Supreme Court dismisses cassation appeal on disability pension where expert opinions clearly exclude work incapacity.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a claimant seeking a disability pension. The lower courts relied on expert opinions from orthopedists and neurologists which definitively concluded that the claimant was not unable to work. The court rejected the claimant's arguments that the second-instance court failed to consider additional expert evidence or violated procedural rules regarding fact-finding and evidence assessment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 227 k.p.c.; Art. 278 k.p.c.; Art. 286 k.p.c.; Art. 382 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if the errors alleged regarding fact-finding or evidence evaluation are not obvious to any rational lawyer reviewing the case file without detailed interpretation, particularly when the lower court's decision rests on clear and unambiguous expert opinions excluding the claimed incapacity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 180/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z odwołania R. S.od decyzji Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt III AUa [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. odstępuje od obciążenia wnioskodawcy kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym, 3. przyznaje adwokat P. S. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonemu w postępowaniu kasacyjnym 120 zł (sto dwadzieścia) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2013 r. ZUS Oddział w S. odmówił przyznania R.S. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. oddalił odwołanie wnioskodawcy, a Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. oddalił jego apelację. Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia Sądu Okręgowego, oparte na opiniach biegłych ortopedy i neurologa, z których wynika, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy. Uznał opinie biegłych za miarodajne i wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 57 § 1 pkt 1 w związku z art. 12 i 13 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Twierdził również, że doszło do uchybienia art. 233 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c. w związku z art. 278 k.p.c., art. 286 k.p.c. i art. 382 k.p.c., które polegało na nierozważeniu w sposób wszechstronny zebranego materiału dowodowego, a także nieuwzględnieniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych, w tym lekarza z zakresu medycyny pracy.
Wnioskując o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ubezpieczony powołał się na oczywistą trafność środka odwoławczego. W jego ocenie oparcie ustaleń faktycznych na opiniach biegłych było niewystarczające, a Sąd wadliwie uznał, że wniosek o powołanie kolejnego zespołu biegłych jest zbędny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania.Analiza akt sprawy prowadzi do sprzeczności między twierdzeniem wnioskodawcy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej a sposobem procedowania Sądu drugiej instancji.
Określenie „oczywisty” kreśli stan rzeczy, który przybliża się do pewności. Oznacza to, że przesłana z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ziszcza się, jeśli dla każdego prawnika, oceniającego racjonalnie, bez szczegółowej interpretacji i rozważania materiału dowodowego, jest jasne, iż doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego lub procesowego. Spojrzenie z tej perspektywy sprawia, że niedostrzegalna jest oczywistość podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, jeśli sąd wydając wyrok opiera się na jednoznacznej i klarownej opinii biegłych, wykluczających występowanie u ubezpieczonego niezdolności do pracy.
Przechodząc do szczegółów, art. 233 § 1 k.p.c. co do zasady nie może stać się skuteczną podstawą skargi kasacyjnej już z tej przyczyny, że nie można jej oprzeć na zarzutach dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Sąd drugiej instancji nie mógł też uchybić art. 227 k.p.c., a tym bardziej w sposób oczywisty, gdyż przepis ten deklaruje, że przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. W sprawie nie widać, aby Sąd Apelacyjny kwestionował tę regułę.
Odnosząc się do art. 278 k.p.c. należy dostrzec, że skarżący nie określił, z którą jednostka redakcyjną przepisu wiąże oczywistą zasadność zarzutu. Zgodnie z tym przepisem sąd w przypadkach wymagających wiadomości specjalnych wzywa jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii (§ 1), sąd może zostawić wybór biegłych sędziemu wyznaczonemu lub sądowi wezwanemu (§ 2), a także oznacza, czy opinia ma zostać przedstawiona ustnie lub pisemnie (§ 3). Sąd Najwyższy w trakcie przedsądu nie powinien wyręczać strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika w poszukiwaniu przepisu, którego uchybienie może świadczyć o potrzebie przyjęcia skargi kasacyjnej.
Pomijając tę wadę, należy wskazać, że skarżący oczywistą trafność skargi wywodzi z pominięcia przez Sąd drugiej instancji wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego zespołu biegłych. Zgodnie z art. 286 k.p.c. sąd może w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii tych samych lub innych biegłych. Obowiązek ten został na sąd nałożony warunkowo, nie oznacza to bynajmniej przyzwolenia na arbitralność, konieczność kontynowania postępowania dowodowego w sferze wiadomości specjalnych utożsamiana jest jednak, nie z oczekiwaniami strony niezadowolonej z dotychczasowych konkluzji biegłych, ale z obiektywną potrzebą, mającą odzwierciedlenie w sposobie wyrażania stanowiska przez biegłych.
Chodzi przede wszystkim o to, czy wszystkie wątpliwości zostały w rzeczowy sposób wyjaśnione i uwzględnione. W przedmiotowej sprawie trudno uznać, że Sąd drugiej instancji miał uzasadnione podstawy do kwestionowania opinii biegłych, a w konsekwencji nie sposób twierdzić, że zarzut oparty na art. 286 k.p.c. jest oczywiście uzasadniony. Analogiczny wniosek dotyczy art. 382 k.p.c.Przeprowadzone rozważania świadczą, że nie doszło do spełnienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarga kasacyjna nie mogła zostać zatem przyjęta do rozpoznania.Sąd Najwyższy o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postepowaniu kasacyjnym z urzędu orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.
Prawo o adwokaturze w związku z § 2 ust. 3, § 12 ust. 2 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r. poz. 461).