Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SZ 11/01 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed disciplinary appeal by Prosecutor's Ombudsman as unauthorized and defendant's appeal as unfounded.

Numero d'incarto III SZ 11/01
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the disciplinary appeal filed by the Prosecutor's Ombudsman because the Ombudsman lacked statutory authority to file such appeals on behalf of the Prosecutor General. The defendant's appeal was rejected as unfounded since the lower court explicitly considered mitigating factors like the defendant's rehabilitation efforts and prior non-culpability. Consequently, the court upheld the disciplinary penalty while ordering the state to bear the costs of the procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 83 ust. 2, 3 ustawy o prokuraturze; Art. 10 ust. 1, 2, 3 ustawy o prokuraturze; Art. 531 § 1, 537 KPK: The Prosecutor General's disciplinary ombudsman lacks standing to file cassation appeals on behalf of the Prosecutor General, rendering such appeals inadmissible, while a cassation by the accused must be substantively evaluated based on the proportionality of the penalty and relevant mitigating circumstances.

Parole chiave

Generato dall'IA
Procurator General disciplinary ombudsman cassation appeal procedural standing disciplinary penalty proportionality mitigating circumstances

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 83 ust. 2, 3 ustawy o prokuraturze
do wysokiego stopnia szkodliwości deliktu dyscyplinarnego zarzuconego obwinionemu i na tej podstawie (art. 83 ust.
Art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o prokuraturze
art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o Prokuraturze).
Art. 10 ust. 2 i ust. 3 ustawy o prokuraturze
prokuratury, w szczególności podległym prokuratorom (por. art. 10 ust. 2 i ust. 3 oraz
Art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze
powietrzu), czym uchybił godności urzędu prokuratorskiego (art. 66 ust.
Art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy o prokuraturze
70 ze zm.) i za to na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy o prokuraturze wymierzył
Art. 119 KPK
rozpatrywana kasacja nie była wadliwa pod względem wymagań formalnych, określonych w art. 119 KPK, w szczególności zawierała datę i podpis składającego tę
Art. 120 KPK
art. 120 KPK), natomiast taka niedopuszczalna kasacja musiała być pozostawiona bez rozpoznania stosownie do art.
Art. 531 § 1 KPK
120 KPK), natomiast taka niedopuszczalna kasacja musiała być pozostawiona bez rozpoznania stosownie do art. 531 § 1 KPK.
Art. 537 KPK
oczywiście bezzasadną orzekł - zgodnie z art. 537 KPK - o jej oddaleniu.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 7 maja 2002 r.

III SZ 11/01

Niedopuszczalne jest wniesienie kasacji od orzeczenia Odwoławczego

Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów w imieniu Prokuratora Generalnego

przez Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego.

Przewodniczący SSN Feliks Tarnowski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, przy udziale Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego Piotra Frankowskiego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2002 r.

sprawy Edwarda B. na skutek kasacji Prokuratora Generalnego oraz kasacji obwinionego od orzeczenia Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów w

Warszawie z dnia 5 kwietnia 2001 r. [...]

1) o d d a l i ł kasację obwinionego Edwarda B,

2) pozostawił bez rozpoznania kasację Prokuratora Generalnego,

3) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Orzekający w pierwszej instancji Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy

Prokuratorze Generalnym, orzeczeniem z dnia 18 października 2000 r. uznał

Edwarda B., będącego prokuratorem Prokuratury Rejonowej w G., winnym popełnienia zarzuconego mu przewinienia, to jest, że w dniu 15 czerwca 2000 r. w godzinach

południowych w siedzibie Prokuratury Rejonowej w G. wykonywał obowiązki prokuratora znajdując się w stanie nietrzeźwości (3,53 promille alkoholu w wydychanym

powietrzu), czym uchybił godności urzędu prokuratorskiego (art. 66 ust. 1 ustawy z

dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 19, poz.

70 ze zm.) i za to na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy o prokuraturze wymierzył

mu karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w okręgu Prokuratora

Apelacyjnego w P.

Po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez obwinionego i Rzecznika Dyscyplinarnego Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym orzeczeniem z dnia 5 kwietnia 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie z tym jednak, że orzeczoną karę przeniesienia na inne miejsce służbowe

określił bez wskazanego w zaskarżonym orzeczeniu okręgu Prokuratora Apelacyjnego w P.

Od powyższego orzeczenia Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego kasację do

Sądu Najwyższego wniósł obwiniony oraz w imieniu Prokuratora Generalnego

Rzecznik Dyscyplinarny Prokuratora Generalnego.

Obwiniony zaskarżył wyłącznie orzeczenie w jego części dotyczącej wymierzonej kary i w tym zakresie, wskazując zarzut rażącej niewspółmierności kary, domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia przez wymierzenie kary nagany, ewentualnie - jak to określił w piśmie procesowym - uchylenia zaskarżonego wyroku i

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu kasacji obwiniony

wskazał na swą skruchę oraz że podjął działania „zmierzające do wyeliminowania z

mojego życia przyczyny, która miała wpływ na te zdarzenia”. Wyraził także przekonanie, iż Sąd Najwyższy nie podzieli argumentów, które zostały wyrażone w zdaniu

odrębnym, które do zaskarżonego orzeczenia złożył przewodniczący składu orzekającego, uznający wymierzoną obwinionemu karę za rażąco łagodną.

