Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 135/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security pension appeal due to lack of procedural grounds for cassation.

Numero d'incarto III UK 135/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a social security insured person against a lower court ruling granting him a partial disability pension. The insured argued that the appellate court incorrectly limited the assessment of his work capacity to his recent job as a gas fitter, ignoring his decades of experience as a combine harvester and tractor driver. The court rejected this claim because the cassation petition failed to meet the strict procedural requirements for challenging factual findings, specifically the binding determination that the insured was not partially disabled.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate a specific legal issue requiring clarification, particularly when the lower court has already established that the appellant does not meet the statutory prerequisites for receiving a disability pension.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security pension partial disability cassation procedure work capacity assessment procedural admissibility binding factual finding legal issue clarification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
pracę zgodną z posiadanymi wykształceniem i umiejętnościami, które nabył w całym okresie swojej kariery zawodowej.Wywiedzioną od tego wyroku skargę kasacyjną ubezpieczony oparł na zarzucie naruszenia prawa materialnego, to jest art. 12 ust.
Art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Brak proceduralnych zarzutów kasacyjnych wykluczał poddanie pod merytoryczny osąd kasacyjny „licznych błędów w ustaleniach faktycznych”, które co do zasady usuwają się spod kasacyjnego rozpoznania (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
art. 3983 § 3 k.p.c
Brak proceduralnych zarzutów kasacyjnych wykluczał poddanie pod merytoryczny osąd kasacyjny „licznych błędów w ustaleniach faktycznych”, które co do zasady usuwają się spod kasacyjnego rozpoznania (art. 3983 § 3 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 135/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z odwołania J. D. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S.‎o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. zmienił zaskarżony apelacją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. wyrok Sądu Okręgowego w S. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 marca 2013 r., zmieniający decyzję organu rentowego z dnia 13 lipca 2012 r. i przyznający ubezpieczonemu J. D. prawo do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 kwietnia 2012 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie ubezpieczonego.Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd Okręgowy przypisał zbyt duże znaczenie okoliczności, że ubezpieczony posiada kategorie prawa jazdy uprawniające do wykonywania zawodu kombajnisty i traktorzysty, które to zawody wykonywał w latach 1974-1996.

Tymczasem ubezpieczony legitymuje się wykształceniem podstawowym, a nie zawodowym, a w ostatnim okresie swojej aktywności zawodowej, przez okres ponad 10 lat bezpośrednio przed wystąpieniem z wnioskiem o rentę (w latach 1997-2008), wykonywał obowiązki palacza c.o. i konserwatora w spółdzielni mieszkaniowej. Zatem ewentualną niezdolność ubezpieczonego do pracy należało rozpatrywać przez pryzmat czynności wykonywanych we wszystkich zawodach, również w tych ostatnich. Po uzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie czynności wykonywanych ostatnio przez ubezpieczonego oraz o dowód z uzupełniającej opinii biegłych, Sąd Apelacyjny uznał, że ubezpieczony może wykonywać prace konserwatora i palacza c.o., ponieważ ubezpieczony ma jedynie przeciwwskazania do pracy na wysokości i na podestach przy wysokich kotłach.

Ponadto stan zdrowia ubezpieczonego poprawił się, od leczenia operacyjnego minął długi okres czasu i aktualnie nie występują istotne powikłania. Z punktu widzenia ortopedycznego z opinii biegłego ortopedy wynika, że ubezpieczony również jest zdolny do wykonywania pracy z zastrzeżeniem, że nie może pracować jako kombajnista i traktorzysta, ani podnosić ciężarów ponad 15 kg. Biegli zasadnie argumentowali, że podstawą przyznawania ubezpieczonemu prawa do renty we wcześniejszych okresach była operacja lewego stawu biodrowego w 2009 r.

Z powodu tego schorzenia był on początkowo całkowicie, a następnie częściowo niezdolny do pracy. Aktualnie jednak minął długi okres od operacji, podczas którego nie ujawniły się żadne istotne powikłania zdrowotne. Dlatego uznać należało, że choć ubezpieczony ma przeciwwskazania do pracy kombajnisty i traktorzysty, to jednak może wykonywać pracę konserwatora i palacza gazowego c.o., tj. pracę zgodną z posiadanymi wykształceniem i umiejętnościami, które nabył w całym okresie swojej kariery zawodowej.Wywiedzioną od tego wyroku skargę kasacyjną ubezpieczony oparł na zarzucie naruszenia prawa materialnego, to jest art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), wskutek przyjęcia, że „zdolność do pracy należy oceniać w wąskim zakresie, podczas gdy należy brać pod uwagę całokształt zdolności danej osoby także tych faktycznych, a w szczególności umiejętności i doświadczenie, które nie są popularne, a są dobrze opłacane oraz niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach (...) podczas, gdy powinno się stosować art. 12 ust. 3 przedmiotowej ustawy”. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący umotywował występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na konieczności wyjaśnienia „zakresu umiejętności podlegających ocenie przy ustalaniu poziomu niezdolności do pracy, a w szczególności zakres pojęcia ‘częściowo niezdolny do pracy’ z punktu widzenia prac i zawodów, które nie wymagają kwalifikacji lub też wymagają kwalifikacji, które posiada każdy, przeciętnie wykształcony człowiek, o przeciętnym doświadczeniu życiowym”.

Skarga jest też oczywiście uzasadniona, „ponieważ Sąd II instancji zbyt wąsko rozumie pojęcie częściowej niezdolności do pracy pomijając kwalifikacje faktyczne (nieudokumentowane), które mają istotne znaczenie na rynku pracy”. Sąd Najwyższy zważy, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do merytorycznego rozpoznania już z braku proceduralnych podstaw zaskarżenia, co sprawiało, że w postępowaniu kasacyjnym wiążące było ustalenie (art. 39813 § 2 k.p.c.), że skarżący nie jest choćby częściowo niezdolny do pracy, ale może wykonywać „pracę zgodną z posiadanym wykształceniem i umiejętnościami, które nabył w całym okresie swojej kariery zawodowej”.

Brak proceduralnych zarzutów kasacyjnych wykluczał poddanie pod merytoryczny osąd kasacyjny „licznych błędów w ustaleniach faktycznych”, które co do zasady usuwają się spod kasacyjnego rozpoznania (art. 3983 § 3 k.p.c.). W konsekwencji miarodajnego ustalenia braku podstaw i uzasadnienia do stwierdzenia u skarżącego wymaganej choćby częściowej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 3 w związku z art. 57 ustawy o emeryturach i rentach, w sprawie nie występowało sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne, które wymagałoby „konieczności wyjaśnienie zakresu umiejętności podlegających ocenie przy ustalaniu poziomu niezdolności do pracy, a w szczególności zakres pojęcia „częściowo niezdolny do pracy”, wobec wiążącego ustalenia zaskarżonego wyroku, że skarżący nie spełnia takiej koniecznej przesłanki nabycia uprawnień rentowych.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w zgodzie z art. 3989 § 2 k.p.c.