Social security insurance obligation for veterinary services under contract remains valid despite administrative supervision.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the Social Insurance Institution against the lower court's ruling that exempted a veterinarian from mandatory social security coverage. The court found that the appellant failed to demonstrate a specific legal violation regarding the nature of the veterinarian's work, which was performed under the supervision and in the name of veterinary inspection authorities. Consequently, the court upheld the lower court's decision that the activities constituted a contract for services rather than independent business activity, thus maintaining the insurance obligation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; Art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej: Activities performed under the supervision and in the name of administrative bodies do not automatically constitute independent business activity and may remain subject to mandatory social security insurance obligations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 31/09
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 sierpnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z odwołania Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
z udziałem zainteresowanego J. Ł.
o ustalenie obowiązku ubezpieczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 sierpnia 2009 r.,
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 12 lutego 2009 r.,
oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Decyzją z 15 września 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych objął
zainteresowanego J. Ł. obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi: emerytalnorentowym i wypadkowym w okresie: od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r. z
tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia u wnioskodawcy
Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P.
W uzasadnieniu stwierdzono, że pomimo że J. Ł. pobierał w spornym okresie
świadczenie rentowe i prowadził działalność gospodarczą, nie zwalniało go to z
obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu świadczenia
usług weterynaryjnych na podstawie umowy zlecenia. Organ rentowy przyjął, że
zlecenie usług weterynaryjnych było następstwem decyzji administracyjnej, co w
zestawieniu z zasadami wynikającymi z ustawy z 21 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2001 r. nr 14 poz. 176 ze. zm.,
powoduje,
że
wynagrodzenie
jakie
otrzymuje
lekarz
weterynarii
podlega
opodatkowaniu jako działalność wykonywana osobiście, a nie jako przychód
otrzymywany w ramach działalności gospodarczej.
W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca domagał się jej zmiany i
ustalenia, że J. Ł. nie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z
tytułu wykonywania pracy na podstawie umów zlecenia u płatnika - Powiatowego
Inspektoratu Weterynarii w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.
Wyrokiem z 8 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję,
ustalając, że zainteresowany J. Ł. nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom
emerytalno-rentowemu i wypadkowemu w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31
grudnia 2004 r. z tytułu umów zlecenia zawartych z Powiatowym Inspektoratem
Weterynarii oraz zasądził od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy 60 zł
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną wyrokiem Sąd Apelacyjny
oddalił apelację organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od
powyższego wyroku Sądu Okręgowego i zasądził od niego na rzecz Powiatowego
Inspektoratu Weterynarii 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu odwoławczym.
Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i uznał, że
wydał on trafne i zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Zgodnie z przyjętymi w sprawie
ustaleniami zainteresowany J. Ł., poczynając od 15 lutego 1997 r. był uprawniony
do renty z tytułu niezdolności do pracy. Równocześnie prowadził pozarolniczą
działalność gospodarczą w zakresie usług weterynaryjnych, podlegając z tego
tytułu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. wyznaczył
zainteresowanego do wykonania czynności z zakresu działania inspekcji
weterynaryjnej. Określenie zakresu i miejsca ich wykonania, jak również ustalenie
wysokości wynagrodzenia nastąpiło w formie umów zlecenia zawieranych kolejno z
zainteresowanym od 1 stycznia 2003 r., z których ostatnią zawarto 30 kwietnia (do
31 grudnia 2004 r.). W umowach tych odwołano się do ustawy z dnia 24 kwietnia
1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych mięsa
oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 52 ze
zm. (powoływanej dalej, jako „ustawa z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych”)
oraz do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17
września 1998 r. w sprawie szczegółowych kryteriów obowiązujących przy
wyznaczaniu i uchylaniu wyznaczania lekarza weterynarii lub innej osoby
posiadającej odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności, Dz.
