Social security court dismisses appeal for sick pay return due to non-occasional business activity.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social security office decision ordering the return of improperly received sick pay. The lower court found that the applicant, despite not performing physical labor, engaged in a continuous series of administrative and financial tasks rather than sporadic, forced activities. The court rejected the claim that these actions constituted incidental work justifying the benefit, noting the applicant's regular management duties did not meet the legal threshold for earning income during sick leave.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 17 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The right to sick pay is not forfeited for occasional, forced activities, but continuous management tasks do not qualify as incidental work justifying income.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 19/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania W. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. o zasiłek chorobowy - zwrot nienależnie pobranego świadczenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Przemyśluz dnia 17 października 2014 r., sygn. akt III Ua 19/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Przemyślu wyrokiem z 17 października 2014 r., III Ua 19/14 oddalił apelację W.S. od wyroku Sądu Rejonowego w Przemyślu z 1 kwietnia 2014 r., IV U 13/14 w sprawie z odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organ rentowy) zobowiązującej do zwrotu pobranych świadczeń z tytułu zasiłku chorobowego za okresy wyliczone w decyzji.Oddalając apelację Sąd drugiej instancji miał na względzie, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego tylko sporadyczne, wymuszone czynności w pewnych okolicznościach zmuszające osobę przebywającą na zwolnieniu lekarskim do aktywności zawodowej, mogą usprawiedliwiać zachowanie prawa do zasiłku chorobowego.
W świetle poczynionych w sprawie ustaleń nie można mówić o sporadyczności aktywności zawodowej wnioskodawcy w czasie przebywania na zwolnieniach lekarskich. Wnioskodawca nie wykonywał co prawda prac fizycznych, ani nie był obecny na budowach prowadzonych przez jego przedsiębiorstwo, jednakże w okresach zwolnień lekarskich wykonywał szereg innych czynności, poza podpisywaniem dokumentów przygotowanych przez biuro podatkowe. Wnioskodawca akceptował dokumentacje finansową, korespondencję, dokumentację związaną z zawartymi umowami, zapoznawał się z dokumentacją projektową, wystawiał i podpisywał faktury, podpisywał umowy z dostawcami energii oraz pracownikami.
Ustalenia te doprowadziły Sąd drugiej instancji do konkluzji, że w okresach pobierania zasiłków chorobowych wnioskodawca w niezmniejszonym zakresie prowadził działalność gospodarczą.Wnioskodawca zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Przemyślu skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na potrzebę „wykładni podstawy faktycznej i formalnej do stosowania przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a w szczególności rozważenie zagadnienia, że skoro oparty na tym przepisie zaskarżony wyrok skutkuje wykreowaniem obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia bez weryfikacji i odniesienia do stanu faktycznego sprawy, to przeczy w istocie podstawowym cechom aktu administracyjnego”.
Ponadto wnioskodawca podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż judykatura dopuszcza wymuszoną okolicznościami, jak w niniejszej sprawie, aktywność zawodową usprawiedliwiające zachowanie prawa do zasiłku chorobowego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.W pierwszej kolejności Sąd Najwyższy stwierdza, że skarga kasacyjna wnioskodawcy nie jest oczywiście uzasadniona. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku zastosowano art. 17 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w sposób zgodny z poglądami prawnymi wyrażonymi w wyrokach Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2012 r., II UK 186/11, z 3 marca 2010 r., III UK 71/09 oraz z 9 października 2006 r., II UK 44/06. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że możliwość uznania, że nie dochodzi do utraty prawa do zasiłku chorobowego w przypadku aktywności zmierzającej do osiągnięcia zarobku w czasie pobierania tego zasiłku, występuje tylko wówczas, gdy ma ona charakter incydentalny i wymuszony okolicznościami (wyroki Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2002 r., II UKN 710/00; 7 października 2003 r., II UK 76/2003; 20 stycznia 2005 r., I UK 154/04; 9 października 2006 r., II UK 44/06; 15 czerwca 2007 r., II UK 223/06; 11 grudnia 2007 r., I UK 145/07; 6 lutego 2008 r., II UK 10/07; 5 czerwca 2008 r., III UK 11/08; 3 października 2008 r., II UK 26/08; 6 maja 2009 r., II UK 359/08).
W wyroku Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2012 r., II UK 186/11 przyjęto, że aktywność zawodowa ograniczająca się do wykonywania sporadycznych czynności zarządzających, polegająca na samym podpisywaniu faktur przygotowanych przez zatrudnionych pracowników, nie przesądza o wykonywaniu pracy zarobkowej. Jednakże z ustaleń Sądu drugiej instancji wynika dla Sądu Najwyższego, że aktywność wnioskodawcy nie była, w odniesieniu do czynności zarządzających, sporadyczna, ani ograniczona do czynności nagłych, niezbędnych do utrzymania prowadzonej działalności.
W świetle tych ustaleń nieuprawnione jest odwoływanie się do wyroku Sądu Najwyższego z 3 marca 2010 r., III UK 71/09 w kontekście oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, który zapadł w sprawie gdzie odwołujący się przedsiębiorca ustanowił pełnomocników do prowadzenia spraw przedsiębiorstwa w czasie jego nieobecności i incydentalnie podpisywał dokumenty przygotowane przez pracowników.Nie zachodzi również potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej z uwagi na potrzebę wykładni art. 17 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
W uzasadnieniu wniosku nie przedstawiono w tym zakresie żadnych poważnych wątpliwości interpretacyjnych, jakie miałby wywoływać ten przepis. Nie przywołano także argumentacji, z której wynikałoby, że wykładnia tego przepisu wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Pełnomocnik wnioskodawcy ograniczył się tylko do sformułowania wniosku odwołującego się do treści art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., bez wsparcia tego wniosku jakąkolwiek jurydyczną argumentacją nawiązującą do tej przesłanki tzw. przedsądu, o której mowa w tym przepisie.
Powołanie się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, jaki przepis prawa wywołuje poważne wątpliwości interpretacyjne oraz na czym te wątpliwości polegają. W przypadku, gdy poważne wątpliwości wykładnicze mają oparcie w rozbieżnościach interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym, niezbędne jest nie tylko przytoczenie tych orzeczeń ale także poddanie wyrażonych w nich zapatrywań jurydycznej analizie. Do uczynienia zadość wymogom art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie wystarcza samo postawienia ogólnych kwestii, na które pełnomocnik wnoszącego skargę nie próbuje odpowiedzieć (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 października 2014 r., I UK 146/14).
Niezależnie od powyższego, przepis art. 17 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych został już zinterpretowany w przywołanych powyżej wyrokach Sądu Najwyższego, zaś Sąd drugiej instancji – jak stwierdzono powyżej – zastosował go w sposób zgodny z wykładnią przyjętą w tych rozstrzygnięciach.Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.