Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 31/09 Generato dall'IA

Social security insurance obligation for veterinary services under contract remains valid despite administrative supervision.

Numero d'incarto III UK 31/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the Social Insurance Institution against the lower court's ruling that exempted a veterinarian from mandatory social security coverage. The court found that the appellant failed to demonstrate a specific legal violation regarding the nature of the veterinarian's work, which was performed under the supervision and in the name of veterinary inspection authorities. Consequently, the court upheld the lower court's decision that the activities constituted a contract for services rather than independent business activity, thus maintaining the insurance obligation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; Art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej: Activities performed under the supervision and in the name of administrative bodies do not automatically constitute independent business activity and may remain subject to mandatory social security insurance obligations.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security insurance obligation veterinary services contract administrative supervision independent business activity cassation appeal dismissal mandatory insurance coverage nature of employment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
zgodnie z art. 44 ustawy z 1997 r.
Art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
oraz art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r.
Art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
Sąd zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 6 ust.
Art. 9 ust. 4a ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
5 w związku z art. 9 ust.
Art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
1 pkt 4, art. 9 ust. 4a-b, art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 13 pkt 2 ustawy o systemie
Art. 13 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
Z kolei zgodnie z art. 13 ust.
Art. 16 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
oraz art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r.
Art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
2 i 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i art.
Art. 378 § 1 k.p.c.
przepisów prawa procesowego, dotyczące art. 378 § 1 k.p.c., art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 31/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanego J. Ł.

o ustalenie obowiązku ubezpieczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 sierpnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 12 lutego 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Decyzją z 15 września 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych objął

zainteresowanego J. Ł. obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi: emerytalnorentowym i wypadkowym w okresie: od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r. z

tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia u wnioskodawcy

Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P.

W uzasadnieniu stwierdzono, że pomimo że J. Ł. pobierał w spornym okresie

świadczenie rentowe i prowadził działalność gospodarczą, nie zwalniało go to z

obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu świadczenia

usług weterynaryjnych na podstawie umowy zlecenia. Organ rentowy przyjął, że

zlecenie usług weterynaryjnych było następstwem decyzji administracyjnej, co w

zestawieniu z zasadami wynikającymi z ustawy z 21 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2001 r. nr 14 poz. 176 ze. zm.,

powoduje,

że

wynagrodzenie

jakie

otrzymuje

lekarz

weterynarii

podlega

opodatkowaniu jako działalność wykonywana osobiście, a nie jako przychód

otrzymywany w ramach działalności gospodarczej.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca domagał się jej zmiany i

ustalenia, że J. Ł. nie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z

tytułu wykonywania pracy na podstawie umów zlecenia u płatnika - Powiatowego

Inspektoratu Weterynarii w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r.

Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.

Wyrokiem z 8 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję,

ustalając, że zainteresowany J. Ł. nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom

emerytalno-rentowemu i wypadkowemu w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31

grudnia 2004 r. z tytułu umów zlecenia zawartych z Powiatowym Inspektoratem

Weterynarii oraz zasądził od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy 60 zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną wyrokiem Sąd Apelacyjny

oddalił apelację organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od

powyższego wyroku Sądu Okręgowego i zasądził od niego na rzecz Powiatowego

Inspektoratu Weterynarii 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu odwoławczym.

Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i uznał, że

wydał on trafne i zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Zgodnie z przyjętymi w sprawie

ustaleniami zainteresowany J. Ł., poczynając od 15 lutego 1997 r. był uprawniony

do renty z tytułu niezdolności do pracy. Równocześnie prowadził pozarolniczą

działalność gospodarczą w zakresie usług weterynaryjnych, podlegając z tego

tytułu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. wyznaczył

zainteresowanego do wykonania czynności z zakresu działania inspekcji

weterynaryjnej. Określenie zakresu i miejsca ich wykonania, jak również ustalenie

wysokości wynagrodzenia nastąpiło w formie umów zlecenia zawieranych kolejno z

zainteresowanym od 1 stycznia 2003 r., z których ostatnią zawarto 30 kwietnia (do

31 grudnia 2004 r.). W umowach tych odwołano się do ustawy z dnia 24 kwietnia

1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 52 ze

zm. (powoływanej dalej, jako „ustawa z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych”)

oraz do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17

września 1998 r. w sprawie szczegółowych kryteriów obowiązujących przy

wyznaczaniu i uchylaniu wyznaczania lekarza weterynarii lub innej osoby

posiadającej odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności, Dz.