U. nr 129 poz. 1438 z 2001 r.).
Według Sądu Apelacyjnego, spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia,
czy
z
tytułu
zawartych
umów
zlecenia
J. Ł.
podlegał
obowiązkowym
ubezpieczeniom tj. emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu i w związku z tym
Powiatowy Inspektorat Weterynaryjny był zobowiązany do opłacenia z tego tytułu
składki, jak twierdzi pozwany organ rentowy, czy też przedmiot tych umów pokrywa
się z zakresem działalności gospodarczej zainteresowanego, czyli inaczej praca
wykonywana była w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a przychód
uzyskiwany umowy zlecenia jest traktowany przez przepisy podatkowe jako
przychód z działalności gospodarczej - co nie rodziłoby po stronie Powiatowej
Inspekcji Weterynaryjnej obowiązku opłacania składek z tytułu zawartych z
zainteresowanym umów. Rozważając te kwestię Sąd Apelacyjny przypomniał, że
zgodnie z art. 44 ustawy z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, obowiązującej
do 1 maja 2004 r. oraz art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji
Weterynaryjnej, jednolity tekst, Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm., powiatowy
lekarz weterynarii może wyznaczyć lekarza weterynarii, niebędącego pracownikiem
Inspekcji, do wykonywania czynności z zakresu inspekcji weterynaryjnej.
Wyznaczenie
do
wykonywania
czynności
następuje
w
drodze
decyzji
administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii, określającej rodzaj i zakres
przekazanych do wykonania czynności. Wykonywanie tych czynności następuje po
zawarciu przez powiatowego lekarza umowy z wybranymi osobami - tu lekarzami
weterynarii. W ocenie Sądu Apelacyjnego, decyzja wyznaczająca J. Ł. do
dokonywania czynności w imieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. dawała
mu umocowanie do wykonywania czynności z zakresu inspekcji weterynaryjnej,
Natomiast zawarte w jej następstwie umowy, będące umowami zlecenia, określały
dodatkowo sposób, miejsce i zakres tych czynności oraz wysokość wynagrodzenia
i termin jego płatności. Sąd podkreślił, że w treści tych umów zleceniobiorcę
określono jako wykonującego „zawód lekarza weterynarii w ramach działalności
gospodarczej", a wynagrodzenie za usługi wykonawca rozliczał w Urzędzie
Skarbowym jako przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Następnie
Sąd zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 5 w związku z art. 9 ust. 5
ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,
jednolity tekst: Dz. U. z 2007 r. nr 11, poz. 74 ze zm., osoby prowadzące
działalność gospodarczą, które mają ustalone prawo do emerytury lub renty,
dobrowolnie podlegają ubezpieczeniu emerytalno - rentowemu z tego tytułu,
jednakże
zawarcie
przez nie
umowy zlecenia
prowadzi do
objęcia
ich
obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno - rentowym. Jednakże, jak wynika z
art. 9 ust. 2 i 2a tej ustawy, sytuacja jest odmienna, gdy przedmiot umowy zlecenia
pokrywa się z zakresem prowadzonej działalności, czyli gdy praca jest wykonywana
w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem, że przychód
uzyskiwany z umowy zlecenia i działalności gospodarczej jest traktowany przez
przepisy podatkowe jako przychód z działalności gospodarczej. W takim przypadku
dana osoba podlega ubezpieczeniom społecznym na zasadzie dobrowolności. W
związku z tym Sąd Apelacyjny przypomniał, że przepisy art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3
ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymieniają jako źródła
przychodu działalność wykonywaną osobiście oraz pozarolniczą działalność
gospodarczą. Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 8 tej ustawy, można traktować jako
przychód z działalności innej niż wykonywana osobiście, przychód uzyskany na
podstawie umów zawieranych przez podatnika w ramach prowadzonej działalności
gospodarczej, a taka sytuacja występuje, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej
sprawie. Dlatego, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, należy podzielić
pogląd NSA we Wrocławiu (zawarty w uzasadnieniu wyroku z 31 stycznia 2003 r. w
sprawie I SA/Wr 1786/00 -Lex nr 90079) i stwierdzić, że: „gdy podatnik został
zarejestrowany jako podmiot gospodarczy (obecnie przedsiębiorca), realizujący
faktycznie działalność, w celach zarobkowych, zawodowo we własnym imieniu i na
własny rachunek oraz w sposób zorganizowany i ciągły (powtarzalny i stały),
będący
tym
samym
określonym
administracyjno
-
prawnie
podmiotem
uczestniczącym w obrocie gospodarczym - przychody z tego rodzaju działalności
powinny być uznawane za przychody ze źródła przychodów, jakim jest działalność
gospodarcza, a nie działalność wykonywana osobiście, która nie musi spełniać
powyższych kryteriów, a zwłaszcza ciągłości (powtarzalności i stałości) i
zorganizowania w ramach określonego administracyjno - prawnie podmiotu
uczestniczącego w obrocie gospodarczym (...). Istotną cechą charakteryzująca tę
działalność wymagającą równego opodatkowania świadczących ją podmiotów, jest
charakter tej działalności, wskazujący, że zarówno dla odbiorców będących
podmiotami gospodarczymi, jak i dla osób nie prowadzących działalności
gospodarczej, świadczone usługi wykonywane są w celu zarobkowania w sposób
zorganizowany, ciągły i zawodowy (stały), a więc w sposób znamionujący
działalność gospodarczą". Wobec powyższego dochody, jakie uzyskiwał J. Ł. z
tytułu świadczenia usług weterynaryjnych na podstawie zawartych z Powiatowym
Inspektorem w P. umów zlecenia, należy traktować jako wynikające z prowadzonej
przez niego działalności gospodarczej.
