Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to frame a general legal issue under Art. 3989 k.p.c.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a businesswoman against the Social Insurance Institution's decision regarding her mandatory insurance status. The appellant argued that engaging in business activities requires special qualifications, but the court found her legal question too specific and merely a dispute over her individual case facts. Consequently, the court ruled that the appeal did not raise a general legal issue requiring Supreme Court interpretation under Article 3989 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 390 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised is not formulated in a general and abstract manner, but instead focuses on the specific resolution of the individual case without addressing interpretative problems of the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 207/16 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania M.K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczenia społecznego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 31 maja 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża odwołującej się kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 19 kwietnia 2016 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację M.K. (wnioskodawczyni), wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w L. z 28 września 2015 r., VII U (…), oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. stwierdzającej, że wnioskodawczyni od 10 lutego 2014 r. nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu oraz od 1 marca 2014 r. dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniosła wnioskodawczyni, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które wnioskodawczyni sprowadza do pytania czy przesłanką uznania za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., dalej jako usdg) jest jej wykonywanie osobiście przez osobę posiadającą szczególne kwalifikacje, dotyczące czynności o skomplikowanym charakterze, czy też każda działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa, która ma charakter zarobkowy i jest wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawczyni organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasadzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Na wstępie Sąd Najwyższy podkreśla, iż w przypadku powołania się skarżącego na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).
Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego. Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z 27 października 2015 r., III SK 10/15, LEX nr 1932145).
Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 k.p.c. wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez odniesienia się przez fachowego pełnomocnika do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).W obliczu powyższych rozważań stwierdzić należy, że sformułowane w skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zagadnienie prawne nie spełnia przedstawionych wymagań. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawiono żadnych argumentów przemawiających za występowaniem rozbieżności w interpretacji pojęcia działalność gospodarcza w rozumieniu art. 2 usdg.
Prezentowane przez wnioskodawczynię twierdzenia stanowią jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądów obu instancji i zmierzają w istocie do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Brak jest tym samym publicznoprawnej potrzeby merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej wnioskodawczyni.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.as