U. nr 129 poz. 1438 z 2001 r.).

Według Sądu Apelacyjnego, spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia,

czy

z

tytułu

zawartych

umów

zlecenia

J. Ł.

podlegał

obowiązkowym

ubezpieczeniom tj. emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu i w związku z tym

Powiatowy Inspektorat Weterynaryjny był zobowiązany do opłacenia z tego tytułu

składki, jak twierdzi pozwany organ rentowy, czy też przedmiot tych umów pokrywa

się z zakresem działalności gospodarczej zainteresowanego, czyli inaczej praca

wykonywana była w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a przychód

uzyskiwany umowy zlecenia jest traktowany przez przepisy podatkowe jako

przychód z działalności gospodarczej - co nie rodziłoby po stronie Powiatowej

Inspekcji Weterynaryjnej obowiązku opłacania składek z tytułu zawartych z

zainteresowanym umów. Rozważając te kwestię Sąd Apelacyjny przypomniał, że

zgodnie z art. 44 ustawy z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, obowiązującej

do 1 maja 2004 r. oraz art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji

Weterynaryjnej, jednolity tekst, Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm., powiatowy

lekarz weterynarii może wyznaczyć lekarza weterynarii, niebędącego pracownikiem

Inspekcji, do wykonywania czynności z zakresu inspekcji weterynaryjnej.

Wyznaczenie

do

wykonywania

czynności

następuje

w

drodze

decyzji

administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii, określającej rodzaj i zakres

przekazanych do wykonania czynności. Wykonywanie tych czynności następuje po

zawarciu przez powiatowego lekarza umowy z wybranymi osobami - tu lekarzami

weterynarii. W ocenie Sądu Apelacyjnego, decyzja wyznaczająca J. Ł. do

dokonywania czynności w imieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. dawała

mu umocowanie do wykonywania czynności z zakresu inspekcji weterynaryjnej,

Natomiast zawarte w jej następstwie umowy, będące umowami zlecenia, określały

dodatkowo sposób, miejsce i zakres tych czynności oraz wysokość wynagrodzenia

i termin jego płatności. Sąd podkreślił, że w treści tych umów zleceniobiorcę

określono jako wykonującego „zawód lekarza weterynarii w ramach działalności

gospodarczej", a wynagrodzenie za usługi wykonawca rozliczał w Urzędzie

Skarbowym jako przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Następnie

Sąd zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 5 w związku z art. 9 ust. 5

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,

jednolity tekst: Dz. U. z 2007 r. nr 11, poz. 74 ze zm., osoby prowadzące

działalność gospodarczą, które mają ustalone prawo do emerytury lub renty,

dobrowolnie podlegają ubezpieczeniu emerytalno - rentowemu z tego tytułu,

jednakże

zawarcie

przez nie

umowy zlecenia

prowadzi do

objęcia

ich

obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno - rentowym. Jednakże, jak wynika z

art. 9 ust. 2 i 2a tej ustawy, sytuacja jest odmienna, gdy przedmiot umowy zlecenia

pokrywa się z zakresem prowadzonej działalności, czyli gdy praca jest wykonywana

w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem, że przychód

uzyskiwany z umowy zlecenia i działalności gospodarczej jest traktowany przez

przepisy podatkowe jako przychód z działalności gospodarczej. W takim przypadku

dana osoba podlega ubezpieczeniom społecznym na zasadzie dobrowolności. W

związku z tym Sąd Apelacyjny przypomniał, że przepisy art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3

ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymieniają jako źródła

przychodu działalność wykonywaną osobiście oraz pozarolniczą działalność

gospodarczą. Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 8 tej ustawy, można traktować jako

przychód z działalności innej niż wykonywana osobiście, przychód uzyskany na

podstawie umów zawieranych przez podatnika w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej, a taka sytuacja występuje, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej

sprawie. Dlatego, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, należy podzielić