W skardze kasacyjnej Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaskarżył w całości
wyrok Sądu Apelacyjnego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez
niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 5 i art. 9 ust 2 i
2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 13 ust.
8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz błędną interpretację art.
44 ustawy z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, art. 5 ust. 2 pkt. 1 i ust. 3 i 4,
art. 16 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i art. 6 ust.
1 pkt 4, art. 9 ust. 4a-b, art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 13 pkt 2 ustawy o systemie
ubezpieczeń społecznych, jak również art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
od osób fizycznych oraz art. 4 ustawy z 19 listopada 1999 r. Prawo działalności
gospodarczej, jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) i art. 4
ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst:
Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Ponadto skarżący zarzucił naruszenie
przepisów prawa procesowego, dotyczące art. 378 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w
związku z art. 391 § 1 k.p.c., art.316 § 1 w związku z art. 233 § 1 i w związku z art.
391 § 1 k.p.c. i art. 382, 385 oraz art. 386 § 1 i § 4 k.p.c., które miało istotny wpływ
na wynik sprawy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, przez oddalenie
odwołania w całości, a ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy
Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania lub o uchylenie zaskarżonego
wyroku Sądu drugiej instancji w całości, a także wyroku Sądu pierwszej instancji i
przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów
procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych
W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że w ocenie skarżącego,
wykonywanie przez lekarzy weterynarii usług weterynaryjnych z decyzji i umów
wyznaczenia przy uwzględnieniu przepisów podatkowych, a konkretnie art. 13 pkt.
6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy traktować jako
działalność wykonywaną osobiście, która w przypadku emeryta i rencisty, zgodnie z
art. 6 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 9 ust. 4a i w związku z art. 13 pkt. 2 ustawy
systemowej rodzi obowiązek ubezpieczenia społecznego. Dlatego zainteresowany
podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego i płatnik - Powiatowy Inspektorat
Weterynarii w P. winien odprowadzić składki z tego tytułu. Błędna interpretacja i w
konsekwencji nieprzyjęcie przez Sądy obu instancji art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 4a,
art. 12 ust. 1 i 3 i art. 13 pkt 2 ustawy systemowej w związku z art. 13 pkt 6 ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 oraz art.
5 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jako podstawy
rozstrzygnięcia spowodowały, że zarówno Sąd Okręgowy jak i Apelacyjny uznały,
że zawierane z zainteresowanym umowy o świadczenie usług weterynaryjnych
przez Powiatowego Inspektora Weterynarii wchodziły w zakres prowadzonej przez
niego działalności gospodarczej i w związku z tym nie rodziły po stronie płatnika
obowiązku opłacania składek. Poza tym Sąd Apelacyjny nie dostrzegł, że
stosownie do art. 5 ust. 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej sporne umowy
nie mogły być zawierane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez
zainteresowanego, bowiem jak wynika z tych przepisów, lekarze weterynarii
wyznaczeni do świadczenia usług weterynaryjnych wykonują je pod nadzorem i w
imieniu organów Inspekcji i przy wykonywaniu tych czynności podlegają ochronie
prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Sąd nie wziął też pod
uwagę art. 4 ustawy z 1999 r. Prawo działalności gospodarczej art. 4 ust. 1 ustawy
z 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z których wynika, że
przedsiębiorca (osoba prowadząca działalność gospodarczą), wykonuje ją we
własnym imieniu, na własny rachunek, ponosząc w całości związane z nią ryzyko
gospodarcze i przy jej wykonywaniu nie korzysta z ochrony przewidzianej dla
funkcjonariuszy publicznych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, ponieważ jej podstawy okazały się nieuzasadnione.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące podstawy naruszenia prawa materialnego
dzielą się wyraźnie na dwie grupy. Pierwsza odnosi się do twierdzenia o wadliwym
zastosowaniu przez Sąd Apelacyjny art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 2-2a i
ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 13 pkt 8 ustawy o
podatku dochodowym od osób fizycznych, przez przyjęcie, że dochody jakie
uzyskiwał zainteresowany J. Ł. w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004
r. z tytułu świadczenia usług weterynaryjnych na podstawie umów z wyznaczenia
zawartych z Powiatowym Inspektoratem Weterynarii, należy traktować jako
wynikające z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, oraz wadliwej
wykładni gramatycznej art. 6 ust 1 pkt 4, art. 9 ust. 4a, art. 12 ust. 1 i 3 i art. 13 pkt
2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 13 pkt 6 ustawy o
podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący nie wyjaśnił na czym jego
zdaniem polega niewłaściwe zastosowanie i wadliwa wykładnia poszczególnych
wymienionych
przepisów
ustawy
o
systemie
ubezpieczeń
społecznych,
ograniczając się do przytoczenia numerów tych przepisów i podniesienia łącznego
dla nich wszystkich twierdzenia, że zostały one naruszone ponieważ z art. 13 pkt 6
ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika jednoznacznie, że
przychody z działalności wykonywanej przez osobę wyznaczoną na podstawie art.
