Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 123/06 Generato dall'IA

Social security court ruled minimum wage for part-time work differs from full-time minimum wage for self-employed.

Numero d'incarto III UK 123/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal, upholding the Social Insurance Office's decision to mandate social security coverage for his self-employed activity. The applicant argued that his part-time employment income, though below the statutory minimum wage, should exempt him from mandatory coverage under the Social Insurance System Act. The court clarified that the minimum wage defined in the Social Insurance Act for calculating contributions is distinct from the minimum wage for part-time workers under the separate Minimum Wage Act. Consequently, the applicant's income remained below the relevant threshold, triggering mandatory insurance obligations for his business activities.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 18 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę: The minimum wage for part-time employment under the Minimum Wage Act is not equivalent to the minimum wage for full-time employment used as the income threshold for mandatory social security coverage under the Social Insurance System Act.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security coverage minimum wage definition part-time employment self-employed activity mandatory insurance obligation income threshold calculation Social Insurance System Act

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 18 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
Pojęcie „kwoty minimalnego wynagrodzenia" za pracę stanowiącej przychód z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy (art. 18 ust.
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę
4 pkt 5a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, poprzez błędną ich wykładnię.
Art. 9 ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
i 849 zł w 2005 r., podlega on także - z mocy art. 9 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 10 stycznia 2007 r.

III UK 123/06

Pojęcie „kwoty minimalnego wynagrodzenia" za pracę stanowiącej przychód z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy (art. 18 ust. 4 pkt 5 ustawy

z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity

tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) nie jest - w przypadku zatrudnienia w

niepełnym wymiarze czasu pracy - równoznaczne z "wysokością minimalnego

wynagrodzenia" określoną w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r.

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), wobec

czego - pracownik zarabiający poniżej „kwoty minimalnego wynagrodzenia" i

jednocześnie prowadzący działalność pozarolniczą - podlega ubezpieczeniu

emerytalnemu i rentowemu z tytułu prowadzenia tej działalności.

Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia

2007 r. sprawy z odwołania Andrzeja O. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w R. o podleganie ubezpieczeniu społecznemu, na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29

czerwca 2006 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i oddalił apelację Andrzeja O. od wyroku Sądu

Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Radomiu z dnia 21 lipca

2005 r. oraz zasądził od wnioskodawcy na rzecz Oddziału Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych w R. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w R. decyzją z dnia 28 kwietnia

2005 r. stwierdził, że Andrzej O. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność

gospodarczą podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i

wypadkowemu od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia ustania warunków powodujących

podleganie temu ubezpieczeniu i jest zobowiązany do opłacenia składek. W uzasadnieniu tej decyzji organ rentowy podniósł, że od dnia 1 grudnia 2004 r. Andrzej O.

został zgłoszony do ubezpieczenia pracowniczego w wymiarze ¼ etatu z wynagrodzeniem wynoszącym: za grudzień 2004 r. - 206,00 zł, za styczeń 2005 r. - 212,26 zł,

za luty 2005 r. - 212,26 zł, za marzec 2005 r. - 212,26 zł. Zdaniem organu rentowego

z uwagi na to, że podstawa wymiaru składek z tytułu zgłoszenia Andrzeja O. do

ubezpieczenia pracowniczego jest niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia, tj.

824 zł w 2004 r. i 849 zł w 2005 r., podlega on także - z mocy art. 9 ust. 1a ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych - obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z

tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Od tej decyzji odwołanie do Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Radomiu wniósł Andrzej O., domagając się jej zmiany poprzez

stwierdzenie, że podlega dobrowolnie ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2005 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń oddalił odwołanie ubezpieczonego.

Apelację od tego orzeczenia wniósł ubezpieczony, zaskarżając go w całości.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2006 r. uwzględnił apelację

wnioskodawcy zmieniając zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję organu

rentowego. Sąd uznał, że wnioskodawca nie podlega od 1 grudnia 2004 r. obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej. Sąd stwierdził, że podstawę wymiaru składki w rozumieniu art. 9 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi kwota

minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalona na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 167), do

której odsyła art. 18 ust. 4 pkt 5a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę wprowadził ograniczenie, że dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu.

Ustalone wynagrodzenie wnioskodawcy ze stosunku pracy istniejącego od 1 grudnia

2004 r. do 31 marca 2005 . uwzględniało unormowanie zawarte w art. 8 ust. 1

ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, a co za tym idzie było zgodne z art.

