Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet legal issue requirements under Civil Procedure Code. The court rejected the claim that the Social Insurance Agency bears liability for interest. The applicant failed to demonstrate a genuine legal controversy requiring Supreme Court review. The legal question raised did not meet the abstract and general formulation standards. Consequently, the cassation appeal was not accepted for examination. The decision reinforces the strict criteria for admissibility of cassation appeals. The court emphasized that factual disputes cannot serve as grounds for cassation. The ruling clarifies the procedural requirements for raising legal issues in cassation. This case establishes the boundaries of the Supreme Court's jurisdiction. The decision upholds the principle of judicial finality in social insurance disputes. The court found no need to interpret the Social Insurance Act further.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the applicant against a partial ruling of the Court of Appeal regarding interest payments. The applicant argued that the Social Insurance Agency should bear liability for interest due to contradictory decisions on the insured's work history, claiming a significant legal issue existed. The court determined that the applicant's arguments focused on factual disputes and evidence evaluation, which fall outside the scope of cassation review. Consequently, the legal questions raised failed to meet the statutory requirements for a genuine legal issue, leading to the rejection of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a genuine legal issue formulated generally and abstractly, which has not been resolved by the Supreme Court or is subject to divergent interpretations, rather than challenging factual findings or evidence assessment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 163/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania M. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. o odsetki,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lutego 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt III AUa [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 18 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] w sprawie z odwołania M. R. od decyzji ZUS Oddziału w L. w przedmiocie odsetek, na skutek apelacji organu rentowego, zmienił częściowo zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że początkową datę prawa do odsetek ustalił na 7 kwietnia 2012 r., oddalając odwołanie za okres od 26 marca 2010 r. do 6 kwietnia 2012 r. oraz oddalił apelację organu rentowego w pozostałej części.Odwołujący się zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w części oddalającej odwołanie powoda za okres od 26 marca 2010 r. do 6 kwietnia 2012 r.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie w sprawie istotnych zagadnień prawnych: (-) „Czy organ rentowy ponosi odpowiedzialność odsetkową w oparciu o art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych za nieustalenie prawa do świadczenia w sytuacji, gdy w wydanej przez siebie prawomocnej decyzji uznał on, iż ubezpieczony wykazał 15 lat pracy w warunkach szczególnych (prawo nabyte), a następnie w kolejnej decyzji w oparciu o te same dowody uznał odmiennie, iż ubezpieczony tychże 15 lat pracy w warunkach szczególnych nie wykazał?”; (-) „Czy organ rentowy ponosi odpowiedzialność odsetkową w oparciu o art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych za nieustalenie prawa do świadczenia w sytuacji, gdy przeprowadzone w postępowaniu sądowym dowody jedynie potwierdziły informacje zawarte w dokumentach znanych organowi rentowemu?”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia jest wykazanie przez skarżącego okoliczności, które podlegają rozważeniu przez Sąd Najwyższy podczas przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie występowania jednej z przesłanek skargi, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Przesłankami tymi są:
1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, 2) potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) oczywista zasadność skargi. Podstawowym celem instytucji przedsądu jest bowiem rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni. Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).
Jeśli więc wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przez odwołanie się do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jak w rozpoznawanej sprawie, wskazuje na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to w uzasadnieniu wniosku winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:
1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNP 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości.
Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, czy też postanowienie Sądu Najwyższego z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).Przedstawione przez odwołującego się kwestie nie spełniają wskazanych wyżej wymogów w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sformułowane we wniosku zagadnienia prawne zostały sformułowane w oparciu o okoliczności niemieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń.
Sąd odwoławczy ustalił bowiem, że organ rentowy nie dysponował pełnym materiałem dowodowym umożliwiającym przyznanie wnioskodawcy świadczenia. Dopiero w postępowaniu sądowym ustalono stan faktyczny związany z pracą powoda w warunkach szczególnych na podstawie dowodów, które nie mogły być znane organowi rentowemu (uzasadnienie str. 11). Tych ustaleń faktycznych odwołujący się skutecznie nie zakwestionował, gdyż prowadzić do tego nie może podniesienie w podstawach skargi kasacyjnej naruszenia art. 233 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być bowiem zarzuty dotyczące oceny dowodów, co wyłącza zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Natomiast zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej jedynie wtedy, gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie daje się odczytać jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia.Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.