Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 13/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed work accident claim for heart attack, ruling external cause and suddenness absent.

Numero d'incarto III UK 13/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a lower court ruling that denied work accident status for a heart attack. The court found that while symptoms appeared during work, there was no external cause and the event lacked the required suddenness exceeding one workday. Consequently, the court upheld the lower court's decision based on established facts and statutory definitions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; Art. 378 § 1 k.p.c.; A heart attack occurring during work does not constitute a work accident absent an external cause and suddenness exceeding one workday.

Parole chiave

Generato dall'IA
work accident definition heart attack classification external cause requirement suddenness standard cassation appeal dismissal labor law liability medical evidence assessment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
ustawa z dnia 30 czerwca 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
art. 378 § 1 k.p.c.
wykładnią art. 378 § 1 k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym sąd rozpoznaje sprawę
art. 398 § 2 k.p.c.
zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
Dyrektywa nr 93/104/WE
art. 391 §1 k.p.c
321 w związku z art. 391
art. 39813 § 2 k.p.c
zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
wykładnią art. 378 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 13/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa A. M.

przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w R.

o ustalenie wypadku przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego -Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt IV Pa …/05,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2005 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R. oddalił powództwo A. M. skierowane przeciwko

Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w R. o ustalenie wypadku przy

pracy i sprostowanie protokołu powypadkowego. W postępowaniu sądowym

ustalono, iż powód w dniu 28 października 2002 r. przystąpił do wykonywania pracy

o godzinie 7:00, a ok. 11 00 źle się poczuł, wyszedł z pracy i udał się do domu. W

tym dniu wykonywał swoje zwykłe obowiązki, a dzień wcześniej nie świadczył

pracy. W dniu 29 października 2002 r. ok. godzinie 3:00 został przewieziony przez

pogotowie do szpitala gdzie stwierdzono zawał mięśnia sercowego. Sąd pierwszej

instancji doszedł do przekonania, że zdarzenie z dnia 29 października 2002 r.

któremu uległ powód nie spełnia definicji wypadku przy pracy w oparciu przepisy

ustawy z 30 czerwca 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy

pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199 poz. 1673). Odnosząc się do

poszczególnych elementów tej definicji Sąd przyjął, że zdarzenie miało związek z

wykonywaniem pracy, gdyż pierwsze objawy zawału wystąpiły w trakcie

wykonywania pracy przez powoda, lecz zabrakło w nim przyczyny zewnętrznej

oraz przesłanki nagłości. Sąd odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego

podkreślił, że warunki pracy powoda nie mogą być uznane w konkretnej sprawie za

przyczynę zewnętrzną, zaś nagłość odnosi się zarówno do przyczyny jak i skutku

zdarzenia i elementy te winny przebiegać w czasie dłuższym niż jedna dniówka

robocza, a tego w niniejszej sprawie zabrakło.

Z wyrokiem tym nie zgodził się powód i wniósł apelację.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. uznał apelację

za nieuzasadnioną i oddalił ją w całości wyrokiem z dnia 13 października 2005 r.

Sąd ten ocenił, iż postępowanie dowodowe nie dało podstaw do ustalenia, aby

istotnie warunki pracy powoda były na tyle niekorzystne, by mogły rozstrój zdrowia

u powoda spowodować lub się do niego przyczynić. Natomiast materiał dowodowy

pozwolił

na

wskazanie

jako

przyczyny

zawału

u

powoda

dolegliwości

wewnętrznych, wynikających ze stanu organizmu powoda. W świetle powyższego

brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia apelacji i zakwestionowania

zaskarżonego wyroku przez jego zmianę lub uchylenie.

Od powyższego rozstrzygnięcia powód wniósł skargę kasacyjną. Powód w

skardze tej wskazał na naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego - art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 13 oraz

art. 49a ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r o ubezpieczeniu społecznym z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199, poz. 1673), art. 6

ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 12 czerwca

1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U.

Nr 20, poz. 15 ze zm.), a także Dyrektywy nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r.

2. naruszenie przepisów postępowania - art. 378 §1, art. 321 w związku z art. 391

§1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona i podlegała oddaleniu pomimo

trafnego zarzutu dotyczącego zastosowania przepisów ustawy z dnia 30

października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i

chorób zawodowych, mimo że ta ustawa weszła w życie po zdarzeniu – zawale

serca

ubezpieczonego.

