Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to raise significant legal issues under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against a social insurance pension decision. The appellant argued that supervising workers in special conditions should qualify as such work, but the court found no significant legal issue requiring interpretation. Since the lower court's factual findings were correct and the legal reasoning met statutory requirements, the appeal was rejected under Article 3989 § 2 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1, § 2 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if it does not raise a significant legal issue, does not require interpretation of laws, and lacks other statutory grounds for acceptance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 12/14
POSTANOWIENIE
Dnia 8 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z odwołania T. B.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.
o emeryturę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt III AUa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co
potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi
nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny
element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na
podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia
wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,
że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.
W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich
stosowania. W
sprawie
nie
występują
także
wymagające
rozstrzygnięcia
zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej
instancji należy uznać za prawidłowe. Ponadto skarga ta nie wskazuje w
dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa;
uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia
podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.
Skarżący jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi wskazał, że występuje
istotne zagadnienie prawne polegające na ustaleniu, czy sprawowanie nadzoru nad
pracownikami, których pracy nie można zaliczyć do pracy w szczególnych
warunkach, oraz w tym samym czasie nad pracownikami wykonujących pracę w
szczególnych warunkach, wyklucza zakwalifikowanie nadzoru lub kontroli jako
pracy w szczególnych warunkach.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie wyżej
wymienionego wniosku nie zawiera wywodu jurydycznego dla wykazania
konieczności zaangażowania się Sądu Najwyższego w udzielenie odpowiedzi na
postawione pytania, ponadto nie wskazuje, czy przepisy w ogóle nie zostały przez
Sąd Najwyższy zinterpretowane, czy też dokonana wykładnia jest niejednolita, co
powoduje rozbieżności w orzecznictwie.
Wykładnia wskazanych przepisów oraz zasady ich stosowania nie są w
niniejszej sprawie potrzebne, Sąd Najwyższy dokonał już takiej wykładni w wyroku
z dnia 4 października 2007 r., I UK 111/07, LEX nr 375689 – stwierdzając, że
zgodnie z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze
zm.) w związku z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r., zaliczenie do
okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach od którego zależy przyznanie
prawa do emerytury w niższym od powszechnego wieku emerytalnym, jest możliwe
tylko wtedy, gdy praca jest (była) wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu
pracy obowiązującym na danym stanowisku. Łączne odczytanie § 2 ust. 1 i pkt 24
działu XIV wykazu A rozporządzenia z 1983 r. prowadzi do wniosku, że praca
polegająca na kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz
dozorze inżynieryjno-technicznym może być uznana za pracę w szczególnych
warunkach, jeżeli pracownik stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym
na danym stanowisku pracy sprawował taką kontrolę lub dozór na oddziałach i
wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace określone w
wykazie A, czyli kwalifikowane jako praca w szczególnych warunkach. Z
dokładnego brzmienia pkt 24 działu XIV wykazu A do rozporządzenia z 1983 r.
wynika, że warunkiem zakwalifikowania tego rodzaju kontroli i dozoru jako pracy
wykonywanej w warunkach szczególnych jest to, aby na oddziałach i wydziałach,
na których są one wykonywane, jako podstawowe wykonywane były prace
wymienione w wykazie. Oznacza to, że objęcie takim nadzorem lub kontrolą także
innych niż wymienione w wykazie prac nie wyłącza zakwalifikowania samego
nadzoru lub kontroli jako pracy w szczególnych warunkach, jeżeli te inne
(podlegające dozorowi lub kontroli) prace nie są na danym oddziale lub wydziale
podstawowe.
Wszystko to wskazuje, że skarżącemu chodzi w istocie o zajęcie przez Sąd
Najwyższy stanowiska co do zarzutów przedstawionych zaskarżonemu wyrokowi w
ramach kasacyjnej podstawy naruszenia prawa materialnego i procesowego. Taka
okoliczność nie stanowi jednak ustawowej przesłanki przyjęcia skargi do
rozpoznania, bowiem nie jest możliwe, przy uzasadnianiu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się wprost do podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie
oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie
stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.