Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 84/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed veteran's pension appeal, ruling medical findings validly suspended disability benefits under social security law.

Numero d'incarto III UK 84/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the veteran's cassation appeal against a decision suspending his disability pension. The Social Insurance Institution suspended payments after a medical expert determined the veteran's current disability was unrelated to his 1943 camp stay, despite a prior 1987 award. The court held that Article 107 of the Social Insurance Fund Act serves as the legal basis for suspending pensions when medical examinations establish a lack of causal link between the disability and the veteran's service.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 107 ust. 1 ustawy o FUS; Art. 64 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych: The right to disability benefits for veterans may be suspended if a medical examination determines that the disability is not causally linked to their wartime service.

Parole chiave

Generato dall'IA
veteran disability pension causal link requirement social insurance suspension medical expert opinion cassation appeal dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Przepis art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Art. 64 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin
353 ze zm.) w związku z art. 64 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 39813 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego
Stosownie do jej art. 39813 § 1 i 2, Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach
art. 39814 k.p.c
39811 i art. 39814 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 27 lipca 2005 r.

III UK 84/05

Przepis art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39,

poz. 353 ze zm.) w związku z art. 64 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z

2002 r. Nr 9, poz. 87 ze zm.) stanowi podstawę wstrzymania renty z tytułu niezdolności do pracy pobieranej przez kombatanta.

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca

2005 r. sprawy z wniosku Kazimierza K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B. o prawo do renty w związku z pobytem w obozie, na skutek

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3

marca 2005 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w B. decyzją z dnia 30 lipca 2002 r.

wstrzymał Kazimierzowi K. wypłatę renty pobieranej z tytułu niezdolności do pracy (w

związku z pobytem w obozie koncentracyjnym), ponieważ lekarz orzecznik ZUS

stwierdził, że jego niezdolność do pracy nie pozostaje w związku z pobytem w obozie. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zamościu wyrokiem z

dnia 20 lutego 2004 r. [...] oddalił odwołanie ubezpieczonego, dokonując następujących ustaleń faktycznych.

Kazimierz K., urodzony 1 stycznia 1940 r., wystąpił w dniu 5 sierpnia 1987 r. z

wnioskiem o ustalenie prawa do renty inwalidy wojennego. Orzeczeniem Obwodowej

Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w B. z dnia 19 sierpnia 1987

r. został zaliczony do drugiej grupy inwalidów z tytułu inwalidztwa pozostającego w

związku z pobytem w obozie koncentracyjnym w lipcu 1943 r. Mimo nieczytelnej treści orzeczenia lekarskiego w części dotyczącej rozpoznanych schorzeń ubezpieczonego, organ rentowy decyzją z dnia 25 sierpnia 1987 r. przyznał Kazimierzowi K.

prawo do renty z tego tytułu. W dniu 20 lipca 2002 r. Naczelny Lekarz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych powziął wątpliwości co do merytorycznej prawidłowości orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej i przekazał sprawę lekarzowi orzecznikowi Zakładu do ponownego rozpoznania, zalecając ponowną ocenę stanu zdrowia wnioskodawcy po uzupełnieniu dokumentacji medycznej. Lekarz orzecznik, po przeprowadzeniu badania kontrolnego, orzeczeniem z 18 października 2002 r. uznał wnioskodawcę za trwale i całkowicie niezdolnego do pracy z ogólnego stanu zdrowia,

jednakże bez związku z jego niespełna miesięcznym pobytem w obozie koncentracyjnym. W oparciu o to orzeczenie, organ rentowy wydał decyzję wstrzymującą Kazimierzowi K. dalszą wypłatę renty.

Sąd Okręgowy na podstawie dowodów z opinii biegłych lekarzy specjalistów:

neurologa, kardiologa i ortopedy oraz dwóch psychiatrów ustalił, że istniejące u

ubezpieczonego schorzenia powodujące trwałą i całkowitą niezdolność do pracy nie

są następstwem jego pobytu w obozie koncentracyjnym i oddalił odwołanie. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 12 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24

stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji

wojennych i okresu powojennego (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze

zm., zwanej dalej ustawą o kombatantach) w związku z art. 107 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r.. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm., zwanej dalej ustawą o FUS).

