Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 136/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed pension appeal, ruling disability depends on ability to work within qualifications, not just specific lost tasks.

Numero d'incarto III UK 136/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision denying a work-related disability pension. The applicant argued that monocular vision prevented him from performing his former job involving heights and moving machinery, yet the appellate court found he remained capable of other physical work matching his agricultural mechanizer qualifications. The court upheld the decision because the applicant failed to demonstrate that the lower court's assessment of his ability to work within his skill set contradicted established Supreme Court jurisprudence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Disability is determined by the ability to perform work consistent with the insured's qualifications, not merely the inability to perform specific lost tasks.

Parole chiave

Generato dall'IA
work-related disability pension monocular vision impairment qualification-based employment social security law cassation appeal dismissal medical expert opinion rehabilitation potential

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 385 k.p.c.
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
Art. 398 § 1 k.p.c.
opierając skargę na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
opierając skargę na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 398 § 3 k.p.c.
opierając skargę na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS jest więc osoba, która spełnia
art. 385 k.p.c
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c
procesowej skargi (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono: „rażące” naruszenie
art. 233 § 1 k.p.c
art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 316 § 1 i art. 382 k.p.c. w
art. 328 § 2 k.p.c
w związku z art. 328 § 2 k.p.c.
art. 382 k.p.c
316 § 1 i art. 382 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 136/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania P. O.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.

o prawo do renty,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lipca 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 czerwca 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385

k.p.c. oddalił apelację wnioskodawcy P. O. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 8 września 2010 r. oddalającego

odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w

R. z dnia 31 marca 2010 r. odmawiającej P. O. przyznania prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.

W uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji przedstawione zostały

następujące jego podstawy. Bezsporne jest, że wnioskodawca w dniu 31 maja

2008 r. uległ wypadkowi przy pracy, doznając urazu oka lewego, tak bardzo

ograniczającego

widzenie

uszkodzonym

okiem,

że

w

praktyce

nastąpiła

jednooczność. Wnioskodawca, urodzony 22 kwietnia 1963 r., ukończył zasadniczą

szkołę zawodową i zdobył zawód mechanizatora rolnictwa, którego nigdy nie

wykonywał. Ostatnio wykonywana przez wnioskodawcę praca (do dnia wypadku

przy pracy) na stanowisku pomocnika operatora węzła betoniarskiego polegała na

obsłudze betoniarki, w której dozowanie jest automatyczne, ale jej czyszczenie i

konserwacja wiąże się z pracą na wysokości (powyżej trzech metrów). W

postępowaniu pierwszoinstancyjnym został przeprowadzony dowód z opinii

biegłego lekarza sądowego specjalisty z zakresu chorób oczu J. K. Sąd drugiej

instancji – uzupełniając postępowanie dowodowe – dopuścił dowód z opinii

biegłych lekarzy sądowych: specjalisty okulisty J. P., specjalisty z zakresu

medycyny pracy L. S.-M. oraz z opinii biegłego specjalisty okulisty K. K.-S. W opinii

biegłego J. K. wnioskodawca jest zdolny do pracy. Okres dwuletni od urazu był

wystarczający dla zaadoptowania się do jednooczności i przystosowania się do

pracy

niewymagającej

widzenia

obuocznego,

zalecane

są

prace

proste

niewysilające wzroku, najlepiej przy świetle dziennym. Biegli J. P. i L. S.-M. uznali

wnioskodawcę za niezdolnego do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku w

związku z wypadkiem przy pracy, nie stwierdzili natomiast niezdolności do pracy w

rozumieniu art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Rozpoznane schorzenie

jest przeciwwskazaniem do pracy wymagającej widzenia obuocznego, tj. pracy na

wysokości, przy maszynach w ruchu, zawodowego prowadzenia pojazdów. Według

biegłej K. K.-S. praca mechanizatora rolnictwa dotyczy także zadań na wysokości

powyżej 3 m (przy naprawie kombajnów) oraz czynności naprawczych maszyn

pracujących w ruchu z odkrytymi częściami tnącymi, niebezpiecznych dla zdrowia.