pogląd NSA we Wrocławiu (zawarty w uzasadnieniu wyroku z 31 stycznia 2003 r. w

sprawie I SA/Wr 1786/00 -Lex nr 90079) i stwierdzić, że: „gdy podatnik został

zarejestrowany jako podmiot gospodarczy (obecnie przedsiębiorca), realizujący

faktycznie działalność, w celach zarobkowych, zawodowo we własnym imieniu i na

własny rachunek oraz w sposób zorganizowany i ciągły (powtarzalny i stały),

będący

tym

samym

określonym

administracyjno

-

prawnie

podmiotem

uczestniczącym w obrocie gospodarczym - przychody z tego rodzaju działalności

powinny być uznawane za przychody ze źródła przychodów, jakim jest działalność

gospodarcza, a nie działalność wykonywana osobiście, która nie musi spełniać

powyższych kryteriów, a zwłaszcza ciągłości (powtarzalności i stałości) i

zorganizowania w ramach określonego administracyjno - prawnie podmiotu

uczestniczącego w obrocie gospodarczym (...). Istotną cechą charakteryzująca tę

działalność wymagającą równego opodatkowania świadczących ją podmiotów, jest

charakter tej działalności, wskazujący, że zarówno dla odbiorców będących

podmiotami gospodarczymi, jak i dla osób nie prowadzących działalności

gospodarczej, świadczone usługi wykonywane są w celu zarobkowania w sposób

zorganizowany, ciągły i zawodowy (stały), a więc w sposób znamionujący

działalność gospodarczą". Wobec powyższego dochody, jakie uzyskiwał J. Ł. z

tytułu świadczenia usług weterynaryjnych na podstawie zawartych z Powiatowym

Inspektorem w P. umów zlecenia, należy traktować jako wynikające z prowadzonej

przez niego działalności gospodarczej.

W skardze kasacyjnej Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaskarżył w całości

wyrok Sądu Apelacyjnego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez

niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 5 i art. 9 ust 2 i

2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 13 ust.

8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz błędną interpretację art.

44 ustawy z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, art. 5 ust. 2 pkt. 1 i ust. 3 i 4,

art. 16 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i art. 6 ust.

1 pkt 4, art. 9 ust. 4a-b, art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 13 pkt 2 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych, jak również art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym

od osób fizycznych oraz art. 4 ustawy z 19 listopada 1999 r. Prawo działalności

gospodarczej, jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) i art. 4

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst:

Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Ponadto skarżący zarzucił naruszenie

przepisów prawa procesowego, dotyczące art. 378 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c., art.316 § 1 w związku z art. 233 § 1 i w związku z art.

391 § 1 k.p.c. i art. 382, 385 oraz art. 386 § 1 i § 4 k.p.c., które miało istotny wpływ

na wynik sprawy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, przez oddalenie

odwołania w całości, a ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy

Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania lub o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu drugiej instancji w całości, a także wyroku Sądu pierwszej instancji i

przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów

procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że w ocenie skarżącego,

wykonywanie przez lekarzy weterynarii usług weterynaryjnych z decyzji i umów

wyznaczenia przy uwzględnieniu przepisów podatkowych, a konkretnie art. 13 pkt.

6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy traktować jako

działalność wykonywaną osobiście, która w przypadku emeryta i rencisty, zgodnie z

art. 6 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 9 ust. 4a i w związku z art. 13 pkt. 2 ustawy

systemowej rodzi obowiązek ubezpieczenia społecznego. Dlatego zainteresowany

podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego i płatnik - Powiatowy Inspektorat

Weterynarii w P. winien odprowadzić składki z tego tytułu. Błędna interpretacja i w

konsekwencji nieprzyjęcie przez Sądy obu instancji art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 4a,

art. 12 ust. 1 i 3 i art. 13 pkt 2 ustawy systemowej w związku z art. 13 pkt 6 ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 oraz art.

5 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jako podstawy

rozstrzygnięcia spowodowały, że zarówno Sąd Okręgowy jak i Apelacyjny uznały,

że zawierane z zainteresowanym umowy o świadczenie usług weterynaryjnych

przez Powiatowego Inspektora Weterynarii wchodziły w zakres prowadzonej przez

niego działalności gospodarczej i w związku z tym nie rodziły po stronie płatnika

obowiązku opłacania składek. Poza tym Sąd Apelacyjny nie dostrzegł, że

stosownie do art. 5 ust. 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej sporne umowy

nie mogły być zawierane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez

zainteresowanego, bowiem jak wynika z tych przepisów, lekarze weterynarii

wyznaczeni do świadczenia usług weterynaryjnych wykonują je pod nadzorem i w

imieniu organów Inspekcji i przy wykonywaniu tych czynności podlegają ochronie

prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Sąd nie wziął też pod

uwagę art. 4 ustawy z 1999 r. Prawo działalności gospodarczej art. 4 ust. 1 ustawy

z 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z których wynika, że

przedsiębiorca (osoba prowadząca działalność gospodarczą), wykonuje ją we

własnym imieniu, na własny rachunek, ponosząc w całości związane z nią ryzyko

gospodarcze i przy jej wykonywaniu nie korzysta z ochrony przewidzianej dla

funkcjonariuszy publicznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ jej podstawy okazały się nieuzasadnione.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące podstawy naruszenia prawa materialnego

dzielą się wyraźnie na dwie grupy. Pierwsza odnosi się do twierdzenia o wadliwym

zastosowaniu przez Sąd Apelacyjny art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 2-2a i

ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 13 pkt 8 ustawy o

podatku dochodowym od osób fizycznych, przez przyjęcie, że dochody jakie

uzyskiwał zainteresowany J. Ł. w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004

r. z tytułu świadczenia usług weterynaryjnych na podstawie umów z wyznaczenia

zawartych z Powiatowym Inspektoratem Weterynarii, należy traktować jako

wynikające z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, oraz wadliwej

wykładni gramatycznej art. 6 ust 1 pkt 4, art. 9 ust. 4a, art. 12 ust. 1 i 3 i art. 13 pkt

2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 13 pkt 6 ustawy o

podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący nie wyjaśnił na czym jego

zdaniem polega niewłaściwe zastosowanie i wadliwa wykładnia poszczególnych

wymienionych

przepisów

ustawy

o

systemie

ubezpieczeń

społecznych,

ograniczając się do przytoczenia numerów tych przepisów i podniesienia łącznego

dla nich wszystkich twierdzenia, że zostały one naruszone ponieważ z art. 13 pkt 6

ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika jednoznacznie, że

przychody z działalności wykonywanej przez osobę wyznaczoną na podstawie art.

44 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o

Inspekcji Weterynaryjnej w drodze decyzji administracyjnej należy traktować jako

działalność wykonywaną osobiście, która w przypadku emeryta i rencisty zgodnie z

art. 6 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 9 ust. 4a i w związku z art. 13 pkt. 2 ustawy

systemowej

rodzi

obowiązek

ubezpieczenia

społecznego.

Taki

sposób

uzasadnienia podstawy skargi kasacyjnej uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Nie

wiadomo bowiem na czym polega niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia

poszczególnych przepisów wskazanych w podstawie skargi. Ponadto, błędność

oparcia skargi na zarzutach opierających się głównie na art. 13 pkt 6 ustawy o

podatku dochodowym wykazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 23

czerwca 2009 r. (III UK 24/09), wydanego w analogicznej do niniejszej sprawie,

wskazując, że poszukiwanie uzasadnienia twierdzenia skarżącego o tym, że

rozważane czynności zainteresowanego nie mogły być wykonywane w ramach

działalności gospodarczej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych

jest bezpodstawne, ponieważ ustawa podatkowa nie określa podstaw podlegania

obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, gdyż samodzielnie reguluje to ustawa

o systemie ubezpieczeń społecznych. Podobne stanowisko Sąd Najwyższy wyraził

także w wyroku z 9 grudnia 2008 r. (I UK 138/08). Sąd Najwyższy w obecnym

składzie podziela to stanowisko i wspierającą je argumentację, uznając, że ze

względu na daleko idące podobieństwo faktycznych i prawnych okoliczności

niniejszej sprawy oraz tożsamość stron, wystarczające jest odesłanie do obszernej

argumentacji zawartej w uzasadnieniu powołanego wyroku z 23 czerwca 2009 r.

Druga grupa zarzutów opiera się na twierdzeniu, że skoro do istotnych cech

działalności gospodarczej należy prowadzenie jej przez przedsiębiorcę we własnym

imieniu i na własny rachunek (art. 4 ustawy z 1999 r. - prawo działalności

gospodarczej i art. 4 ust. 1 ustawy z 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej), to usługi świadczone przez zainteresowanego na podstawie decyzji

o wyznaczeniu i zawartych umów, jako czynności wykonywane pod nadzorem i w

imieniu organów Inspekcji Weterynaryjnej, w zakresie wykonywania których

podlegał on ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu (art. 5 ust. 3 i

art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej), nie mogły być wykonywane w ramach

działalności gospodarczej. Formułując te zarzuty skarżący nie wziął pod uwagę, że

stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w

granicach zaskarżenia i w granicach podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę

jedynie

nieważność

postępowania.