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wyrokiem z

dnia 3 marca 2005 r. [...] oddalił apelację Kazimierza K. uznając, że nie zachodzi zarzucana w apelacji sprzeczność ustaleń faktycznych Sądu z treścią zebranego w

sprawie materiału dowodowego. Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się uchybień uzasadniających zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na to, że trzytygodniowy pobyt

wnioskodawcy w obozie we wczesnym dzieciństwie, spowodował u niego niezdolność do pracy, a w konsekwencji ubezpieczony nie spełnił podstawowego warunku

uzyskania prawa do renty inwalidy wojennego (przewidzianej w ustawie o kombatantach) dla osób, które przebywały w obozach koncentracyjnych.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku, ubezpieczony zarzucił naruszenie

prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, „polegające na przyjęciu, iż przepis art. 107 ustawy o FUS stanowi podstawę weryfikacji

prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w zakresie przesłanki związku przyczynowego tej niezdolności z pobytem w obozie koncentracyjnym". Domagał się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy, przez przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z pobytem w obozie koncentracyjnym lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz ubezpieczonego kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych. We wniosku o przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący

wskazał na „istotne zagadnienie prawne dotyczące możliwości wzruszania przez organ rentowy ostatecznych decyzji przyznających prawo do świadczeń na gruncie

stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2003 r." oraz na potrzebę

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, w szczególności „art.

107 ustawy o FUS jako podstawy weryfikacji prawa do renty z tytułu niezdolności do

pracy w zakresie przesłanki związku przyczynowego tej niezdolności z pobytem

ubezpieczonego w obozie koncentracyjnym”.

Rozpoznając skargę kasacyjną Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Wobec zmiany z dniem 6 lutego 2005 r. przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego dotyczących kasacji, należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22

grudnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), do rozpoznania kasacji w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania

cywilnego w brzmieniu obowiązującym z dniem wejścia w życie tej ustawy. Stosownie do jej art. 39813 § 1 i 2, Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach

zaskarżenia oraz w granicach podstaw i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna jest bezzasadna, ponieważ podniesiony w niej zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 107 ustawy o FUS jest całkowicie chybiony. Przepis ten stanowi, że „prawo do świadczeń uzależnionych od

niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku

badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę

stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie."

Analogiczny przepis obowiązywał zarówno w czasie stanowienia ustawy z dnia 26

maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów (Dz.U. Nr 16, poz. 122 ze

zm.), jak i ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach. Świadczenia pieniężne dla

kombatantów przysługiwały i przysługują na zasadach określonych w przepisach

ustawy z 29 maja 1974 o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich

rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 ze zm., zwanej ustawą o ziw).

Przepis art. 64 tej ustawy, w jej aktualnym brzmieniu, jednoznacznie stanowi, że w

sprawach uregulowanych tą ustawą ma zastosowanie przepis art.107 ustawy o FUS.

W poprzednim stanie prawnym przepis ten powoływał art. 78 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz.

267 ze zm.); przepis o treści identycznej, jak aktualnie obowiązujący art. 107 ustawy

o FUS. Tak więc, niewątpliwie również przed dniem 1 stycznia 2003 r. na podstawie

art.107 ustawy o FUS prawo kombatanta do renty z tytułu niezdolności do pracy w

związku z działalnością kombatancką mogło ulec zmianie, jeżeli w wyniku badania

lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia

niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Przepis ten

stanowi więc podstawę „weryfikacji" prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy

również „w zakresie przesłanki związku przyczynowego tej niezdolności z pobytem

ubezpieczonego w obozie koncentracyjnym".

Nie ma to wprawdzie znaczenia dla rozstrzygnięcia o bezzasadności kasacji,

jednakże Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące „przesłanki wznowienia postępowania, uchylenia,bądź stwierdzenia nieważności decyzji" nie mają zastosowania do decyzji organów rentowych w

sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe, a odwołanie się w kasacji do art. 124

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.

Nr 162, poz. 1118 i 1126 ze zm.), dotyczącego powinności Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych informowania od 2000 r. ubezpieczonego o danych zgromadzonych na

jego koncie, nie ma żadnego związku z rozpatrywaną sprawą.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów oraz art.

39811 i art. 39814 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.