Supreme Court dismissed social security disability pension appeal due to lack of procedural grounds for cassation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by an insured person against a social security office's decision denying a disability pension. The appellant argued that the appellate court relied on unreliable expert opinions and failed to conduct a thorough evidentiary process regarding his health condition. The court found the appeal inadmissible because the appellant's grounds did not properly link the alleged procedural errors to the specific statutory requirements for cassation acceptance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the grounds do not demonstrate a violation of procedural law sufficient to justify its acceptance for review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 245/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z odwołania Z. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Szczecinie o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczeciniez dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt III AUa 452/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, w sprawie z odwołania Z. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Szczecinie o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, oddalił apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia 17 kwietnia 2014 r., oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji organu rentowego z dnia 20 listopada 2012 r., którą organ rentowy odmówił Z. S. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego ubezpieczony zaskarżył skargą kasacyjną.
Skargę oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynika – w ocenie jej autora – z tego, że: „W toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych przez Sąd czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrolna tego Sądu.
Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na nierzetelnych i niepełnych opiniach biegłych, co doprowadziło do nieuprawnionego uznania, iż ubezpieczony pomimo licznych schorzeń, wieku, otyłości i liczby przepracowanych lat jest w pełni zdolny do wykonywania prac budowlanych i na wysokościach. Zgłoszone przez ubezpieczonego zastrzeżenia do opinii biegłych Sąd uznał za niemerytoryczne, pomimo tego, iż jasno z nich wynika, iż ubezpieczony kwestionuje możliwość wykonywania przez niego dotychczasowej pracy w aktualnym stanie zdrowia. Sąd nie dał ubezpieczonemu możliwości skonfrontowania jego zarzutów z opiniami biegłych, a podniesione przez niego zarzuty zostały przez Sąd zbagatelizowane.
Zadaniem Sądu były przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego dotyczącego istoty sprawy. Oparcie rozstrzygnięcia na opinii niepełnej i nierzetelnej, stanowiło rażące naruszenie przepisów postępowania mające niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie przez biegłych, iż pacjent wymaga dodatkowej diagnostyki i stosownych badań obligowało Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, a powinno co najmniej, wywołać wątpliwości, co do sporządzonych opinii. Opinie biegłych i ich wnioski nie wyłączają obowiązku Sądu do oceny materiału dowodowego w oparciu o doświadczenie życiowe i zasady logicznego rozumowania, czego w sprawie niewątpliwie zabrakło”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ubezpieczonego nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).
Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).
W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).Odnosząc powyżej przedstawione założenia interpretacyjne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyżej przedstawionych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Twierdzenie wnoszącego skargę, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) związane jest z podstawą procesową (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), której skarżący nadaje znaczenie oczywistości ze względu – jak to ujęto – na to, że „W toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych przez Sąd czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrolna tego Sądu.
Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na nierzetelnych i niepełnych opiniach biegłych, co doprowadziło do nieuprawnionego uznania, iż ubezpieczony pomimo licznych schorzeń, wieku, otyłości i liczby przepracowanych lat jest w pełni zdolny do wykonywania prac budowlanych i na wysokościach…”. Powyższe zarzuty są bezpodstawne. Przede wszystkim brakuje w tak ujętym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powiązania przedstawionych kwestii z konkretnie wskazanymi przepisami prawa procesowego. Nie ma w uzasadnieniu wniosku ustosunkowania się do przesłanek (podstaw) zaskarżonego rozstrzygnięcia, które zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozpatrywaną skargą wyroku Sądu drugiej instancji.W celu oceny spornej w sprawie kwestii - ustalenia, czy ubezpieczony jest osobą niezdolną do pracy Sądy w rozpatrywanej sprawie prowadziły szerokie postępowanie dowodowe.
Sąd pierwszej instancji przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych laryngologa, ortopedy, neurologa, kardiologa, pulmonologa. We wspólnej opinii z 7 marca 2013 r. biegli wypowiedzieli się jednoznacznie, że ubezpieczony nie jest osobą niezdolną do pracy długotrwale, częściowo lub całkowicie. Sąd przeprowadził również dowód z opinii biegłego z zakresu chirurgii, który stwierdził na podstawie zebrania wywiadu, badania ubezpieczonego i dokumentacji medycznej, że ubezpieczony jest zdolny do pracy z ogólnego stanu zdrowia. Także z opinii uzupełniającej biegłych sądowych wydających łączną opinię z dnia 7 marca 2013 r., którą w ramach uzupełnienia materiału dowodowego dopuścił Sąd drugiej instancji, nie wynika, aby w obecnym stanie zdrowia ubezpieczonego przeciwwskazane były prace w wykonywanych wcześniej zawodach, tj. telemontera oraz w zawodach ogólnobudowlanych.
Jednakże celem usprawnienia organizmu wskazana jest redukcja nadmiernej wagi ciała. Sąd drugiej instancji uznał, że biegli wydali opinie na podstawie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej i badania przedmiotowego, ocena stanu zdrowia ubezpieczonego została dokonana całościowo. Biegli lekarze o specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u ubezpieczonego na dzień wydania decyzji, przedstawili w sprawie wyczerpujące uzasadnienie swojego stanowiska. Opinie spełniają wszystkie kryteria, jakie powinny spełniać, a więc są zgodne z zasadami logiki, wiedzą powszechną, poziomem wiedzy biegłych oraz z przedstawionymi tezami dowodowymi.
W związku z tym – według Sądu drugiej instancji - brak było podstaw do uzupełniania materiału dowodowego sprawy przez przeprowadzenie dowodu z opinii kolejnego zespołu biegłych, o co wnioskował ubezpieczony w apelacji. Sąd orzekający w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku dopuszczania dowodów, zwłaszcza z opinii biegłych lekarzy tak długo, aż strona uzyska opinię odpowiadająca jej oczekiwaniom (wyroki Sądu Najwyzszego z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNAPiUS 1998 nr 1, poz. 24; z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97, OSNAPiUS 1998 nr 20, poz. 612).
W konsekwencji należy uznać, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji były wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.