Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 202/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as it challenges factual findings rather than clear legal errors.

Numero d'incarto III UK 202/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, dismissing the claimant's request to review the Social Insurance Institution's decision on work accident benefits. The claimant argued that the lower courts failed to properly evaluate evidence and misapplied the definition of a work accident, while the opposing party contended that the expert opinions were sufficient. The court ruled that the appeal merely contested the factual assessment of evidence, which falls outside the scope of cassation review, and did not demonstrate a clear legal error warranting intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it merely contests the factual evaluation of evidence without demonstrating a clear legal error.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility factual findings review work accident benefits expert opinion sufficiency clear legal error standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 227 k.p.c.
W jej ocenie nieuwzględnienie złożonych przez nią wniosków dowodowych stanowi w szczególności naruszenie art. 227 k.p.c. w związku z art.
Art. 278 § 1 k.p.c.
w związku z art. 278 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 286 k.p.c.
w związku z art. 286 k.p.c., które przewidują prowadzenie dowodu na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie i korzystanie z opinii biegłych w sprawach wymagających wiadomości specjalnych, w tym zasięgnięcia opinii dodatkowych.
Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
Ponadto skarżąca powołała się na oczywiste naruszenie art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Wywody skarżącej stanowią zatem polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchyla się spod kontroli kasacyjnej.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 227 k.p.c
W jej ocenie nieuwzględnienie złożonych przez nią wniosków dowodowych stanowi w szczególności naruszenie art. 227 k.p.c.
art. 278 § 1 k.p.c
w związku z art. 278 § 1 k.p.c.
art. 286 k.p.c
w związku z art. 286 k.p.c., które przewidują prowadzenie dowodu na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie i korzystanie z opinii biegłych w sprawach wymagających wiadomości specjalnych, w tym zasięgnięcia opinii dodatkowych.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 202/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania Z. E.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K.‎o wysokość świadczenia i o rentę w związku z wypadkiem przy pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 maja 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny w […] w sprawie z odwołania Z.E. od decyzji ZUS Oddziału w K. w przedmiocie wysokości świadczenia i prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, oddalił apelację odwołującej się. Odwołująca się zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna z uwagi na naruszenia prawa procesowego i materialnego. W jej ocenie nieuwzględnienie złożonych przez nią wniosków dowodowych stanowi w szczególności naruszenie art. 227 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c. w związku z art. 286 k.p.c., które przewidują prowadzenie dowodu na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie i korzystanie z opinii biegłych w sprawach wymagających wiadomości specjalnych, w tym zasięgnięcia opinii dodatkowych.

Ponadto skarżąca powołała się na oczywiste naruszenie art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.; dalej: ustawa wypadkowa), wskazując, że zakresem obowiązywania tego przepisu objęte jest nie tylko stanowisko pracy pracownika, ale cały teren pozostający w sferze władztwa pracodawcy, przez który pracownik się przemieszcza i o stan którego ma obowiązek dbać. Zdaniem skarżącej ten warunek został w jej przypadku niewątpliwie spełniony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541).

Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Zauważyć należy, że skarżąca w istocie kwestionuje dokonaną przez Sądy obu instancji ocenę dowodów. Wywody skarżącej stanowią zatem polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchyla się spod kontroli kasacyjnej.

Zauważyć jednakże można, że Sąd odwoławczy w obszernym uzasadnieniu, w którym odwołał się również do orzecznictwa Sądu Najwyższego, ustalił, że zdarzenie jakiemu uległa skarżąca, miało miejsce poza budynkiem na ogólnodostępnym parkingu wspólnoty mieszkaniowej, zatem nie stanowiło wypadku przy pracy, a co najwyżej wypadek w drodze z pracy. Natomiast oceny, czy niezdolność do pracy ubezpieczonej była częściowa czy całkowita, Sąd dokonał na podstawie jednoznacznych opinii biegłych, zgodnie z którymi ubezpieczona była osobą częściowo niezdolną do pracy.

Trafnie zatem Sąd, uznając że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłych, powołał się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2012 r., I UK 351/11, Lex nr 1215268, wskazujące, że sąd orzekający w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku dopuszczania dowodów, tak długo, aż strona uzyska opinię odpowiadająca jej oczekiwaniom.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną zawarto tylko wniosek o oddalenie skargi i zasądzenie w takiej sytuacji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W związku z tym brak było podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.