Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Article 3989 of Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured person against the Social Insurance Institution's decision denying disability pension. The appellant argued that the lower courts incorrectly interpreted the law regarding the conditions for pension eligibility despite documented medical impairments. The court determined that the legal issue raised did not meet the strict criteria for acceptance under Article 3989 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, serious doubts arise in legal interpretation, or the appeal is obviously justified; otherwise, the appeal is rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 143/13
POSTANOWIENIE
Dnia 20 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Beata Gudowska
w sprawie z odwołania A. O.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G.
o przywrócenie renty,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 20 marca 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)
z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt III AUa (...),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w (...) oddalił apelację A. O. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19
września 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych, Oddział w G. z dnia 23 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania
prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Podstawę orzeczenia stanowiło
ustalenie na podstawie opinii biegłych, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w
całości i zawierająca wniosek o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do
ponownego rozpoznania albo uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, została
oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przez błędną wykładnię
polegającą na przyjęciu, że nie zostały spełnione przesłanki w nim przewidziane, oraz
niezastosowaniu art. 12 ust. 2 tej ustawy, mimo orzeczenia o umiarkowanym stopniu
niepełnosprawności i rozpoznania licznych schorzeń, powodujących w całokształcie
niezdolność skarżącego do pracy, nawet po przekwalifikowaniu.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się
na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymagającego
rozstrzygnięcia, czy osoba „która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu
niezdolności do pracy z powodu zmian zwyrodnieniowych odcinka szyjnego i
lędźwiowego kręgosłupa z ograniczeniem ruchomości, niezborności w kończynach
dolnych oraz zaburzenia równowagi oraz na dzień wyrokowania legitymuje się
orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności i ma potwierdzone w
postępowaniu sądowym liczne schorzenia, w tym utrzymujące się te same
dolegliwości,
na
bazie
których
otrzymała
wcześniej
świadczenie
rentowe,
potwierdzające brak poprawy stanu zdrowia oraz na utratę zdolności do pracy
zarobkowej w wyuczonym zawodzie, jako kierowca - mechanik, która ma
przeciwwskazania do wykonywania ciężkiej pracy fizycznej, dźwigania znacznych
ciężarów w trybie ciągłym, spełnia przesłankę wskazaną w art. 57 ust. 1 ustawy o
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i powinna być
traktowana jako osoba częściowo niezdolna do pracy?”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność
postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na
występowanie w sprawie zagadnienia, które określił jako istotne zagadnienia prawne,
lecz które nie odpowiada warunkom przyjmowanym w judykaturze, jako powołanie się
na przyczyny kasacyjne ujęte w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi
problem prawny powinien być wywiedziony i uzasadniony w sposób zbliżony do
obowiązującego przy przedstawieniu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia
Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).
Wymagana jest niezbędność oczekiwanej odpowiedzi dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz
nie jej rozstrzygnięcie (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia
2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203 oraz z dnia 27 maja 2010 r., III
CZP 32/10, niepubl., z dnia 17 kwietnia 2009 r., III CZP 10/09, niepubl. i z dnia 17
listopada 2009 r., III CZP 85/09, niepubl.).
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).