Tymczasem

przepisy

powołane

dla

uzasadnienia powyższej tezy skarżącego nie mogą być podstawą do jej

sformułowania. Przede wszystkim, art. 5 ust. 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji

Weterynaryjnej nie mają zastosowania w niniejszej sprawie z tego względu, że

wszystkie umowy zainteresowanego z Powiatowym Lekarzem Weterynarii zostały

zawarte przed dniem jej wejścia w życie (1 maja 2004 r.), z czego wynika, że także

decyzje o wyznaczeniu do wykonywania czynności, będące podstawą ich zawarcia,

pochodzą sprzed tej daty. Natomiast skarżący nie powołał w podstawie skargi

kasacyjnej przepisów wcześniejszej ustawy, tj. ustawy o zwalczaniu chorób

zakaźnych, wskazujących na to, że także pod jej rządami rozpatrywane czynności

(usługi) zainteresowanego były wykonywane pod nadzorem i w imieniu organów tej

Inspekcji i, że korzystał on w tym czasie z ochrony należnej funkcjonariuszowi

publicznemu. W podstawie skargi skarżący powołał jedynie art. 44 tej ustawy, który

sam w sobie nie daje podstawy do wniosku, że lekarz weterynarii wykonujący

czynności powierzone mu w decyzji stanowiącej podstawę do zawarcie umowy o

ich

wykonywanie

działał

pod

nadzorem

i

w imieniu

organów Inspekcji

Weterynaryjnej. Co więcej art. 44 składa się z pięciu ustępów dotyczących różnych

kwestii, tylko częściowo związanych z przedmiotem zarzutów, a w skardze nie

wskazano, które z nich zostały naruszone. Bez związku z rozważanymi zarzutami

jest także powołany (najwyraźniej omyłkowo) w rozważanej podstawie skargi art. 4

ustawy z 1999 r. - prawo działalności gospodarczej, który nie określa cech

przedsiębiorcy, ani cech działalności gospodarczej. Natomiast z art. 4 ustawy z

2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, istotnie wynika, że cechą

przedsiębiorcy jest działanie w imieniu własnym, jednakże kwestia ta nie ma

znaczenia dla oceny zasadności skargi, skoro nie wykazano w niej, że

zainteresowany nie działał w imieniu własnym, lecz pod nadzorem i w imieniu

Inspekcji. Poza tym przepis ten, ze względu na datę wejścia w życie ustawy, mógł

mieć zastosowanie tylko do krótkiego wycinka okresu objętego sporem (od 21

sierpnia do 31 grudnia 2004 r.). Z tych względów należy uznać, że teza, że

czynności wykonywane pod nadzorem i w imieniu organu administracji nie mogą

być objęte zakresem działalności gospodarczej, której trafności nie można a priori

wykluczyć, nie została poparta

wskazaniem naruszenia przepisów prawa

uzasadniającym takie twierdzenie.

Nieuzasadniona

okazała

się

także

podstawa

naruszenia

przepisów

postępowania. Naruszenie większości przepisów powołanych w związku z nią nie

zostało w ogóle poparte argumentacją w uzasadnieniu skargi. Jedyne argumenty

dotyczą twierdzenia o nierozpoznaniu przez Sąd Apelacyjny sprawy w granicach

apelacji i łączą się, czego można się tylko domyślać, bo pełnomocniczka

skarżącego tego wyraźnie nie wskazuje, z zarzutem naruszenia art. 378 § 1 k.p.c.

W tym zakresie wskazano, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał zarzutów pozwanego

zawartych w piśmie uzupełniającym apelację, w którym pozwany, wskazując na

treść art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 9 ust 4a, art. 12 ust. 1, 3, art. 13 pkt 2 ustawy

systemowej oraz na art. 16 ust 1 pkt 1 i ust. 3 i 4 w związku z art. 5 ust. 2 pkt 1, ust.

3 i 4 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i powołując się na pismo Głównego

Lekarza Weterynarii z 27 lipca 2004 r., adresowane do wszystkich Wojewódzkich

Lekarzy Weterynarii i na stanowisko Ministra Finansów zawarte w piśmie z 16

czerwca 2004 r. i w piśmie z 4 września 2002 r., podnosił, że umowy wyznaczenia

powinny być zawierane z lekarzami weterynarii, jako osobami fizycznymi,

niezależnie od prowadzenia przez nich ewentualnej działalności gospodarczej,

jako, że lekarze weterynarze wyznaczeni do wykonywania określonych czynności

wykonują je pod nadzorem i w imieniu organów Inspekcji i w zakresie wykonywania

tych czynności podlegają ochronie prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy

publicznych. W ocenie Sądu Najwyższego nieustosunkowanie się przez Sąd

Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wymienionych pism nie mogło

mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro miały one potwierdzić

zarzut naruszenia przepisów ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, która, jak

wcześniej wykazano, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy, na podstawie 398 14 k.p.c., orzekł jak w

sentencji.