usprawiedliwiałby

pogląd

W

cytowanej

Sądu

ustawie

Okręgowego,

nie

jakoby

ma

przepisu,

ustawę

tę

który

należało

zastosować do sprawy o ustalenie wypadku przy pracy co do zdarzenia, które

nastąpiło przed dniem 1 stycznia 2003 r. Przed tą datą ustawa nie podlegała

zastosowaniu. Natomiast derogacja ustawy z 1975 r. po pierwsze, nastąpiła

dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r., a po drugie, derogowane przepisy z tytułu

samej derogacji nie tracą swej odpowiedniości normatywnej do oceny stosunków

prawnych (zdarzeń prowadzących do określonych stosunków prawnych) już

ukształtowanych. Inne konsekwencje byłyby wyjątkiem od zasady lex retro non agit

i dlatego musiałyby opierać się na szczególnych podstawach, których w tym

przypadku nie ma. Przeciwnie, w rozdziale 6 ustawy z 30 października 2002 r. są

przepisy, które wyraźnie wskazują na to, że intencją ustawodawcy było dalsze, po 1

stycznia 2003 r., zastosowanie przepisów ustawy z 1975 r. do zdarzeń zaistniałych

przed jej derogacją. W szczególności stanowi się tak w normach zawartych w

poszczególnych ustępach art. 49 ustawy w odniesieniu do wniosków o świadczenia

z tytułu wypadków w drodze do pracy lub z pracy, w odniesieniu do wysokości

jednorazowego odszkodowania z tytułu śmierci lub uszczerbku na zdrowiu i w

odniesieniu do wniosków o świadczenia z tytułu wypadków w szczególnych

okolicznościach. Jednakże te ostatnie uregulowania mogły wywoływać pewną

wątpliwość co do intencji ustawodawcy w stosunku do zdarzeń w nich pominiętych.

Wątpliwości stąd wynikające usunęła nowelizacja ustawy z 2002 r. przez

wprowadzenie do niej art. 49a stanowiącego, między innymi, że przepisy ustawy

stosuje się do spraw o świadczenia z tytułu wypadków przy pracy, które nastąpiły

począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. (ust. 1), natomiast, (ust. 2) do spraw o

świadczenia z tytułu wypadków, które nastąpiły przed dniem 1 stycznia 2003 r.,

stosuje się przepisy obowiązujące w dniu, w którym nastąpił wypadek (por. art. 49a

dodany przez art. 14 pkt 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy

(Dz.U. Nr 121, poz. 1264 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2004 r.

II UK 448/03, OSNP 2005, nr 9, poz. 129). Sąd Najwyższy oceniając postępowanie

sądowe w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, że zaskarżone orzeczenie mimo

błędnego uzasadnienia, w zakresie powołanych jako podstawę rozstrzygnięcia

przepisów prawa, odpowiada prawu. Definicja wypadku przy pracy na podstawie

wymienionej ustawy z 2002r., w której za wypadek przy pracy uważa się nagłe

zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które

nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez

pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych; 2) podczas lub w

związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet

bez polecenia; 3)

w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy

w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku

wynikającego ze stosunku pracy, w istocie nie różni się od definicji wypadku przy

pracy określonego w art. 6 ust 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 20, poz. 105 ze zm.).

Sądy orzekające w tej sprawie prawidłowo przeanalizowały definicję wypadku

dochodząc do wniosku, iż w niniejszej sprawie jest brak spełnienia przesłanki w

postaci przyczyny zewnętrznej zdarzenia, a to z racji tego, że nie mogą być nią

same, typowe dla danego zawodu warunki pracy. Ponadto w postępowaniu ze

skargi kasacyjnej nie jest możliwe kwestionowanie ustaleń faktycznych, skoro

zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne

powoływanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi

podstawę

zaskarżonego

orzeczenia.

Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie są następujące: ubezpieczony nie

pracował w okresie bezpośrednio przed wypadkiem

przekraczał

norm

pracy,

zawał

serca

ponad swoje siły, nie

był

skutkiem

dłuższego

procesu

chorobowego, opinie biegłych nie potwierdziły

wpływu

warunków pracy na

wywołanie zdarzenia w postaci zawału serca u ubezpieczonego. Powołanego w

skardze orzecznictwa Sądu Najwyższego uznające zawał serca za wypadek przy

pracy nie można odrywać od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W

przedmiotowej sprawie okoliczności wystąpienia zawału serca nie uprawniają do

przyjęcia, że był spowodowany przyczyną zewnętrzną w związku z wykonywaną

przez ubezpieczonego pracą. Zgodnie z niebudzącą wątpliwości w orzecznictwie

wykładnią art. 378 § 1 k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym sąd rozpoznaje sprawę

w pełnym zakresie i o treści rozstrzygnięcia, w tym o jego podstawie faktycznej i

prawnej, decydują ustalenia poczynione w tym postępowaniu. Sąd drugiej instancji

przeanalizował i ocenił wykazy dyżurów i karty pracy, na ich podstawie doszedł do

wniosku, że nie można dać wiary argumentom przemawiającym za tym, że w

okresie bezpośrednio poprzedzającym zawał mięśnia sercowego, ubezpieczony był

narażony na nadmierny wysiłek, Nie wystąpił też stres wywołany nadzwyczajnymi

okolicznościami w zakładzie pracy. Z powyższych powodów zarzuty kasacji

odnoszące się do naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów postępowania

cywilnego, jak również Dyrektywy nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r.

odnoszącej się do aspektów organizacji czasu pracy, w niniejszym stanie

faktycznym nie mogą być uznane za zasadne.

Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.