Badany nie ma widzenia obuocznego i nie może wykonywać tych prac. We

wnioskach opinii biegła podała, że schorzenia narządu wzroku powodują u

wnioskodawcy

częściową

okresową

niezdolność

do

pracy

zarówno

w

wykonywanym ostatnio, jak i w wyuczonym zawodzie.

Sąd drugiej instancji, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji uznał, że

wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w

rozumieniu przepisu art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, 1227 ze

zm.). Sąd podzielił opinię biegłych: J. K. oraz J. P. i L. S.–M., że wnioskodawca nie

jest niezdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami, są jedynie przeciwwskazania do

pracy

na

ostatnio

zajmowanym

stanowisku.

Wnioskodawca,

posiadający

wykształcenie zasadnicze zawodowe i doświadczenie w pracy operatora węzła

betoniarskiego ma – w ocenie Sądu drugiej instancji – kwalifikacje do pracy

fizycznej. Aktualny stan schorzenia zawodowego nie ogranicza w stopniu

znacznym zdolności wnioskodawcy do pracy fizycznej, dlatego nie ma niezdolności

do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Według

Sądu drugiej instancji oceny takiej można było dokonać ponieważ wnioskodawca

zachował pełną sprawność, a jedynie ze względów profilaktycznych powinien

unikać pracy w warunkach mogących wpłynąć na pogorszenie jego stanu zdrowia.

Wnioskodawca wykonywał prace fizyczne związane z produkcją betonu i nadal jest

zdolny do pracy fizycznej przy takich pracach: przy prostych pracach budowlanych,

czy przy produkcji prefabrykatów, z ograniczeniami wynikającymi z jednooczności.

Takie prace odpowiadają jego kwalifikacjom i wiekowi. Wnioskodawca jest zdolny

do podjęcia innej pracy w ramach swoich kwalifikacji.

Według Sądu

drugiej instancji niezdolność do

wykonywania

pracy

dotychczasowej jest warunkiem koniecznym ustalenia prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy, ale nie jest warunkiem wystarczającym, jeżeli wiek, poziom

wykształcenia i predyspozycje psychofizyczne usprawiedliwiają rokowanie, że

mimo upośledzenia organizmu możliwe jest podjęcie innej pracy w tym samym

zawodzie albo po przekwalifikowaniu zawodowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 31 marca 2009 r., II UK 264/08 - Lex nr 707880; z dnia 8 stycznia 2009 r., I UK

200/08 – Lex nr 738337). Zalecenie lekarskie odsunięcia pracownika od

wykonywanej pracy ze względów profilaktycznych (zakaz pracy na wysokości, przy

maszynach w ruchu) nie jest wystarczającą przesłanką uznania go za niezdolnego

do pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 16 sierpnia 2005 r., I UK 362/04 – OSNP 2006/1112/193). Czym innym jest konkretne zatrudnienie, na wykonywanie którego nie

wyraża zgody lekarz medycyny pracy i czym innym szersza ocena stwierdzająca

brak niezdolności do pracy, która nie odnosi się do jednego stanowiska pracy, lecz

do pracy zgodnej z kwalifikacjami (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja

2010 r., I UK 22/10 – Lex nr 607130; z dnia 12 marca 2007 r., UK 299/06 - OSNP

2008/7-8/112; z dnia 29 czerwca 2005 r., I UK 299/04 – OSNP 2006/5-6/93).

Sąd drugiej instancji nie podzielił trzeciej opinii sporządzonej przez biegłą

specjalistę okulistę K. K. - S. Uznał Sąd, że opinia ta ”stwierdzająca u

wnioskodawcy częściową niezdolność do pracy jest odmienna w swoich wnioskach

od pozostałych opinii podjętych – z udziałem biegłego z zakresu medycyny pracy.

