Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 24/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal for lack of significant legal issue requiring interpretation.

Numero d'incarto III UK 24/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the social security agency's cassation appeal against a pension award decision. The agency argued that administrative code provisions should take precedence over the Social Security Fund Act regarding disability benefits. The court ruled that the appeal failed to demonstrate a genuine legal controversy requiring Supreme Court intervention. Consequently, the lower court's decision granting the pension was upheld as the legal question was already resolved by the statute's clear text.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1, Art. 398 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to substantiate a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation, as the role of the Supreme Court is to unify legal practice rather than review individual errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue social security benefits administrative code priority pension entitlement legal interpretation standard Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Art. 124 of the Act on Pensions and Allowances from the Social Insurance Fund
Skargę oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 124 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c
Przesądza to o braku przymiotu istotności tak sformułowanego zagadnienia prawnego i tym samym o braku spełnienia przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CSK 75/06
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).
II CZ 178/99
Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz.
I PK 620/03
147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).
II PK 71/04
147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).
I CZ 11/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to provide legal argumentation for admitting cassation complaint.
I UK 332/07
I UK 11/08

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 24/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło w sprawie z odwołania J. P. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. ‎o przyznanie renty,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie‎z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt III AUa 75/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 października 2014 r. oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 grudnia 2013 r., mocą którego zmieniono decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z 28 września 2012 r. i przyznano ubezpieczonemu J. P. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 21 kwietnia 2011 r. do 26 czerwca 2014 r. oraz oddalono odwołanie w pozostałym zakresie.Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną organu rentowego. Skargę oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 124 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.; dalej jako: „ustawa o emeryturach i rentach z FUS”). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmianę tego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 30 kwietnia 2012 r. do 26 czerwca 2014 r., a ponadto o zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz pozwanego organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na potrzebie ustalenia, czy w świetle regulacji art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w postępowaniu w sprawach o świadczenia przewidziane tą ustawą przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie o tyle, o ile ta ustawa lub wydane na jej podstawie przepisy (rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 kwietnia 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe - Dz.U.

Nr 237, poz. 1412) nie stanowią inaczej, czy też do postępowania w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe toczących się przed organami rentowymi, przepisy k.p.a. mają pierwszeństwo stosowania przed przepisami zawartymi w ustawie o emeryturach i rentach z FUS i rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej argumentacji, że zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym rozpoznawaniu.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W razie powołania tej przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).

Sformułowanie zagadnienia powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego.

Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 k.p.c. wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie spełnił wymagań stawianych w orzecznictwie Sądu Najwyższego tej przesłance przedsądu. Sformułowane przez autora skargi kasacyjnej istotne zagadnienie prawne nie odwołuje się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i nie wyjaśnia, w czym tkwią trudności w dekodowaniu zawartej w nim normy prawnej. Skarżący nie przedstawia także żadnych istotnych wątpliwości związanych z poruszonym problemem, ograniczając się do postawienia pytania, na które oczekuje od Sądu Najwyższego odpowiedzi.

Ignoruje przy tym brzmienie przepisu i jego literalną wykładnię. W myśl bowiem art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w postępowaniu w sprawach o świadczenia określone w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej. Odpowiedź na zadane Sądowi Najwyższemu pytanie znajduje się zatem w samej treści przepisu. Przesądza to o braku przymiotu istotności tak sformułowanego zagadnienia prawnego i tym samym o braku spełnienia przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.