18 ust. 4 pkt 5a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Na powyższe rozstrzygnięcie organ rentowy wniósł skargę kasacyjną zarzucając temu wyrokowi: - naruszenie art. 9 ust. 1a i art. 18 ust. 4 pkt 5a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, poprzez błędną ich wykładnię.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się uzasadniona. Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy systemowej stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne emerytalne i rentowe, określony w art. 18 ust. 4 pkt 5a ustawy systemowej jako „kwota” minimalnego wynagrodzenia w rozumieniu ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę, nie jest równoznaczny z pojęciem „wysokości” wynagrodzenia minimalnego

obliczonego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin. Do powyższej konstatacji Sąd Najwyższy doszedł analizując przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, w szczególności art. 18 ust. 1, który za podstawę wymiaru składek na

ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych z tytułu stosunku pracy uznaje

przychód w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych. Za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty,

bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Innymi słowy, podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe jest kwota brutto,

jaką otrzymuje pracownik z tytułu stosunku pracy. Przed wejściem w życie ustawy z

dnia 23 grudnia 1999 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 110, poz. 1256) w sytuacji równoczesnego zatrudnienia na umowę o pracę i prowadzenia działalności gospodarczej, ubezpieczeni

podlegali wyłącznie obowiązkowemu ubezpieczeniu z tytułu stosunku pracy. Wprowadzony wymienioną ustawą art. 9 ust. 1a ustanowił odstępstwo od tej reguły. Zgodnie z tym przepisem pracownicy, których podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe z tytułu stosunku pracy w przeliczeniu na okres miesiąca

byłaby niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę określonej w art. 18

ust. 4 pkt 5a ustawy, podlegaliby również obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innych tytułów, tj. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności

oraz umowy agencyjnej lub umowy zlecenia, jak również z tytułu współpracy przy tej

działalności lub współpracy przy wykonywaniu umowy. Z kolei kwotą minimalnego

wynagrodzenia za pracę w rozumieniu art. 18 ust. 4 pkt 5a ustawy systemowej jest

kwota ustalona na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Przyjęta przez Sąd drugiej

instancji wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalona na podstawie art. 8 ust. 1

ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę nie jest kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy systemowej. Przepis art. 8 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy służy jedynie celom ustalania w stosunkach prawa pracy wysokości

minimalnego wynagrodzenia dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze

czasu pracy. Zgodnie z nim ustala się minimalne wynagrodzenie dla tej grupy pracowników „biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na

podstawie niniejszej ustawy”, a skoro tak, to z literalnego brzmienia tej normy jednoznacznie wynika, że minimalnym wynagrodzeniem w rozumieniu tej ustawy jest inna

kwota niż ustalona na podstawie art. 8 ust. 1. W stosunkach z ubezpieczenia społecznego przepis ten może mieć wyłącznie pośrednie zastosowanie - przy ustalaniu

podstawy wymiaru składki, w tym znaczeniu, że może stanowić w określonej sytuacji

przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składki. Taka sytuacja będzie

miała miejsce w przypadku, gdy ubezpieczony jest pracownikiem zatrudnionym w

niepełnym wymiarze godzin, gdzie jedynym jego źródłem przychodu jest wynagrodzenie ze stosunku pracy, które po przeliczeniu na pełny etat stanowiłoby kwotę

minimalnego wynagrodzenia ustaloną zgodnie z art. 4 ust. 1 w związku z art. 2

ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Z kolei w sytuacji, gdy pracownik uzyskuje

przychody z innych tytułów, a kwota przychodów ze stosunku pracy będzie niższa od

kwoty minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z

art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, ubezpieczony będzie podlegał

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu z innych tytułów. Podstawę wymiaru składek na wymienione ubezpieczenia będzie stanowił przychód ze

wszystkich źródeł jakie ubezpieczony posiada. W niniejszej sprawie przychód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu stosunku

pracy wynosił w 2004 r. - 206 zł, natomiast w 2005 r. - 249 zł. Minimalne wynagrodzenie ustalone zgodnie z art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy o minimalnym wy-

nagrodzeniu za pracę odpowiednio w tamtych latach wynosiło - 824 zł i 849 zł. Zgodnie z powołanym wyżej art. 9 ust. 1a ustawy systemowej ubezpieczony z mocy

ustawy podlegał również ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 §1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.