Ponadto opinia biegłej K. K.-S. jest wewnętrznie sprzeczna ponieważ oceniła ona

kwalifikacje wnioskodawcy w odniesieniu do jego teoretycznego wykształcenia w

zawodzie mechanizatora rolnictwa i do ostatniego stanowiska pracy. Opinia ta nie

odróżnia przeciwwskazań do zatrudnienia od niezdolności do pracy w rozumieniu

art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawca zaskarżył skargą kasacyjną,

opierając skargę na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

W ramach pierwszej podstawy zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie: przepisu art. 57, art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez pominięcie

socjalno - ekonomicznego aspektu niezdolności do pracy ubezpieczonego,

polegające na zaniechaniu uwzględnienia obiektywnej możliwości podjęcia przez

wnioskodawcę zatrudnienia zgodnego z poziomem kwalifikacji i wykształcenia oraz

nieuwzględnienie, że pojęcie kwalifikacje do pracy fizycznej jest pojęciem ogólnym

oderwanym od konkretnych kwalifikacji ubezpieczonego. W ramach podstawy

procesowej skargi (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono: „rażące” naruszenie

art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 316 § 1 i art. 382 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c., „w następstwie którego oraz w następstwie

nieprzestrzegania kompetencji rozpoznawczych i kontrolnych sądu odwoławczego i

niespełnieniu jego procesowej funkcji doszło do pominięcia części materiału

dowodowego zebranego w postępowaniu”.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

drugiej instancji oraz o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i orzeczenie co

do istoty sprawy przez przyznanie P. O. prawa do renty oraz o obciążenie

pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego, w tym kosztami zastępstwa

procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołał się na pogląd wyrażony

w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2006 r., I UK 103/06 – OSNP

2007/17-18/261, że ubezpieczony może być uznany za częściowo niezdolnego do

pracy, gdy zachował zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (np.

wymagającej

niższych

albo

niewymagającej

żadnych

kwalifikacji),

lecz

jednocześnie utracił w znacznym stopniu zdolność do wykonywania pracy, do której

posiada kwalifikacje. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy zwrócił uwagę,

że doniosłe znaczenie w konstrukcji częściowej niezdolności do pracy określonej w

art. 12 ust 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ma podkreślenie, że chodzi o

ocenę zachowania zdolności do wykonywania nie jakiejkolwiek pracy, lecz pracy

zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Ratio legis wyodrębnienia tej

przesłanki stanowi wyeliminowanie sytuacji, w których ubezpieczeni o wyższych

kwalifikacjach po utracie zdolności do ich zarobkowego wykorzystania zmuszeni

byliby podjąć pracę niżej kwalifikowaną, do której zachowali zdolność wobec braku

środków do życia. w ocenie skarżącego Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku nie

dokonał takiej analizy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego.

Skarżący powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z

dnia 8 maja 2008 r., I UK 356/2007 - OSNP 2009/17-18/23, zgodnie z którym:

ocena częściowej niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia

sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania

pracy wymaga z reguły wiadomości specjalnych (opinii biegłego z zakresu

medycyny). Natomiast ostateczna ocena, czy ubezpieczony jest częściowo

niezdolny do pracy musi uwzględniać także inne elementy, w tym zwłaszcza

poziom kwalifikacji ubezpieczonego, możliwości zarobkowania w zakresie tych

kwalifikacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy

oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i

charakter

dotychczas

wykonywanej

pracy,

poziom

wykształcenia,

wiek

i

predyspozycje psychofizyczne (art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Ocena ta ma charakter

prawny i może jej dokonać wyłącznie sąd a nie biegły.

