Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 94/10 Generato dall'IA

Supreme Court quashes pension award for early retirement due to unresolved employment contract.

Numero d'incarto III UK 94/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision granting early retirement to the applicant, who had not yet terminated his employment contract. While lower courts confirmed the applicant met the 25-year contribution and 15-year special conditions requirements, they overlooked the mandatory condition of terminating the employment relationship stipulated in Article 184 of the Social Insurance Act. The court ruled that since the employment contract remained active, the applicant failed to satisfy all legal prerequisites for the pension, necessitating a retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 184 ust. 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The right to early retirement under reduced age is conditional upon the termination of the employment relationship, and failure to prove this condition invalidates the pension entitlement despite meeting other statutory requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
early retirement pension termination of employment Social Insurance Act special working conditions contribution period supreme court cassation pension eligibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 184 ust. 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
wskazał, że zgodnie z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
§ 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.
art. 385 k.p.c.
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
art. 398 § 1 k.p.c.
materialnego (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.) i zarzucono błędną wykładnię art.
art. 385 k.p.c
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
art. 39815 § 1 k.p.c
zgodnie z jej wnioskiem (art. 39815 § 1 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 94/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania W. W.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 kwietnia 2011 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 4 lutego 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 30 lipca 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił

wnioskodawcy W. W. prawa do emerytury powołując się na przepisy ustawy z dnia

17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ rentowy

wskazał, że zgodnie z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

ubezpieczonemu mężczyźnie po osiągnięciu wieku 60 lat przysługuje prawo do

emerytury, jeżeli spełni łącznie następujące warunki: na dzień 1 stycznia 1999 r.

posiada okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat w tym okres

zatrudnienia w szczególnych warunkach wynoszący 15 lat, nie przystąpił do

otwartego funduszu emerytalnego i rozwiązał stosunek pracy. Organ rentowy

stwierdził, że wnioskodawca nie rozwiązał stosunku pracy oraz nie udowodnił 15 lat

zatrudnienia w szczególnym charakterze (nie przedłożył świadectw wykonywania

pracy w warunkach szczególnych, ani innej dokumentacji potwierdzającej

wykonanie takiej pracy).

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Władysław W.

Wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał

wnioskodawcy prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach

szczególnych od dnia 9 lipca 2009 r. Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawca

wykazał łącznie 22 lata 14 miesięcy i 24 dni pracy wykonywanej w warunkach

szczególnych, w związku z czym spełnia warunki wynikające z art. 184 ust. 1 i ust.

2 oraz art. 27 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz § 3 i § 4 ust. 1

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.). Ma bowiem 25 lat okresów

składkowych i nieskładkowych oraz legitymuje się 15 letnim stażem pracy w

warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze przypadającym na tą

samą datę.

Apelację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385

k.p.c. oddalił apelację. Sąd drugiej instancji podzielił podstawę faktyczną oraz

podstawę prawną zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w całości zaskarżył skargą kasacyjną

organ rentowy. Skargę oparto na podstawie naruszenia przepisu prawa

materialnego (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.) i zarzucono błędną wykładnię art. 184

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). W uzasadnieniu tego

zarzutu wskazano, że Sądy obydwu instancji dokonały błędnej wykładni przepisu

art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przyjmując, że wnioskodawca

spełnia wszystkie przesłanki wymienione w art. 184 niezbędne do przyznania

emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Z treści art. 184 ust. 2 ustawy o

emeryturach i rentach z FUS jednoznacznie wynika, że emerytura w obniżonym

wieku emerytalnym o której mowa w ust. 1 przysługuje pod warunkiem rozwiązania

stosunku pracy. Wnioskodawca nie spełnił tego warunku ani na dzień wydania

zaskarżonej decyzji ani na dzień wyrokowania przez Sądy obu instancji. Wskazano,

że organ rentowy już w zaskarżonej decyzji jako jedną z przyczyn odmowy

świadczenia podał, że wnioskodawca nie rozwiązał stosunku pracy. Kwestię tą

organ rentowy podnosił również w apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji,

zwracając uwagę, że brak jest informacji czy wnioskodawca rozwiązał stosunek

pracy. Skarżący wskazał, że wnioskodawca dopiero 14 kwietnia 2010 r. rozwiązał

stosunek pracy z ostatnim pracodawcą A.

S. A. o czym poinformował organ

rentowy w dniu 16 kwietnia 2010 r.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie odwołania

w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie

od powoda na rzecz organu rentowego zwrotu kosztów procesu i kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

W odwołaniu od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej

Władysławowi W. przyznania prawa do emerytury pomimo nieosiągnięcia 65 roku

życia wnioskodawca kwestionował zawarte w tej decyzji ustalenie niewykazania

wymaganego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach.

Sąd pierwszej instancji zweryfikowawszy

na korzyść odwołującego się

wskazaną przez niego przesłankę odmowy przyznania mu prawa do emerytury

stwierdził że „W. W. spełnił wszystkie przesłanki wymienione w art. 184 ustawy o

emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niezbędne do

przyznania mu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym” i na tej

podstawie przyznał wnioskodawcy prawo do wcześniejszej emerytury.

Także Sąd drugiej instancji orzekając o niezasadności apelacji organu

rentowego opierał się – jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku –

wyłącznie na ustaleniach dotyczących okresu pracy wnioskodawcy w szczególnych

warunkach i tylko na tej podstawie

prawomocnie potwierdził spełnienie przez

wnioskodawcę wszystkich przesłanek emerytury określonych w art. 184 ustawy o

emeryturach i rentach.

Jednakże w ustępie drugim powołanego przepisu stanowi się, że

przedmiotowa emerytura przysługuje pod określonymi warunkami, w tym

rozwiązania stosunku pracy.

Jeżeli żaden z rozpoznających Sądów nie rozpoznał powyższego warunku

emerytury, to pomiędzy podstawami wyroków zachodzi wyraźna sprzeczność. Po

ustaleniu przesłanki dotyczącej wymaganego okresu zatrudnienia (art. 184 ust. 1

ustawy), Sąd Apelacyjny zaakceptował przyznanie W. W. emerytury tak jakby

spełnione zostały wszystkie wymagania, z pominięciem warunku rozwiązania

stosunku pracy (art., 184 ust. 2 ustawy).

Tymczasem potrzeba wyjaśnienia powyższej kwestii wynikała z apelacji

organu rentowego, w której wskazywano na fakt kontynuowania zatrudnienia przez

W. W.

Wobec zasadności podstawy skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy orzekł

zgodnie z jej wnioskiem (art. 39815 § 1 k.p.c.).