Supreme Court dismisses social security appeal as no legal issue requires Supreme Court review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against a social security office decision regarding pension eligibility. The appellant argued that a 30-day period after military discharge should count as special working conditions, but the court found no unresolved legal question. Since the Supreme Court had already interpreted the relevant military service law in a prior 2012 ruling, the current appeal lacked the necessary legal controversy for review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3981 § 1, § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1, § 2 k.p.c.: The Supreme Court rejects a cassation appeal if no significant legal issue exists, no serious interpretation doubts arise, and the lower court's factual findings are correct.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 11/14
POSTANOWIENIE
Dnia 8 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z odwołania M. W.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L.
o prawo do emerytury,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt III AUa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co
potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi
nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny
element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na
podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia
wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,
że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.
W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich
stosowania. W
sprawie
nie
występują
także
wymagające
rozstrzygnięcia
zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej
instancji należy uznać za prawidłowe. Ponadto skarga ta nie wskazuje w
dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa;
uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia
podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.
Skarżący jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi wskazał, że występuje
istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do wykładni art. 106 ustawy o
powszechnym obowiązku Obrony Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 21 listopada
1967 r. - czy 30-dniowy okres od zwolnienia ze służby wojskowej do zgłoszenia
powrotu do zakładu pracy (…), należy zaliczyć do okresu pracy w szczególnych
warunkach w rozumieniu § 4 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie wyżej
wymienionego wniosku nie zawiera wywodu jurydycznego dla wykazania
konieczności zaangażowania się Sądu Najwyższego w udzielenie odpowiedzi na
postawione pytania, ponadto nie wskazuje, czy przepisy w ogóle nie zostały przez
Sąd Najwyższy zinterpretowane, czy też dokonana wykładnia jest niejednolita, co
powoduje rozbieżności w orzecznictwie.
Wykładnia wskazanych przepisów oraz zasady ich stosowania nie są w
niniejszej sprawie potrzebne, Sąd Najwyższy dokonał już takiej wykładni w wyroku
z dnia 10 lutego 2012 r., II UK 125/11 (Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór
Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2013 nr 1-2,
poz. 18) – stwierdzając, że przewidziany w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21
listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej
(jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm. - w brzmieniu pierwotnym)
trzydziestodniowy okres, w którym pracownik miał zgłosić powrót do pracy u
pracodawcy zatrudniającego go przed służbą wojskową, nie jest ani okresem
służby wojskowej, ani okresem pracy i nie podlega zaliczeniu do okresu
zatrudnienia.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.