Skarżący powołał się także na pogląd wyrażony w wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., I PK 153/05 – OSNP 2007/1-2/2, że

częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu

zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza

możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. W ocenie

skarżącego przyjęcie przez Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku ogólnego

pojęcia „kwalifikacji do pracy fizycznej” stoi w sprzeczności z konkretnymi

kwalifikacjami wnioskodawcy, ponieważ w tym pojęciu zawierają się najprostsze

prace jak i prace wymagające specjalistycznych umiejętności i predyspozycji, co

przekłada się bezpośrednio na aspekt ekonomiczny. W ocenie skarżącego przy

analizie pojęcia częściowej niezdolności do pracy (art. 12 ust. 3 ustawy o

emeryturach i rentach z FUS) należy brać pod uwagę zarówno kryterium

biologiczne jak i ekonomiczne. W sensie biologicznym, to stan organizmu

dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym

częściową niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji; w

sensie

ekonomicznym

to

częściowa

utrata

zdolności

do

zarobkowania

wykonywaniem takiej pracy. Osobą częściowo niezdolną do pracy w rozumieniu

art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS jest więc osoba, która spełnia

oba te kryteria a więc jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i

ekonomicznym - tak SN w wyroku z dnia 21 listopada 2004 r., I UK 28/04 – Lex Nr

979161. Prace przy obsłudze węzła betoniarskiego (praca na wysokości, wibracje)

czy prace mechanizatora rolnictwa przy maszynach rolniczych w ruchu (kombajny,

traktory) to nie to samo co prace fizyczne, które może wykonywać osoba

jednooczna. Z punktu oceny kryterium ekonomicznego jest to oczywiste. W

konsekwencji utrata przez wnioskodawcę zdolności do pracy na wykonywanym

wcześniej stanowisku przy obsłudze węzła betoniarskiego i w ramach wyuczonego

zawodu (mechanizator rolnictwa), a możliwość wykonywania najprostszych prac

fizycznych niewymagających widzenia obuocznego powinna być uznana jako

częściowa niezdolność do pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwalifikacje materialnoprawnej podstawy zaskarżonego wyroku dotyczą

ustalonych okoliczności faktycznych. Okolicznościami tymi Sąd Najwyższy jest

związany (art. 39813 § 2 k.p.c.); należało jednakże upewnić się – ze względu na

zarzuty drugiej (procesowej) podstawy skargi kasacyjnej – czy stanowiące

podstawę zaskarżonego wyroku ustalenia faktyczne zostały podjęte bez naruszenia

przepisów postępowania.

Chociaż skarga kasacyjna powołała się na podstawę procesową i chociaż

wskazała kilka przepisów kodeksu postępowania cywilnego ze stwierdzeniem ich

„rażącego” naruszenia, to ograniczyła się do swoistej jedynie deklaracji naruszeń,

której nie sposób przyporządkować do wskazanych przepisów. Nie wiadomo nawet

w czym autorka skargi upatruje zarzucanego „nieprzestrzegania kompetencji

rozpoznawczych i kontrolnych sądu odwoławczego i niespełniania jego procesowej

funkcji”. Niczego tu bowiem nie wyjaśnia powołanie się na to, że: „doszło do

pominięcia części materiału zebranego w postępowaniu”, skoro uzasadnienie

skargi nie wskazuje jakiegokolwiek dowodu czy innego elementu „materiału

zebranego w postępowaniu”, które miałoby być wyłączone z rozpatrzenia przez

Sąd. Należy więc stwierdzić, że sposób w jaki została przedstawiona procesowa

podstawa skargi kasacyjnej, przez gołosłowną ogólnikowość zarzutu, a raczej jego

tylko imitacyjne upodobnienie do abstrakcyjnej formuły podstawy z art. 398 3 § 1 pkt

2 k.p.c., musi prowadzić do oceny o bezzasadności tej podstawy skargi.

