Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 212/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal for non-civil procedure grounds under Art. 83a of Social Security Act.

Numero d'incarto III UK 212/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for substantive review, ruling it inadmissible. The applicant argued that the Social Security Board's decision to reject a nullity action violated specific provisions of the Social Security Act regarding procedural defects. The Court held that since social security courts apply only civil procedure rules, the cited social security statutes cannot serve as the legal basis for a cassation appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 83a ust. 2, 4 u.s.u.s.; Art. 180 § 1 k.p.a.: In social security proceedings governed by civil procedure law, provisions of the Social Security Act or Administrative Code cannot constitute the legal basis for a cassation appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security proceedings cassation appeal admissibility civil procedure code nullity action procedural defects riesame della rendita AI impugnabilità di decisioni incidentali procedura di annullamento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 83a ust. 2 u.s.u.s.
Wyjaśniła, iż oczywistość naruszenia regulacji wskazanych w petitum skargi kasacyjnej odnosi się do naruszenia art. 83a ust.
Art. 83a ust. 4 u.s.u.s.
Wyjaśniła, iż oczywistość naruszenia regulacji wskazanych w petitum skargi kasacyjnej odnosi się do naruszenia art. 83a ust.
Art. 180 § 1 k.p.a.
Zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem podstawy takiej nie mogą również stanowić przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem także powołany w skardze art. 180 § 1 k.p.a.
Art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 1 k.p.c.
3983 § 1 pkt 2 w związku z art. 1 k.p.c.).
art. 156 § 1 k.p
art. 156 k.p
art. 180 § 1 k.p
Zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem podstawy takiej nie mogą również stanowić przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem także powołany w skardze art. 180 § 1 k.p.a.
art. 66 § 3 k.p
art. 3899 § 1 pkt 4 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 212/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania R. S.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.‎o stwierdzenie nieważności decyzji,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 18 października 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt III AUa […], oddalił apelację R. S. (wnioskodawczyni) od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt IV U […], oddalającego odwołanie od decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ZUS z dnia 30 kwietnia 2013 r., orzekającej o zwrocie wniosku R. S. o wznowienie postępowania w sprawie prawa do wcześniejszej emerytury dla pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki. Wnioskodawczyni zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1) art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1778 z późn. zm., dalej jako u.s.u.s.), przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stosunku do decyzji kończącej sprawę zwrotu podania nie można wszcząć i zakończyć stosowną decyzją (pozytywną lub negatywną) orzekającą co do istoty w sprawie unieważnienia decyzji dotychczasowej, po dokonaniu oceny wadliwości takiej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 k.p.a.;

2) art. 83a ust. 4 u.s.u.s., przez jego niewłaściwe zastosowanie w badanej sprawie, stanowiące konsekwencję przyjęcia, że sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności (służącej wyłącznie ustaleniu wad procesowych decyzji ostatecznej) jest sprawą, w której organ orzeka o ustaleniu uprawnienia do emerytury lub o wysokości emerytury, a przez to że działa wyłączenie art. 83a ust. 2 u.s.u.s. w zw. z art. 180 i art. 156 k.p.a. i że wyłącznym trybem nadzwyczajnym w takim postępowaniu jest tryb ponownego ustalenia prawa określony w art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1383 z późn. zm., dalej jako u.e.r.) w zw. z art. 123 u.s.u.s.;

3) art. 180 § 1 k.p.a., przez nieuprawnione przyjęcie, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie a tym samym tamował możliwość prowadzenia przez organ rentowy postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (unieważnienia prawomocnej decyzji) służącego eliminacji decyzji obarczonej kwalifikowaną wadliwością określoną w art. 156 § 1 k.p.a.Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na to, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona oraz że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.).

Wyjaśniła, iż oczywistość naruszenia regulacji wskazanych w petitum skargi kasacyjnej odnosi się do naruszenia art. 83a ust. 4 u.s.u.s. Jej zdaniem proste zestawienie przedmiotów spraw administracyjnych wymienionych w tym przepisie oraz przedmiotu wskazanego w decyzji, którą zaskarżono wnioskiem o unieważnienie (decyzja o zwrocie podania z powodu właściwości sądu powszechnego na podstawie art. 66 § 3 k.p.a.), wskazuje, że nie mogło działać wyłączenie trybu nieważnościowego, jakie legło u podstaw zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku I instancji.Dalej wnioskodawczyni wskazała, iż niezależnie od tego skarga kasacyjna zasługuje na nadanie jej biegu z przyczyny określonej w art. 3899 § 1 pkt 4 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne, jakie wyłoniło się na tle rozpoznawanej ponownie sprawy, sprowadza się do konieczności określenia kwestii fundamentalnej: czy sąd odwoławczy (sąd ubezpieczeń społecznych) w sprawie z odwołania od decyzji ZUS natury procesowej (orzekającej o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego) może - zasłaniając się naturą stosunku prawa materialnego, tzn. stosunku ubezpieczenia społecznego - tamować wszelką możliwość dochodzenia przez stronę eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydanych z najcięższymi wadami procesowymi, skutkującymi ich nieważnością i rodzącymi odpowiedzialność organu (do poniesienia której sądy obu instancji nie dopuściły), o jakiej mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2016 r., poz. 1169)?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r., II UK 242/13 (LEX nr 1415119) wyjaśnił, że skoro sąd orzekający w sprawach ubezpieczeń społecznych może stosować jedynie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, to w sferze zarzutów proceduralnych skarga kasacyjna musi się opierać na podstawie naruszenia przepisów postępowania cywilnego (art. 3983 § 1 pkt 2 w związku z art. 1 k.p.c.). Wynika z tego, że art. 83a ust. 2 i 4 u.s.u.s. - na którym opiera się skarga wnioskodawczyni - nie będąc ani przepisem postępowania cywilnego, ani przepisem prawa materialnego, nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej.

Zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem podstawy takiej nie mogą również stanowić przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem także powołany w skardze art. 180 § 1 k.p.a. W tej sytuacji przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie mogłoby prowadzić do jej uwzględnienia w ramach powołanych w niej podstaw.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.