Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 100/21 Generato dall'IA

Social security court dismisses appeal, upholding temporary Polish coverage for a business owner with unresolved Slovak status.

Numero d'incarto III USK 100/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a decision requiring the applicant to be temporarily insured under Polish social security law. The applicant, a business owner, argued that his Slovak employment status was unclear, yet the lower courts upheld the Polish coverage to prevent a gap in social protection. The court ruled that Slovak authorities must first resolve the status issue, and temporary Polish coverage is legally justified to ensure the applicant remains under one valid social security system.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (UE) nr 987/2009; Art. 6 ust. 4 i 6 w związku z art. 73 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 987/2009: In cases of uncertainty regarding the applicable social security legislation in another Member State, a temporary assignment to the legislation of the state of residence is permissible to prevent a gap in coverage, with the right to claim a refund if the temporary legislation is later found to be incorrect.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security coordination temporary legislation assignment gap in coverage prevention Member State jurisdiction refund of overpaid contributions business owner insurance Slovak-Polish coordination assicuratore estero

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009
Jeżeli kwota opłaconych tymczasowo składek okazałaby się wyższa niż kwota składek należnych to nadpłata zostaje zwrócona (art. 6 ust.
Art. 6 ust. 4 i 6 w związku z art. 73 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009
Jeżeli kwota opłaconych tymczasowo składek okazałaby się wyższa niż kwota składek należnych to nadpłata zostaje zwrócona (art. 6 ust.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III USK 100/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania G. D.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 kwietnia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od odwołującego się na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 grudnia 2019 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację G. D. (wnioskodawca) wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w T. z 10 maja 2018 r., III U (…), oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. (organ rentowy) stwierdzającej, że wnioskodawca od 1 stycznia 2013 r. polega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym w Polsce z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.W sprawie ustalono, że wnioskodawca od 28 września 1998 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług transportowo-przeładunkowych i z tego tytułu podlegał od 31 grudnia 1998 r. do 31 maja 2012 r. ubezpieczeniom społecznym w Polsce.

Następnie wnioskodawca, prowadząc działalność gospodarczą w Polsce zawarł w dniu 1 czerwca 2012 r. umowę o pracę ze słowacką firmą. Firma ta wystawiła wnioskodawcy w dniu 5 września 2012 r. formularz A1 na okres od 1 czerwca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., jako pracownikowi najemnemu. Po kontroli w siedzibie pracodawcy Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w C. wydał w dniu 27 grudnia 2012 r. decyzję o wygaśnięciu w dniu 31 grudnia 2012 r. obowiązkowego ubezpieczenia społecznego w stosunku do wnioskodawcy jako pracownika firmy słowackiej, zgodnie z prawem słowackim.Sądy orzekające w sprawie stwierdziły, że z uwagi na fakt, iż sytuacja ubezpieczeniowa wnioskodawcy na terenie Słowacji nie jest jednoznacznie rozstrzygnięta, polski organ rentowy był w pełni uprawniony do objęcia wnioskodawcy tymczasowo, czyli w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.

UE L 2009 Nr 284 s. 1, dalej jako rozporządzenie 987/2009) ubezpieczeniem społecznym w Polsce z tytułu prowadzenia przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. Przyjęcie innego założenia prowadziłoby do sytuacji, w której wnioskodawca od 1 stycznia 2013 r. nie podlegałby ustawodawstwu żadnego z państw członkowskich w zakresie ubezpieczenia społecznego, co stawiałoby wnioskodawcę w bardzo niekorzystnym położeniu w przypadku potrzeby skorzystania z zabezpieczenia społecznego.Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności w świetle zgłoszonych zarzutów kasacyjnych, której skarżący upatruje w tym, że w ocenie skarżącego Sąd Apelacyjny nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego z instytucja słowacką w zakresie statusu ubezpieczeniowego wnioskodawcy na Słowacji.W odpowiedzi na skargę kasacyjna wnioskodawcy organ rentowy wniósł o odnowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Opiera się on na błędnym założenie, że na etapie przedsądu ocenia się podstawy kasacyjne („w świetle zgłoszonych zarzutów kasacyjnych”). Podstawy kasacyjne stanowią odrębną część skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) i podlegają ocenie dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Nie zastępują podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia.

Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oznacza to, że skarżący w tej podstawie przedsądu powinien samodzielnie (czyli odrębnie od podstaw kasacyjnych) wskazać i wykazać naruszenie przepisów, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia oczywistej wadliwości wyroku objętego skargą. Wniosek tego nie czyni.W niniejszej sprawie istota problemu sprowadzała się do tego, czy w przypadku braku jednoznacznego rozstrzygnięcia o podleganiu wnioskodawcy ustawodawstwu słowackiemu (decyzja o wygaśnięciu obowiązkowego ubezpieczenia społecznego na Słowacji z dniem 31 grudni 2012 r., zaskarżona przez wnioskodawcę, gdzie postępowanie w przedmiocie rozpoznania odwołania zostało zawieszone do dnia pełnego wyjaśnienie okoliczności sprawy i w momencie rozstrzygania o tymczasowym podleganiu wnioskodawcy ustawodawstwu polskiemu pozostawało zawieszone) możliwe było objęcie go tymczasowo ustawodawstwem polskim w zakresie ubezpieczeń społecznych.Z judykatury Sądu Najwyższego wynika jasno, że kształtowanie stosunków ubezpieczenia społecznego na terenie Słowacji pozostaje w wyłącznej kognicji sądów słowackich i ocena stosunku prawnego stanowiącego tytuł ubezpieczenia społecznego w innym państwie członkowskim przez instytucję miejsca zamieszkania osoby wnoszącej o ustalenie właściwego ustawodawstwa nie jest dopuszczalna (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 listopada 2017 r., II UK 707/16, niepublikowane; z dnia 8 listopada 2017 r., II UK 677/16, niepublikowane).

Każdy organ wydaje decyzję o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu w zakresie swej nienaruszalnej właściwości terytorialnej. Jeżeli więc słowacka instytucja ubezpieczeniowa odmówiła uznania pracy świadczonej na jej terenie przez polskiego przedsiębiorcę jako podstawy podlegania ubezpieczeniu społecznemu, to do ostatecznego zakończenia sporu w słowackim systemie rozpoznawania spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych polskie sądy przyjmują jako wiążące niepodleganie ubezpieczeniom społecznym w innym państwie członkowskim (postanowienie Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2018 r., II UK 557/17, LEX nr 2609165).

W tych okolicznościach działanie organu rentowego miało na celu zapewnienie, że wnioskodawca nie znajdzie się w sytuacji, w której nie będzie podlegał żadnemu ustawodawstwu właściwemu w zakresie ubezpieczeń społecznych. Sąd Najwyższy podkreśla ponadto, że nawet, gdyby zostało ostatecznie przesądzone, iż tymczasowo ustalone ustawodawstwo nie jest tym, któremu wnioskodawca powinien podlegać, to instytucja, do której wnioskodawca powinien być przypisany jest instytucją właściwą z mocą wsteczną, zaś składki zostają zwrócone bądź przekazane instytucji właściwej jako składki należne, które uważa się za opłacone z mocą wsteczną.

Jeżeli kwota opłaconych tymczasowo składek okazałaby się wyższa niż kwota składek należnych to nadpłata zostaje zwrócona (art. 6 ust. 4 i 6 w związku z art. 73 ust. 2 rozporządzenia 987/2009). W tych okolicznościach postępowanie organu rentowego było uzasadnione i zmierzało do zabezpieczenia praw wnioskodawcy zgodnie z zasadą podlegania jednemu ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.