Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 47/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed pension appeal as no legal issue existed and new evidence was inadmissible.

Numero d'incarto III UK 47/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured individual against a social insurance institution regarding early retirement. The appellant argued that new evidence existed and requested a reinterpretation of legal provisions, while the opposing party maintained the lower court's decision was correct. The court determined that the specific legal question raised was already clarified by a prior Supreme Court ruling, rendering the appeal inadmissible under procedural law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 k.p.c.; Art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no significant legal issue exists, the need for legal interpretation is absent, or the appeal is obviously groundless, particularly when prior rulings have already settled the interpretation of relevant provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal early retirement pension new evidence admissibility procedural dismissal legal interpretation settled

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z systemu ubezpieczeń społecznych
naruszenia prawa materialnego - art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi
art. 32 Konstytucji
zm.) oraz w związku z art. 32 Konstytucji.
art. 328 i 391 k.p.c.
przepisów postępowania – art. 328 i 391 k.p.c. Wniosek kasacji zmierzał do
art. 393 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
art. 393 § 2 k.p.c
W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c.
art. 2 Konstytucji
w art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 47/04

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku E. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 maja 2004 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 listopada 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z dnia

27 listopada 2003 r. oddalił apelację ubezpieczonego E. K. od wyroku Sądu

Okręgowego w R. z dnia 31 lipca 2003 r., którym oddalone zostało jego odwołanie

od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

, wstrzymującej – po

ponownym rozpatrzeniu uprawnień - wypłatę emerytury przysługującej w związku z

koniecznością sprawowania osobistej stałej opieki nad dzieckiem.

Pełnomocnik

ubezpieczonego

wniósł

kasację

opartą

na

podstawie

naruszenia prawa materialnego - art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z systemu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.

1118 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15

maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników

opiekujących się dziećmi wymagającymi specjalnej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149 ze

zm.) oraz w związku z art. 32 Konstytucji. Kasacja opiera się także na naruszeniu

przepisów postępowania – art. 328 i 391 k.p.c. Wniosek kasacji zmierzał do

uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

przez Sąd Apelacyjny.

Konieczność przyjęcia kasacji do rozpoznania skarżący uzasadniał potrzebą

dokonania wykładni pojęcia „nowe dowody”, ujętego w art. 114 ustawy emerytalnej,

w związku z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5

czerwca 2003 r., III UZP 5/03.

Rozważając podstawy uzasadniające przyjęcie lub odmowę przyjęcia kasacji

do rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c.

Potrzeba wyjaśnienia treści wskazanego w kasacji przepisu upadła w związku z

uchwałą z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03 (OSNP 2003 nr 18, poz. 442), w

której

Sąd

Najwyższy

wprawdzie

uznał

za

oczywistą

niedopuszczalność

ponownego ustalenia prawa do świadczeń z tej tylko przyczyny, że organ rentowy

w wyniku ponownej oceny dowodu uzna go za niewiarygodny, lecz jednocześnie

wskazał na dopuszczalność wszczęcia postępowania o ponowne ustalenie prawa

do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach po

ujawnieniu przez rentowy okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji

przyznającej świadczenia, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich

wysokość. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli w wyniku

pominięcia takich okoliczności zostanie przyznane świadczenie, do którego prawo

nie istniało, osoba pobierająca świadczenie nie może powoływać się na wyrażoną

w art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa. Ochrona praw nabytych nie

obejmuje bowiem praw, które zostały nabyte niesłusznie.

W związku z tym Sąd Najwyższy, po rozważeniu przesłanek określonych w §

1, uznał odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania za uzasadnioną.