Niezasadna jest także materialnoprawna podstawa skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi dotyczącym zarzutów naruszenia wskazanych

przepisów prawa materialnego ograniczono się do powołania kilku wyroków Sądu

Najwyższego, w których Sąd Najwyższy - na tle okoliczności ustalonych w

sprawach wówczas rozpatrywanych – wyjaśnił zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy o

emeryturach i rentach z FUS pojęcie niezdolności do pracy:, że potrzebne jest

ustalenie zachowania zdolności do wykonywania nie jakiejkolwiek pracy lecz pracy

zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (wyrok z dnia 15 września 2006 r.,

I UK 103/2006), że ocena, czy ubezpieczony częściowo niezdolny do pracy

powinna uwzględnić poziom kwalifikacji ubezpieczonego, możliwość zarobkowania

w zakresie tych kwalifikacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub

podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod

uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia,

wiek i predyspozycje psychofizyczne (wyrok z 8 maja 2008 r., I UK 356/2007); że

potrzebne jest łączne wzięcie pod uwagę tak kryterium biologicznego dotyczącego

sprawności

organizmu

ubezpieczonego,

jak

i

kryterium

ekonomicznego

dotyczącego zdolności do wykonywania pracy zgodnej z poziomem posiadanych

kwalifikacji (wyrok z dnia 21 grudnia 2004 r., I UK 28/2004).

Z przywołania w skardze orzeczeń Sądu Najwyższego nie wynika zasadność

skargi, nie wskazano w niej bowiem, że zaskarżone orzeczenie opiera się na

interpretacji

wskazanych

przepisów

prawa

materialnego

sprzecznej

z

ukształtowanym orzecznictwem. Zamiast argumentacji, która przemawiałaby za

zasadnością postawionego w skardze zarzutu, wnosząca skargę poprzestała na

stwierdzeniu, że jej zdaniem jest oczywiste, iż prac na wysokości przy obsłudze

węzła betoniarskiego i prac przy maszynach rolniczych w ruchu nie może

wykonywać osoba jednooczna. Stwierdzenie takie odnosi się wyłącznie do części

dokonanych w sprawie ustaleń, których kwalifikacja prawna przez Sąd drugiej

instancji jest w istocie rzeczy niesprzeczna z oceną skarżącego. Z uzasadnienia

zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd – zgodnie z opiniami biegłych

lekarzy, w tym specjalisty z zakresu medycyny pracy ustalił, że na skutek

praktycznej jednooczności ubezpieczonego nie mógłby on wykonywać prac, o

których mowa w skardze. Jeżeli – co skarżący pomija – pomimo ustalenia

niezdolności ubezpieczonego do wykonywania niektórych prac, Sąd ustalił, że nie

utracił on zdolności do pracy zgodnej z jego kwalifikacjami, to wynika to właśnie z

analizy okoliczności, o których mowa w przywołanych w skardze orzeczeniach

Sądu Najwyższego dotyczących rodzaju i (charakteru) dotychczas wykonywanej

pracy, wieku i poziomu wykształcenia. Opierając się na krytycznej ocenie opinii

biegłych Sąd ustalił, że ubezpieczony na podstawie swych kwalifikacji „wykonywał

prace fizyczne związane z produkcją betonu i nadal zdolny jest do pracy fizycznej

przy takich pracach, przy prostych pracach budowlanych, czy przy produkcji

prefabrykatów, z ograniczeniami wynikającymi z jednooczności. Takie prace

odpowiadają jego kwalifikacjom i wiekowi … jest zatem zdolny do podjęcia innej

pracy w ramach swoich kwalifikacji”. Do powyższej oceny zaskarżonego wyroku

opartej na niezakwestionowanych w skardze ustaleniach faktycznych – w skardze

nie ma adekwatnego odniesienia się.

Z powyższych przyczyn wobec bezzasadności podstaw skargi kasacyjnej po

rozpatrzeniu sprawy w granicach przedstawionych w skardze zarzutów Sąd

Najwyższy na podstawie art. 39813 § 1 i § 2 oraz art. 39814 k.p.c. orzekł jak w

sentencji.