Jeżeli chodzi o drugą z wniesionych kasacji, to chociaż została ona wniesiona

jako ”kasacja Prokuratora Generalnego” - podpisana jest przez Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego. Kasacja ta została skierowana przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu w jego części dotyczącej kary, z tym że na niekorzyść obwinionego. W tej kasacji podniesiono, że orzeczona kara jest rażąco łagodna w stosunku

do wysokiego stopnia szkodliwości deliktu dyscyplinarnego zarzuconego obwinionemu i na tej podstawie (art. 83 ust. 3 ustawy o prokuraturze) sformułowany został

wniosek o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Odwoławczemu Sądowi dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z dwu przeciwstawnych sobie kasacji, które dotyczą orzeczonej wobec obwinionego kary przeniesienia na inne miejsce służbowe, tylko kasacja obwinionego

podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, natomiast kasacja wniesiona na niekorzyść

obwinionego okazała się niedopuszczalną. Ta ostatnia kasacja przedstawia się jako

kasacja Prokuratora Generalnego - tak została nazwana - i powołuje się na uprawnienie Prokuratora Generalnego określone w art. 83 ust. 2 i ust. 6 ustawy o prokuraturze. Z powyższymi cechami kasacji, które miałyby wskazywać na wniesienie jej

przez Prokuratora Generalnego, pozostaje w sprzeczności podpisanie jej przez

Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego.

Stosownie do powołanego wyżej art. 83 ustawy o prokuraturze uprawnienie do

wniesienia kasacji od orzeczenia wydanego przez sąd dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje Prokuratorowi Generalnemu. Jest to kompetencja przyznana Prokuratorowi Generalnemu, będącemu naczelnym organem prokuratury, organem wyraźnie wyodrębnionym w składzie Prokuratury zdefiniowanej w art. 1 ustawy o prokuraturze. Według tego przepisu prokuraturę stanowią Prokurator Generalny oraz podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu. Jeżeli zatem ustawa w art. 83 ust. 2 i 3 uprawnienia

do wniesienia kasacji zastrzegła nie dla prokuratury, lecz dla jej naczelnego organu

(por. art. 1 ust. 2), to nie może budzić wątpliwości, że jest to wyłączna właściwość

tego organu, która nie może być przekazywana - w trybie zlecenia - innym organom

prokuratury, w szczególności podległym prokuratorom (por. art. 10 ust. 2 i ust. 3 oraz

art. 69 ustawy o Prokuraturze). Rzecznik Dyscyplinarny Prokuratora Generalnego,

będący prokuratorem Prokuratury Apelacyjnej, nie był uprawniony do wniesienia kasacji ani w imieniu własnym, ani w imieniu Prokuratora Generalnego. Nie zachodziła

zatem potrzeba wyjaśnienia tego, czy Rzecznik Dyscyplinarny wnosząc rozpatrywaną kasację opierał się na zleceniu Prokuratora Generalnego, skoro było ono niedopuszczalne. Rzecznik Dyscyplinarny nie należy bowiem do kręgu zastępców Prokuratora Generalnego, którzy w określonych okolicznościach uprawnieni są do „zastępczego” wykonywania kompetencji zastrzeżonych przez ustawę dla Prokuratora Generalnego (por. art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o Prokuraturze). Trzeba też zauważyć, że

rozpatrywana kasacja nie była wadliwa pod względem wymagań formalnych, określonych w art. 119 KPK, w szczególności zawierała datę i podpis składającego tę

kasację. Nie było więc dopuszczalne usunięcie wadliwości polegającej na wniesieniu

kasacji przez nieuprawniony do tego podmiot, w procedurze przewidzianej dla usunięcia braków formalnych (por. art. 120 KPK), natomiast taka niedopuszczalna kasacja musiała być pozostawiona bez rozpoznania stosownie do art. 531 § 1 KPK.

Jeżeli chodzi o kasację obwinionego, to w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że w uzasadnieniu kasacji obwiniony - wbrew postawionemu przez siebie zarzutowi - powoływał się na uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jako odpowiednie

w przeciwieństwie do zdania odrębnego, które - zdaniem kasacji - opierało się na

niewłaściwej argumentacji. W istocie obwiniony nie wskazał powodów swej oceny, iż

wymierzona mu kara jest rażąco niewspółmiernie surowa (por. art. 83 ust. 3 ustawy o

prokuraturze). Brak jest podstaw do przyjęcia, iż w zaskarżonym orzeczeniu nie została uwzględniona jakakolwiek okoliczność istotna z punktu widzenia wymiaru kary.

W szczególności Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny w uzasadnieniu zaskarżonego

orzeczenia wyraźnie stwierdził, że tylko ze względu na okoliczności łagodzące, w tym

- oprócz tych, o których mowa w kasacji, dotychczasową niekaralność dyscyplinarną,

przyrzeczenie poprawy oraz podjęcie terapii odwykowej - uznał, że wymierzona kara

dyscyplinarna, pomimo cechującej obwinionego od wielu lat skłonności do nadużywania alkoholu i pomimo poważnych skutków popełnionego czynu, narażającego

na szwank autorytet prokuratury, uzasadnia prognozę realizacji wychowawczych i

profilaktycznych funkcji kary.

Sąd Najwyższy uznając w tych okolicznościach kasację obwinionego za

oczywiście bezzasadną orzekł - zgodnie z art. 537 KPK - o jej oddaleniu.