ma twierdzenia, że wnioskodawczynię po 2005 r., czyli po faktycznym rozstaniu z małżonkiem, łączyła jakakolwiek więź.
Ustaleniami tymi Sąd Najwyższy pozostaje związany, szczególnie, że w skardze kasacyjnej wnioskodawczyni nie podniosła zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Brak jest zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.