44 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o
Inspekcji Weterynaryjnej w drodze decyzji administracyjnej należy traktować jako
działalność wykonywaną osobiście, która w przypadku emeryta i rencisty zgodnie z
art. 6 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 9 ust. 4a i w związku z art. 13 pkt. 2 ustawy
systemowej
rodzi
obowiązek
ubezpieczenia
społecznego.
Taki
sposób
uzasadnienia podstawy skargi kasacyjnej uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Nie
wiadomo bowiem na czym polega niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia
poszczególnych przepisów wskazanych w podstawie skargi. Ponadto, błędność
oparcia skargi na zarzutach opierających się głównie na art. 13 pkt 6 ustawy o
podatku dochodowym wykazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 23
czerwca 2009 r. (III UK 24/09), wydanego w analogicznej do niniejszej sprawie,
wskazując, że poszukiwanie uzasadnienia twierdzenia skarżącego o tym, że
rozważane czynności zainteresowanego nie mogły być wykonywane w ramach
działalności gospodarczej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
jest bezpodstawne, ponieważ ustawa podatkowa nie określa podstaw podlegania
obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, gdyż samodzielnie reguluje to ustawa
o systemie ubezpieczeń społecznych. Podobne stanowisko Sąd Najwyższy wyraził
także w wyroku z 9 grudnia 2008 r. (I UK 138/08). Sąd Najwyższy w obecnym
składzie podziela to stanowisko i wspierającą je argumentację, uznając, że ze
względu na daleko idące podobieństwo faktycznych i prawnych okoliczności
niniejszej sprawy oraz tożsamość stron, wystarczające jest odesłanie do obszernej
argumentacji zawartej w uzasadnieniu powołanego wyroku z 23 czerwca 2009 r.
Druga grupa zarzutów opiera się na twierdzeniu, że skoro do istotnych cech
działalności gospodarczej należy prowadzenie jej przez przedsiębiorcę we własnym
imieniu i na własny rachunek (art. 4 ustawy z 1999 r. - prawo działalności
gospodarczej i art. 4 ust. 1 ustawy z 2004 r. o swobodzie działalności
gospodarczej), to usługi świadczone przez zainteresowanego na podstawie decyzji
o wyznaczeniu i zawartych umów, jako czynności wykonywane pod nadzorem i w
imieniu organów Inspekcji Weterynaryjnej, w zakresie wykonywania których
podlegał on ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu (art. 5 ust. 3 i
art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej), nie mogły być wykonywane w ramach
działalności gospodarczej. Formułując te zarzuty skarżący nie wziął pod uwagę, że
stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w
granicach zaskarżenia i w granicach podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę
jedynie
nieważność
postępowania.
