Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues raised are detached from the grounds of the appealed judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a pensioner against the appellate court's decision to dismiss proceedings regarding the invalidity of a pension valuation. The appellant argued that a significant legal issue existed concerning the admissibility of judicial review for decisions refusing to declare prior pension decisions void. The court ruled that the appellant failed to demonstrate a legal issue directly connected to the grounds of the appealed judgment, as the appellate court had already dismissed the specific procedural objection regarding the lack of an appeal against the initial refusal to start proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 39813 § 1 k.p.c. – A legal issue must be intrinsic to the grounds of the appealed judgment to justify cassation; detached legal questions regarding procedural admissibility not raised in the cassation grounds are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 56/10
POSTANOWIENIE
Dnia 3 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z odwołania T. G.
od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w R.
o stwierdzenie nieważności decyzji, wysokość emerytury i wypłatę wyrównania
świadczenia za okres wsteczny wraz z odsetkami za zwłokę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 3 listopada 2010 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 29 grudnia 2009 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r. Wojskowe Biuro Emerytalne odmówiło T.
G. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o
waloryzacji świadczenia emerytalnego wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Drugą
decyzją z tego samego dnia organ rentowy odmówił T. G. ponownego ustalenia
wysokości świadczenia emerytalnego po 1 stycznia 1999 r. oraz wypłaty odsetek.
Wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w R. oddalił odwołania wnioskodawcy od powyższych decyzji organu
rentowego (pkt I.); zasądził od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 60
zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II.).
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją wnioskodawca T. G.
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 §
3 w związku z art. 355 § 1 k.p.c. uchylił pkt I zaskarżonego wyroku w części
dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych i w tej części umorzył
postępowanie (pkt I.); dalej idącą apelację oddalił na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt
II.); zasądził od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 120 zł. tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył w całości skargą kasacyjną
wnioskodawca. Skarżący powołując się na art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art.
3984 § 1 pkt 2 zarzucił:
„1. Nieważność postępowania, przez to, że strona nie miała zdolności
procesowej (legitymacji biernej) – art. 379 pkt 2 k.p.c.
2. Nieważność postępowania, przez to, że pełnomocnik strony nie był
należycie umocowany – art. 379 pkt 2 k.p.c.,
3. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i
niewłaściwe zastosowanie – art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.,
4. Naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienie to mogło mieć
istotny wpływ na wynik sprawy – art. 389 § 1 pkt 2 k.p.c.”.
Skarżący powołując się na art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1
k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania i wskazał na „następujące
okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania:
a) istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na
rozstrzygnięciu przez Sąd Najwyższy,
- czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie odwołania od decyzji
Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającego, na podstawie art. 31, art. 32 ust.
2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. w związku z art. 156 k.p.c., wydania decyzji o
stwierdzeniu nieważności decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego podjętych po
dniu 1 stycznia 1999 r.,
- czy właściwym do merytorycznej kontroli decyzji wymienionych wyżej jest
sąd powszechny czy sąd administracyjny.”
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o oddalenie skargi
oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kwestie związane z zarzuconą w skardze nieważnością postępowania
zostały wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2010 r., I UZP
2/10. Zgodnie z tą uchwałą w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych
pełnomocnik strony – organu rentowego – Dyrektora Wojskowego Biura
Emerytalnego, nie jest obowiązany do dołączenia do akt sprawy przy pierwszej
czynności
procesowej
dokumentu
potwierdzającego
powierzenie
funkcji
Dyrektorowi (art. 89 § 1 k.p.c. w związku z art. 477 11 § 1 k.p.c. i z art. 476 § 4 pkt 3
k.p.c.).
Sąd Najwyższy podzielając wskazaną uchwałę nie stwierdza nieważności
postępowania sądowego w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do
rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje zagadnienie
prawne. Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przyczyny
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.
Istotne zagadnienie prawne jako przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania – stosownie do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – musi występować w sprawie.
Skarga nie może powoływać się na kwestie prawne oderwane od podstaw
zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji. Tak właśnie czyni skarżący
przedstawiając zagadnienie dotyczące dopuszczalności drogi sądowej w sprawie z
odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej stwierdzenia nieważności
decyzji tego organu. Postawione w tym przedmiocie w skardze pytania dotyczą
kwestii, która nie mieści się w zakresie podlegającym rozpoznaniu przez Sąd
Najwyższy bo nie dotyczą podstaw rozpatrywanej skargi kasacyjnej, żaden z
przepisów, na które skarżący wskazuje w postawionych pytaniach nie został
podany w podstawach skargi kasacyjnej (por. art. 398 13 § 1 k.p.c.). W
zaskarżonym wyroku Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie w części dotyczącej
stwierdzenia
nieważności decyzji organu
rentowego
z tego
powodu, że
wnioskodawca nie złożył odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej mu
wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji
jego świadczenia emerytalnego. Wobec tego Sąd Apelacyjny nie rozpoznał bo nie
zachodziła taka potrzeba – żadnej z kwestii dotyczących trybu zaskarżenia decyzji
odmawiającej stwierdzenia nieważności; z kolei w podstawach skargi kasacyjnej
nie ma zarzutów w powyższym zakresie, a w uzasadnieniu skargi znajduje się
potwierdzenie przesłanki rozstrzygnięcia, że skarżący nie wniósł odwołania od
decyzji w tym przedmiocie.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.
398 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.