Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 42/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed pension appeal as cassation grounds focused on disputed facts rather than legal issues.

Numero d'incarto III UK 42/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the Social Insurance Institution's denial of a special conditions pension. The insured argued that the lower courts incorrectly assessed his work history and failed to apply the law regarding engineering supervision. The court ruled that the appeal's arguments concerned factual determinations made by the lower courts, which fall outside the scope of cassation review under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: Cassation appeals must be based on legal issues or procedural defects; arguments challenging factual findings by lower courts are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility factual findings review pension special conditions engineering supervision category civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Te kwestie, jako dotyczące faktów, nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej, w związku z czym wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne motywy (art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813§ 2 k.p.c.; por.
Art. 233 § 1 k.p.c.
86 ze zm.).Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji, jako znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, i oddalił apelacyjny zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
86 ze zm.).Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji, jako znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, i oddalił apelacyjny zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
art. 233 k.p.c
wniósł skargę kasacyjną, której podstawę - wskazaną jako naruszenie przez Sąd drugiej instancji art. 233 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 39813§ 2 k.p.c
3983 § 3 oraz art. 39813§ 2 k.p.c.; por.
art. 3989 § 2 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 76/01
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl.
II PZP 3/09
i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz.
II PZP 5/08
Supreme Court refused to answer theoretical procedural questions unrelated to the specific case facts.
III CZP 82/02
203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl.
III UK 98/12
oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).
II PK 278/11
Supreme Court dismisses labor appeal claiming facts were not established, citing procedural bar on factual disputes.
V CSK 140/13
Supreme Court quashes appeal for medical malpractice due to procedural errors and incomplete fact-finding. The case was remanded for retrial.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 42/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania Z. G.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Szczecinie‎o prawo do emerytury,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie‎z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt III AUa 121/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację Z.G. od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2013 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania emerytury z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Na tle art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.; dalej „rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r.”), kwestię sporną stanowiło spełnienie przez ubezpieczonego przesłanki co najmniej 15-letniego stażu pracy w szczególnych warunkach.

Spornym okresem, o którego zaliczenie się ubiegał, był okres pracy od dnia 18 lipca 1977 r. do dnia 30 września 1982 r. w Państwowym Ośrodku Maszynowym w W. W ocenie Sądu, ubezpieczony nie udowodnił wykonywania w tym czasie pracy w I kategorii zatrudnienia (por. § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 1979 r. w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia, Dz.U. Nr 13, poz. 86 ze zm.).Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji, jako znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, i oddalił apelacyjny zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Ustalił, że w spornym okresie ubezpieczony był mistrzem w wydziale usług krajalniczych i produkcji, do którego należało przede wszystkim dbanie o sprawne wykonywanie zadań przez pracowników fizycznych - tokarzy, malarzy, spawaczy i krojarzy, w tym nadzorowanie ich pracy oraz wykonywanie czynności biurowych - prowadzenie dokumentacji, prowadzenie korespondencji itp.

Podzielił także rozważania prawne Sądu pierwszej instancji, przyjmując, że tego rodzaju prace nie są podporządkowane pod pojęcie „nadzoru lub kontroli w procesie produkcji wykonywanej w tych wydziałach i oddziałach, w których zatrudnieni są pracownicy wykonujący pracę w warunkach szczególnych” w rozumieniu rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., objęte poz. 24 działu XIV wykazu A, gdyż nie były wykonywane w warunkach bezpośrednio narażających na czynniki szkodliwe dla zdrowia. Wykonywanie przez pracowników nadzorowanych przez skarżącego pracy na różnych stanowiskach uzasadniało też przyjęcie, że nadzór nad pracownikami wykonującymi prace zaliczone do I kategorii zatrudnienia nie był wykonywany stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Z. G. wniósł skargę kasacyjną, której podstawę - wskazaną jako naruszenie przez Sąd drugiej instancji art. 233 k.p.c. - powiązał z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku raz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzupełnieniu braków skargi postawił wniosek o przejęcie jej do rozpoznania, podając w uzasadnieniu, że skarga jest w pełni uzasadniona, bowiem „zaskarżony wyrok Sądu zarówno I jak i II Instancji w istotny sposób narusza przepisy postępowania – art. 233 k.p.c., gdyż Sąd przyjął wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że praca ubezpieczonego jako praca w małym zakładzie nie podlegała pod określenie nadzór inżynieryjno-techniczny w ścisłym znaczeniu.

Jest to sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym-przesłuchanie stron i świadków”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Każda z przyczyn wniesienia skargi kasacyjnej, także powołana przez skarżącego jako oczywista zasadność skargi, musi być powiązana z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).

Sformułowane przez skarżącego uzasadnienie przyczyn kasacyjnych nawiązuje tymczasem do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń. Te kwestie, jako dotyczące faktów, nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej, w związku z czym wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne motywy (art. 3983 § 3 oraz art. 39813§ 2 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).