Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 135/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious error in Social Insurance Court's contract classification ruling.

Numero d'incarto III UK 135/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by A. P. against the Social Insurance Institution's decision to cover employees with social insurance. The appellant argued that the court erred in classifying the contracts as service agreements rather than work contracts to avoid social security contributions. The court found the appeal lacked sufficient legal argumentation to demonstrate an obvious violation of substantive or procedural law under the relevant code of civil procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 233 k.p.c.; A cassation appeal based solely on a denial of the lower court's factual and legal assessment without specific legal reasoning fails to meet the threshold for obvious error and is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility social insurance obligations contract classification dispute obvious error standard freedom of contract principle evidence assessment limits labor law jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
określoną w przepisie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi wynika
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 233 § 1 k.p.c.
art. 233 § 1 KPC polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów,
Art. 627 k.c.
zainteresowanymi umowy nie były umowami o dzieło (art. 627 k.c.), lecz umowami o
Art. 750 k.c.
odpowiednio stosuje się przepisy o umowie zlecenia (art. 750 k.c.) w celu
Art. 83 § 1 k.c.
umowy o dzieło (art. 83 § 1 k.c.), dla ukrycia umów o świadczenie usług, do których
Art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
d) naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 627
Art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
pkt 4 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
określoną w przepisie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UK 38/08
Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9
II PK 11/08
maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 135/13

POSTANOWIENIE

Dnia 4 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z odwołania A. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S.

z udziałem zainteresowanych: K. K., B. K., W. G., T. S., A. S. i K. G.

o objęcie ubezpieczeniem społecznym,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) – w sprawie A. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S., przy udziale

zainteresowanych K. K., B. K., W. G., T. S., A. S., K. G. o objęcie ubezpieczeniem

społecznym – oddalił apelację A. P. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 13 czerwca 2012 r., oddalającego odwołania

A. P. od sześciu decyzji organu rentowego z dnia 13 lipca 2009 r., którymi organ

rentowy stwierdził, że zainteresowane zatrudnione u płatnika składek A. G. (aktualnie

P.) prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą B. w S. podlegają obowiązkowo

ubezpieczeniom: emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu we wskazanym

okresie, z podstawą wymiaru składek wskazaną w decyzjach.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego A. P. zaskarżyła skargą kasacyjną.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.

3984 § 2 k.p.c.) wskazano na przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

określoną w przepisie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi wynika

– w ocenie skarżącej – z: „ a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego

wykładnię, a w szczególności naruszenie zasady swobody zawierania przez strony

(ubezpieczoną i uczestnika) umów, naruszenie zasady prawa strony do racjonalnej

gospodarki ekonomicznej. b) naruszenia prawa formalnego poprzez błędną jego

wykładnię, a w szczególności przepisów dotyczących swobodnej oceny materiału

dowodowego, mającego kluczowe znaczenie w niniejszym sporze (rozbieżności

interpretacyjne pomiędzy definicją umowy zlecenia a definicją umowy o dzieło), w

tym zwłaszcza nieprawidłowa ocena intencji oraz zamiaru stron przy zawieraniu

kwestionowanej umowy. c) naruszenia prawa procesowego, a mianowicie przepisu

art. 233 § 1 KPC polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów,

wyrażającej się w: - uznaniu, iż mimo szeregu dowodów strony łączyła umowa

zlecenia, nie zaś umowa o dzieło, mimo, iż zarówno treść umów, jak i zakres objętych

nimi prac jednoznacznie wskazuje na istnienie umowy o dzieło, - pominięciu w

rozważaniach dowodowych złożonych w toku sprawy wyjaśnień ubezpieczonej,

wskazujących po pierwsze na strukturę przedsiębiorstwa, a po drugie na wielość i

różnorakość zawieranych w tym przedsiębiorstwie umów w zależności od potrzeb

zamawiającego, - odmowie wiarygodności wyjaśnieniom ubezpieczonej, które

jednoznacznie wskazują, iż odmowa uznania zawartej umowy za umowę o dzieło

narusza ogólnie przyjęte zasady zawierania umów, co do istoty wykreowanych

przepisami prawa cywilnego, - wyłomowi w stosowaniu zasad logiki i rozumowania

prawniczego sprowadzających się do wadliwego zastosowania wykładni językowej

zawartych umów. d) naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 627

KC, polegające na błędnej subsumpcji stwierdzonego w zasadzie bezspornego stanu

faktycznego pod konkretne przepisy prawa materialnego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna odwołującej się nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do

merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych

w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,

że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżąca

wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 398 9

§ 1 pkt 4 k.p.c.

Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista

zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest

oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia

prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej

prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9

maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). W niniejszej sprawie stan taki nie

występuje.

Z podstawy faktycznej zaskarżonego rozpatrywaną skargą kasacyjną wyroku

Sądu Apelacyjnego w (…) wynika, że odwołująca się zawierała z zainteresowanymi

umowy o świadczenie usług, stosownie do których zainteresowane miały zajmować

się (za wynagrodzeniem) sprzątaniem klatek schodowych oraz chodników przy

posesjach wskazanych przez zamawiającą, przy wykorzystaniu materiałów i

narzędzi dostarczonych przez zamawiającą. Sąd drugiej instancji podzielił

stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zawarte pomiędzy odwołującą a

zainteresowanymi umowy nie były umowami o dzieło (art. 627 k.c.), lecz umowami o

świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 750

k.c.). Przedmiotem zawartych umów były bowiem określone usługi polegające na

sprzątaniu klatek schodowych i chodników we wskazanych przez płatniczkę składek

posesjach,

przy

wykorzystaniu

pochodzących

od

zlecającej

materiałów;

podejmowane przez zainteresowane czynności były powtarzalne, wymagały jedynie

starannego działania. Usług tych, wykonywanych ciągle nie można zakwalifikować

jako wykonywania kolejnych dzieł (posprzątanie/pozamiatanie), ponieważ przez

pracę zainteresowanych nie powstawał nowy, zindywidualizowany wytwór. Sąd

drugiej instancji uznał, że odwołująca się zawierała z zainteresowanymi pozorne

umowy o dzieło (art. 83 § 1 k.c.), dla ukrycia umów o świadczenie usług, do których

odpowiednio stosuje się przepisy o umowie zlecenia (art. 750 k.c.) w celu

zmniejszenia obciążeń z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W

konsekwencji Sąd drugiej instancji stwierdził – podzielając stanowisko Sądu

pierwszej instancji, że pomiędzy odwołującą się a zainteresowanymi doszło do

zawarcia umów o świadczenie usług, co powodowało objęcie zainteresowanych

ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i wypadkowym na podstawie art. 6 ust. 1

pkt 4 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych.

W kontekście przedstawionych wyżej podstaw zaskarżonego wyroku należy

stwierdzić, że autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie przedstawił odpowiedniej

jurydycznej argumentacji, którą wykazałby „oczywistą zasadność” jego skargi

kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; argumentacji

uwzględniającej podstawy: zarówno faktyczną, jak i prawną zaskarżonego wyroku

Sądu Apelacyjnego w (…). Zamiast tego ograniczono się do przedstawienia – w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – twierdzeń o

sugerowanym naruszeniu prawa materialnego; „formalnego”; procesowego, których

uzasadnienie jest tylko prostym zaprzeczeniem podstawom zaskarżonego wyroku

Sądu drugiej instancji. Razi ogólnikowość przedstawionych kwestii, ale przede

wszystkim brak powiązania ich – poza powołaniem się na art. 627 k.c. oraz art. 233

§ 1 k.p.c. – z przepisami prawa, które stanowiły podstawę prawną zaskarżonego

wyroku Sądu drugiej instancji, w tym między innymi z art. 83 § 1 k.c., art. 750 k.c.

oraz wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisami ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 12 ust. 1 tej ustawy).

Skarga kasacyjna w istocie kontestuje ustalenia i ocenę dowodów; z utrwalonej

judykatury

Sądu

Najwyższego

wynika

jednak,

że

na

takiej

podstawie

(skonkretyzowanej np. w art. 233 k.p.c.) nie można skutecznie oprzeć skargi

kasacyjnej. Reasumując - brak przesłanek do stwierdzenia wadliwości zaskarżonego

wyroku, a zwłaszcza oczywistej wadliwości.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.