Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 56/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues raised are detached from the grounds of the appealed judgment.

Numero d'incarto III UK 56/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a pensioner against the appellate court's decision to dismiss proceedings regarding the invalidity of a pension valuation. The appellant argued that a significant legal issue existed concerning the admissibility of judicial review for decisions refusing to declare prior pension decisions void. The court ruled that the appellant failed to demonstrate a legal issue directly connected to the grounds of the appealed judgment, as the appellate court had already dismissed the specific procedural objection regarding the lack of an appeal against the initial refusal to start proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 39813 § 1 k.p.c. – A legal issue must be intrinsic to the grounds of the appealed judgment to justify cassation; detached legal questions regarding procedural admissibility not raised in the cassation grounds are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal grounds legal issue detachment procedural admissibility pension valuation invalidity appellate court dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 386 § 3 k.p.c.
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 §
art. 355 § 1 k.p.c.
3 w związku z art. 355 § 1 k.p.c. uchylił pkt I zaskarżonego wyroku w części
art. 385 k.p.c.
postępowanie (pkt I.); dalej idącą apelację oddalił na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
niewłaściwe zastosowanie – art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.,
art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
Skarżący powołując się na art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3989 § 1
art. 3989 § 2 k.p.c.
398 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 398 § 1 k.p.c.
Skarżący powołując się na art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art.
art. 39813 § 1 k.p.c.
art. 355 § 1 k.p.c
3 w związku z art. 355 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 56/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania T. G.

od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w R.

o stwierdzenie nieważności decyzji, wysokość emerytury i wypłatę wyrównania

świadczenia za okres wsteczny wraz z odsetkami za zwłokę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 listopada 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 29 grudnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r. Wojskowe Biuro Emerytalne odmówiło T.

G. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o

waloryzacji świadczenia emerytalnego wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Drugą

decyzją z tego samego dnia organ rentowy odmówił T. G. ponownego ustalenia

wysokości świadczenia emerytalnego po 1 stycznia 1999 r. oraz wypłaty odsetek.

Wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w R. oddalił odwołania wnioskodawcy od powyższych decyzji organu

rentowego (pkt I.); zasądził od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 60

zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II.).

Powyższy wyrok zaskarżył apelacją wnioskodawca T. G.

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 §

3 w związku z art. 355 § 1 k.p.c. uchylił pkt I zaskarżonego wyroku w części

dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych i w tej części umorzył

postępowanie (pkt I.); dalej idącą apelację oddalił na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt

II.); zasądził od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 120 zł. tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył w całości skargą kasacyjną

wnioskodawca. Skarżący powołując się na art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art.

3984 § 1 pkt 2 zarzucił:

„1. Nieważność postępowania, przez to, że strona nie miała zdolności

procesowej (legitymacji biernej) – art. 379 pkt 2 k.p.c.

2. Nieważność postępowania, przez to, że pełnomocnik strony nie był

należycie umocowany – art. 379 pkt 2 k.p.c.,

3. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie – art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.,

4. Naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienie to mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy – art. 389 § 1 pkt 2 k.p.c.”.

Skarżący powołując się na art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1

k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania i wskazał na „następujące

okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania:

a) istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na

rozstrzygnięciu przez Sąd Najwyższy,

- czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie odwołania od decyzji

Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającego, na podstawie art. 31, art. 32 ust.

2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. w związku z art. 156 k.p.c., wydania decyzji o

stwierdzeniu nieważności decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego podjętych po

dniu 1 stycznia 1999 r.,

- czy właściwym do merytorycznej kontroli decyzji wymienionych wyżej jest

sąd powszechny czy sąd administracyjny.”

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o oddalenie skargi

oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestie związane z zarzuconą w skardze nieważnością postępowania

zostały wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2010 r., I UZP

2/10. Zgodnie z tą uchwałą w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych

pełnomocnik strony – organu rentowego – Dyrektora Wojskowego Biura

Emerytalnego, nie jest obowiązany do dołączenia do akt sprawy przy pierwszej

czynności

procesowej

dokumentu

potwierdzającego

powierzenie

funkcji

Dyrektorowi (art. 89 § 1 k.p.c. w związku z art. 477 11 § 1 k.p.c. i z art. 476 § 4 pkt 3

k.p.c.).

Sąd Najwyższy podzielając wskazaną uchwałę nie stwierdza nieważności

postępowania sądowego w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje zagadnienie

prawne. Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przyczyny

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.

Istotne zagadnienie prawne jako przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania – stosownie do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – musi występować w sprawie.

Skarga nie może powoływać się na kwestie prawne oderwane od podstaw

zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji. Tak właśnie czyni skarżący

przedstawiając zagadnienie dotyczące dopuszczalności drogi sądowej w sprawie z

odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej stwierdzenia nieważności

decyzji tego organu. Postawione w tym przedmiocie w skardze pytania dotyczą

kwestii, która nie mieści się w zakresie podlegającym rozpoznaniu przez Sąd

Najwyższy bo nie dotyczą podstaw rozpatrywanej skargi kasacyjnej, żaden z

przepisów, na które skarżący wskazuje w postawionych pytaniach nie został

podany w podstawach skargi kasacyjnej (por. art. 398 13 § 1 k.p.c.). W

zaskarżonym wyroku Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie w części dotyczącej

stwierdzenia

nieważności decyzji organu

rentowego

z tego

powodu, że

wnioskodawca nie złożył odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej mu

wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji

jego świadczenia emerytalnego. Wobec tego Sąd Apelacyjny nie rozpoznał bo nie

zachodziła taka potrzeba – żadnej z kwestii dotyczących trybu zaskarżenia decyzji

odmawiającej stwierdzenia nieważności; z kolei w podstawach skargi kasacyjnej

nie ma zarzutów w powyższym zakresie, a w uzasadnieniu skargi znajduje się

potwierdzenie przesłanki rozstrzygnięcia, że skarżący nie wniósł odwołania od

decyzji w tym przedmiocie.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

398 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.