Supreme Court dismissed cassation for failure to challenge factual findings on disability status.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a farmer against a decision denying him a rural disability pension. The applicant argued that the lower court incorrectly interpreted material law regarding his long-term inability to work, but the Supreme Court held that cassation proceedings are strictly bound by the facts established in the contested judgment. Since the applicant only challenged the material law without questioning the procedural basis or the expert medical findings, the court was obligated to uphold the original decision based on the established facts that the applicant was not permanently disabled.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 11 k.p.c.; Art. 393 § 15 k.p.c.: In cassation proceedings based solely on a violation of substantive law without challenging the factual basis, the Supreme Court is bound by the facts established in the contested judgment and cannot overturn the decision if those facts support the original ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 59/04
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 października 2004 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Maria Tyszel
SSN Andrzej Wasilewski
Protokolant Małgorzata Beczek
w sprawie z wniosku T. Z.
przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziałowi
Regionalnemu w R.
o prawo do renty inwalidzkiej rolniczej,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 7 października 2004 r.,
kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.
z dnia 22 stycznia 2004 r.,
oddala kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2004 r., Sąd Apelacyjny inie oddalił apelację
wnioskodawcy T. Z. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w R. w sprawie przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia
Społecznego Oddziałowi Regionalnemu w R., o prawo do renty inwalidzkiej
rolniczej, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji oparte na opiniach biegłych
lekarzy; neurologa, otolaryngologa, ortopedy oraz internisty, według których
schorzenia rozpoznane u wnioskodawcy nie powodują długotrwałej niezdolności do
pracy w gospodarstwie rolnym. W tej sytuacji wnioskodawca nie spełnił przesłanek
z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym
rolników (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r. nr 7 poz. 25 ze zm.). Sąd wskazał, że
wyrokiem z dnia 22 marca 1994 r.,
Sąd Wojewódzki w W. ustalił prawo
wnioskodawcy do renty inwalidzkiej rolniczej, nie oznaczając, iż świadczenie ma
charakter stały, stąd też wykonanie tego wyroku przez organ rentowy, który uznał,
że jest to renta stała, nie było właściwe i nie rodziło przeszkód w skierowaniu
wnioskodawcy na badania kontrolne dla ustalenia czy stan jego zdrowia nie uległ
poprawie. Skoro w świetle zgromadzonych dowodów głuchota wnioskodawcy nie
stanowiła przeszkody w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, a w tym zakresie stan
zdrowia nie uległ zmianie, brak podstaw do orzekania dalszej długotrwałej
niezdolności do pracy.
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając naruszenie
prawa materialnego – art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o
ubezpieczeniu społecznym rolników oraz
§ 2, § 5 pkt 3 i § 6 rozporządzenia
Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 21 października 1991 r. w
sprawie ustalania prawa do renty inwalidzkiej rolniczej oraz zgłaszania i ustalania
okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy rolniczej (Dz. U. nr 103 poz. 449 ze
zm.) „przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie”, wniósł o jego zmianę
i uwzględnienie apelacji lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania. Zdaniem wnioskodawcy nawet zakładając, że przyznane świadczenie
miało charakter okresowy, brak podstaw do przyjęcia aby doszło do poprawy stanu
zdrowia (upłynęło 10 lat), brak więc też przesłanek do odmowy przyznania
świadczenia w dalszym ciągu.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 39311 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach
kasacji, co oznacza, że jest wiązany jej podstawami i kierunkiem wniosków, a z
urzędu bierze jedynie pod uwagę nieważność postępowania .
Jedyną podstawą kasacji w niniejszej sprawie był zarzut naruszenia prawa
materialnego, a więc nie została podważona podstawa faktyczna sprawy (ustalenia,
które
były podstawą
rozstrzygnięcia). W
orzecznictwie
kasacyjnym
Sądu
Najwyższego nie jest kwestionowany pogląd, że w przypadku gdy kasacja nie
zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bądź gdy zarzut taki okaże
się nieuzasadniony, Sąd Najwyższy jest związany stanem faktycznym sprawy
stanowiącym
podstawę
wydania
zaskarżonego
wyroku
(art.
393 15
k.p.c.).Stanowisko takie zawierają między innymi wyroki z dnia 6 listopada 1996 r.,
II UKN 6/96 oraz II UKN 9/96 (OSNAPiUS 1997/11/199 i 201) oraz z dnia 12
października 1999 r., II UKN 140/99 (OSNAPiUS 2001/1/28 – notka i orzecznictwo
tam wskazane), według których Sąd Najwyższy jest związany stanem faktycznym
sprawy, będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku, przy jednoczesnym
braku zarzutu naruszenia konkretnego przepisu postępowania.
W rozpoznawanej sprawie, jedyną podstawą kasacji było naruszenie prawa
materialnego, zaś jej uzasadnienie w istocie sprowadzało się do zakwestionowania
ustaleń faktycznych Sądu poczynionych na podstawie opinii biegłych lekarzy.
Oznacza to, że nie zostało podważone w sposób prawem przewidziany ustalenie
Sądu, że wnioskodawca nie jest długotrwale niezdolny do pracy, stąd też odmienne
twierdzenia kasacji nie mogą zostać podzielone. W takiej sytuacji zarzut naruszenia
przepisów prawa materialnego jest oczywiście nieuzasadniony, bowiem przy
ustalonym braku niezdolności do pracy rolniczej, brak podstaw do przyznania
świadczenia.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 39315 k.p.c. orzeczono jak w
sentencji.