Tymczasem
przepisy
powołane
dla
uzasadnienia powyższej tezy skarżącego nie mogą być podstawą do jej
sformułowania. Przede wszystkim, art. 5 ust. 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji
Weterynaryjnej nie mają zastosowania w niniejszej sprawie z tego względu, że
wszystkie umowy zainteresowanego z Powiatowym Lekarzem Weterynarii zostały
zawarte przed dniem jej wejścia w życie (1 maja 2004 r.), z czego wynika, że także
decyzje o wyznaczeniu do wykonywania czynności, będące podstawą ich zawarcia,
pochodzą sprzed tej daty. Natomiast skarżący nie powołał w podstawie skargi
kasacyjnej przepisów wcześniejszej ustawy, tj. ustawy o zwalczaniu chorób
zakaźnych, wskazujących na to, że także pod jej rządami rozpatrywane czynności
(usługi) zainteresowanego były wykonywane pod nadzorem i w imieniu organów tej
Inspekcji i, że korzystał on w tym czasie z ochrony należnej funkcjonariuszowi
publicznemu. W podstawie skargi skarżący powołał jedynie art. 44 tej ustawy, który
sam w sobie nie daje podstawy do wniosku, że lekarz weterynarii wykonujący
czynności powierzone mu w decyzji stanowiącej podstawę do zawarcie umowy o
ich
wykonywanie
działał
pod
nadzorem
i
w imieniu
organów Inspekcji
Weterynaryjnej. Co więcej art. 44 składa się z pięciu ustępów dotyczących różnych
kwestii, tylko częściowo związanych z przedmiotem zarzutów, a w skardze nie
wskazano, które z nich zostały naruszone. Bez związku z rozważanymi zarzutami
jest także powołany (najwyraźniej omyłkowo) w rozważanej podstawie skargi art. 4
ustawy z 1999 r. - prawo działalności gospodarczej, który nie określa cech
przedsiębiorcy, ani cech działalności gospodarczej. Natomiast z art. 4 ustawy z
2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, istotnie wynika, że cechą
przedsiębiorcy jest działanie w imieniu własnym, jednakże kwestia ta nie ma
znaczenia dla oceny zasadności skargi, skoro nie wykazano w niej, że
zainteresowany nie działał w imieniu własnym, lecz pod nadzorem i w imieniu
Inspekcji. Poza tym przepis ten, ze względu na datę wejścia w życie ustawy, mógł
mieć zastosowanie tylko do krótkiego wycinka okresu objętego sporem (od 21
sierpnia do 31 grudnia 2004 r.). Z tych względów należy uznać, że teza, że
czynności wykonywane pod nadzorem i w imieniu organu administracji nie mogą
być objęte zakresem działalności gospodarczej, której trafności nie można a priori
wykluczyć, nie została poparta
wskazaniem naruszenia przepisów prawa
uzasadniającym takie twierdzenie.
Nieuzasadniona
okazała
się
także
podstawa
naruszenia
przepisów
postępowania. Naruszenie większości przepisów powołanych w związku z nią nie
zostało w ogóle poparte argumentacją w uzasadnieniu skargi. Jedyne argumenty
dotyczą twierdzenia o nierozpoznaniu przez Sąd Apelacyjny sprawy w granicach
apelacji i łączą się, czego można się tylko domyślać, bo pełnomocniczka
skarżącego tego wyraźnie nie wskazuje, z zarzutem naruszenia art. 378 § 1 k.p.c.
W tym zakresie wskazano, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał zarzutów pozwanego
zawartych w piśmie uzupełniającym apelację, w którym pozwany, wskazując na
treść art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 9 ust 4a, art. 12 ust. 1, 3, art. 13 pkt 2 ustawy
systemowej oraz na art. 16 ust 1 pkt 1 i ust. 3 i 4 w związku z art. 5 ust. 2 pkt 1, ust.
3 i 4 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i powołując się na pismo Głównego
Lekarza Weterynarii z 27 lipca 2004 r., adresowane do wszystkich Wojewódzkich
Lekarzy Weterynarii i na stanowisko Ministra Finansów zawarte w piśmie z 16
czerwca 2004 r. i w piśmie z 4 września 2002 r., podnosił, że umowy wyznaczenia
powinny być zawierane z lekarzami weterynarii, jako osobami fizycznymi,
niezależnie od prowadzenia przez nich ewentualnej działalności gospodarczej,
jako, że lekarze weterynarze wyznaczeni do wykonywania określonych czynności
wykonują je pod nadzorem i w imieniu organów Inspekcji i w zakresie wykonywania
tych czynności podlegają ochronie prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy
publicznych. W ocenie Sądu Najwyższego nieustosunkowanie się przez Sąd
Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wymienionych pism nie mogło
mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro miały one potwierdzić
zarzut naruszenia przepisów ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, która, jak
wcześniej wykazano, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy, na podstawie 398 14 k.p.c., orzekł jak w
sentencji.