Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 143/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Article 3989 of Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III UK 143/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured person against the Social Insurance Institution's decision denying disability pension. The appellant argued that the lower courts incorrectly interpreted the law regarding the conditions for pension eligibility despite documented medical impairments. The court determined that the legal issue raised did not meet the strict criteria for acceptance under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, serious doubts arise in legal interpretation, or the appeal is obviously justified; otherwise, the appeal is rejected.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal acceptance significant legal issue Social Insurance Institution disability pension eligibility Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 57 ust. 1 of the Act on Pensions and Disability Benefits from the Social Insurance Fund
oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 57 ust.
Art. 12 ust. 2 of the Act on Pensions and Disability Benefits from the Social Insurance Fund
niezastosowaniu art. 12 ust.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 3989 § 2 k.p.c.
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
na przyczyny kasacyjne ujęte w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 143/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Beata Gudowska

w sprawie z odwołania A. O.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G.

o przywrócenie renty,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)

z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt III AUa (...),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w (...) oddalił apelację A. O. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19

września 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, Oddział w G. z dnia 23 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania

prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Podstawę orzeczenia stanowiło

ustalenie na podstawie opinii biegłych, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w

całości i zawierająca wniosek o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania albo uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, została

oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przez błędną wykładnię

polegającą na przyjęciu, że nie zostały spełnione przesłanki w nim przewidziane, oraz

niezastosowaniu art. 12 ust. 2 tej ustawy, mimo orzeczenia o umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności i rozpoznania licznych schorzeń, powodujących w całokształcie

niezdolność skarżącego do pracy, nawet po przekwalifikowaniu.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się

na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymagającego

rozstrzygnięcia, czy osoba „która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu

niezdolności do pracy z powodu zmian zwyrodnieniowych odcinka szyjnego i

lędźwiowego kręgosłupa z ograniczeniem ruchomości, niezborności w kończynach

dolnych oraz zaburzenia równowagi oraz na dzień wyrokowania legitymuje się

orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności i ma potwierdzone w

postępowaniu sądowym liczne schorzenia, w tym utrzymujące się te same

dolegliwości,

na

bazie

których

otrzymała

wcześniej

świadczenie

rentowe,

potwierdzające brak poprawy stanu zdrowia oraz na utratę zdolności do pracy

zarobkowej w wyuczonym zawodzie, jako kierowca - mechanik, która ma

przeciwwskazania do wykonywania ciężkiej pracy fizycznej, dźwigania znacznych

ciężarów w trybie ciągłym, spełnia przesłankę wskazaną w art. 57 ust. 1 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i powinna być

traktowana jako osoba częściowo niezdolna do pracy?”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność

postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

występowanie w sprawie zagadnienia, które określił jako istotne zagadnienia prawne,

lecz które nie odpowiada warunkom przyjmowanym w judykaturze, jako powołanie się

na przyczyny kasacyjne ujęte w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi

problem prawny powinien być wywiedziony i uzasadniony w sposób zbliżony do

obowiązującego przy przedstawieniu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia

Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).

Wymagana jest niezbędność oczekiwanej odpowiedzi dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz

nie jej rozstrzygnięcie (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia

2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203 oraz z dnia 27 maja 2010 r., III

CZP 32/10, niepubl., z dnia 17 kwietnia 2009 r., III CZP 10/09, niepubl. i z dnia 17

listopada 2009 r., III CZP 85/09, niepubl.).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).