Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 540/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding social security coordination between Poland and Slovakia. The court found the procedural dialogue was correctly completed. The applicant failed to prove a violation of EU coordination rules.

Numero d'incarto III UK 540/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a self-employed individual against a Polish social security office's decision to apply Polish law. The applicant argued that the appellate court failed to examine the merits of the case, claiming a violation of EU coordination rules. However, the court determined that the social security office had properly fulfilled the mandatory EU dialogue and conciliation procedure with the Slovak counterpart, resulting in a negative decision from Slovakia and no objection from Poland. Consequently, the court ruled that the applicant did not demonstrate a substantive error warranting the reopening of the case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004; Art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego: The court must verify that the mandatory dialogue and conciliation procedure between social security institutions of different Member States was correctly completed before applying the principle of single applicable legislation.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security coordination EU regulation 883/2004 dialogue and conciliation procedure single applicable legislation cassation appeal dismissal cross-border self-employment Poland Slovakia sicurezza sociale dei lavoratori migranti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Art. 4 ust. 3 TUE
Przestrzegania tej procedury wymaga zasada lojalnej współpracy wyrażona w art. 4 ust. 3 TUE i uszczegółowiona w art.
Art. 76 rozporządzenia (WE) nr 883/2004
3 TUE i uszczegółowiona w art. 76 rozporządzenia podstawowego.
Art. 16 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego
W sprawach, w których nie wydaje się decyzji tymczasowej w rozumieniu art. 16 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego konieczne jest ustalenie wspólnego stanowiska instytucji ubezpieczeniowych (art.
Art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego
Stanowi ona, że jeżeli przedmiotem decyzji organu rentowego jest ustalenie ustawodawstwa właściwego w trybie art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 540/19 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania K. W.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W.‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 grudnia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt III AUa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Decyzją z 11 maja 2015 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie podlegania ustawodawstwu polskiemu Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. (organ rentowy) stwierdził, że K. W. (wnioskodawczyni) w okresie od 1 marca 2012 r. do 12 maja 2013 r. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu.Odwołanie od powyższej decyzji złożyła wnioskodawczyni, zaskarżając ją w całości.Wyrokiem z 24 października 2018 r., VIII U (...) Sąd Okręgowy w W. oddalił odwołanie wnioskodawczyni.

Sąd Okręgowy ustalił, że w związku z podjęciem przez wnioskodawczynię zatrudnienia pracowniczego na Słowacji w wymiarze 1 godziny tygodniowo za wynagrodzeniem 40 Euro miesięcznie, organ rentowy skierował do słowackiej instytucji ubezpieczeniowej pismo z informacją, że wnioskodawczyni w okresie zatrudnienia na Słowacji podlega ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Słowacka instytucja ubezpieczeniowa poinformowała organ rentowy o wydaniu postanowienia o nieobjęciu wnioskodawczyni obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi z tytułu pracowniczego zatrudnienia na Słowacji oraz nie wniosła żadnych zastrzeżeń co do ustalenia jako właściwe ustawodawstwa polskiego.

Ponadto pismem z 3 czerwca 2016 r. słowacka instytucja ubezpieczeniowa poinformowała organ rentowy, że dla wnioskodawczyni nie został wystawiony formularz A1. Opierając się na powyższych ustaleniach i z uwagi na marginalny charakter pracy świadczonej przez wnioskodawczynię na rzecz słowackiego pracodawcy (4 godziny miesięcznie za wynagrodzeniem 40 Euro), Sąd Okręgowy uznał odwołanie za bezzasadne. Stanowisko Sądu Okręgowego zostało potwierdzone przez Sąd Apelacyjny w (...), który wyrokiem z 28 marca 2019 r., III AUa (...) oddalił apelację wnioskodawczyni.Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego został przez wnioskodawczynię zaskarżony skargą kasacyjną w całości.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której wnioskodawczyni upatruje w nierozpoznaniu istoty sprawy przez Sąd Apelacyjny, przejawiającej się przyjęciem przez ten Sąd, że spełnione zostały warunki współpracy między instytucjami ubezpieczeniowymi i oparciu rozstrzygnięcia na przepisach krajowych z naruszeniem art. 288 akapit 2 TFUE.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zagadnienie wyczerpania procedury współpracy między instytucjami ubezpieczeniowymi państwa członkowskich była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w uchwale składu siedmiu sędziów z 9 września 2020 r., III UZP 4/18 (Biul.SN 2020 nr 9-10, poz. 20). Stanowi ona, że jeżeli przedmiotem decyzji organu rentowego jest ustalenie ustawodawstwa właściwego w trybie art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.

Urz. UE L 2009 nr 284, s. 1, dalej jako rozporządzenie wykonawcze), to musi być ona zwieńczeniem prawidłowo przeprowadzonej procedury dialogu i koncyliacji między zainteresowanymi państwami członkowskimi, przewidzianej w tym akcie prawnym i mającej na celu urzeczywistnienie zasady, że osoby przemieszczające się na terytorium Unii Europejskiej podlegają systemowi zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego (art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego – Dz.U.

UE L 2004 nr 166, s. 1, dalej jako rozporządzenie podstawowe). Przestrzegania tej procedury wymaga zasada lojalnej współpracy wyrażona w art. 4 ust. 3 TUE i uszczegółowiona w art. 76 rozporządzenia podstawowego. Tym samym istotą sprawy w postępowaniu prowadzonym z odwołania od tego rodzaju decyzji jest kontrola dochowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazanej wyżej procedury. W sprawach, w których nie wydaje się decyzji tymczasowej w rozumieniu art. 16 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego konieczne jest ustalenie wspólnego stanowiska instytucji ubezpieczeniowych (art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego), które może przyjąć formę wydania przez jedną z tych instytucji decyzji negatywnej (o niepodleganiu ustawodawstwu danego państwa członkowskiego) czy też niezgłoszenia zastrzeżeń co do decyzji pozytywnej (o objęciu ustawodawstwem danego państwa członkowskiego).

W przypadku pominięcia procedury dialogu i koncyliacji w postępowaniu przed organem rentowym konieczne jest uchylenie decyzji w postępowaniu odwoławczym i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem wymogów prawa unijnego.W przedmiotowej sprawie po pierwotnym uchyleniu decyzji przez Sąd Apelacyjny i zwróceniu sprawy organowi rentowemu do ponownego rozpoznania wypełnione zostały wymogi procedury i koncyliacji. Organ rentowy zwrócił się do słowackiej instytucji ubezpieczeniowej z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiocie ustalenia dla wnioskodawczyni jako właściwego ustawodawstwa polskiego w zakresie ubezpieczeń społecznych z tytułu powadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Słowacka instytucja ubezpieczeniowa w odpowiedzi na pismo organu rentowego stwierdziła, że wnioskodawczyni nie jest objęta obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi na Słowacji z tytułu zatrudniania pracowniczego (decyzja negatywna) i nie wyraziła żadnego sprzeciwu w przedmiocie objęcia wnioskodawczyni ustawodawstwem polskim. Co więcej stwierdziła, że dla wnioskodawczyni nie został wystawiony formularz A1. W tych okolicznościach organ rentowy, kierując się zasadą polegania ubezpieczonego jednemu ustawodawstwu państwa członkowskiego w zakresie ubezpieczeń społecznych ustalił dla wnioskodawczyni ustawodawstwo polskie.

Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia unijnego systemu koordynacji ubezpieczenia społecznego w postępowaniu przed organem rentowym oraz w postępowaniu odwoławczym. Tym samym wnioskodawczyni nie dowiodła potrzeby merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.