Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SZ 1/99 Generato dall'IA

Supreme Court annuls local notary board ruling, establishing the National Council as the proper appellate body.

Numero d'incarto III SZ 1/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court annulled the local notary board's decision denying appeal rights, ruling that the National Council of Notaries is the competent appellate body. The Ministry of Justice argued the local board lacked authority to exclude appeals, while the board claimed no statutory hierarchy existed between its levels. The court held that despite the absence of explicit hierarchy rules, the National Council serves as the higher organ under administrative procedure law and specific notary statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 10 ust. 1 Prawa o notariacie; Art. 17 ust. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego: When special laws do not explicitly define a higher organ for social organizations, the higher organ of that organization or the supervisory authority serves as the appellate body.

Parole chiave

Generato dall'IA
notary law administrative appeal hierarchy of organs supreme court notary council

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 10 ust. 1 Prawa o notariacie
opinii, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r.
Art. 17 ust. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego
instytucją konstytucyjną, której zasadnicze zręby określił przepis art. 17 ust.
Art. 19 § 3 Prawa o notariacie
wskazać, że przepis art. 19 § 3 Prawa o notariacie wyraźnie sytuuje Krajową Radę
Art. 40 Prawa o notariacie
przepis art. 40 Prawa o notariacie nie określa wyczerpująco zakresu działania Krajowej Rady Notarialnej, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot: „ w szczególno-
Art. 47 § 1 Prawa o notariacie
rada izby notarialnej wydaje w formie uchwały (§1) i że od tej uchwały nie przysługuje środek odwoławczy, za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 47 § 1 Prawa o notariacie.
art. 17 ust. 1 Konstytucji
instytucją konstytucyjną, której zasadnicze zręby określił przepis art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym w drodze ustawy można tworzyć

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 13 maja 1999 r.

III SZ 1/99

Krajowa Rada Notarialna jest organem właściwym do rozpoznania zażalenia strony na postanowienie rady izby notarialnej w przedmiocie wyrażenia

opinii, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz.U. Nr 22, poz. 91 ze zm.).

Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Andrzej

Wasilewski, Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 1999 r. sprawy ze skargi Ministra Sprawiedliwości na uchwałę [...] Rady Izby Notarialnej w W. z dnia 3 kwietnia

1998 r. w przedmiocie powoływania i odwoływania notariuszy i asesorów notarialnych.

u c h y l i ł § 2 zaskarżonej uchwały

Uzasadnienie

Rada Izby Notarialnej w W. w uchwale [...] z dnia 3 kwietnia 1998 r. w sprawie

wydawania opinii w przedmiocie powoływania i odwoływania notariuszy i asesorów

notarialnych postanowiła, że opinie w sprawach wymienionych w art. 35 pkt 1 ustawy

z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz.U. Nr 22, poz. 91) rada izby notarialnej wydaje w formie uchwały (§1) i że od tej uchwały nie przysługuje środek odwoławczy, za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 47 § 1 Prawa o notariacie. W uzasadnieniu uchwały Rada stwierdziła, że Prawo o notariacie nie przewiduje wydawania decyzji czy postanowień przez organy samorządu terytorialnego, ani też nie statuuje zasady hierarchiczności organów, a jedynie określa kompetencje poszczególnych organów. W szczególności Krajowa Rada Notarialna nie jest organem nadrzędnym wobec rad izb notarialnych, „gdyż jest organem innym”, zaś zakres działania

poszczególnych organów jest wyraźnie określony w ustawie. Jedynie w art. 19 § 3

Prawa o notariacie przewidziana jest możliwość złożenia środka odwoławczego od

uchwal rady izby notarialnej w sprawie odmowy wyrażenia zgody na podjęcie przez

notariusza dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia uchybiającego obowiązkom notariusza lub powadze wykonywanego zawodu.

Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 47 § 1 Prawa o notariacie zaskarżył powyższą uchwałę w całości i wniósł o jej uchylenie.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości uchwała ta w całości została wydana z naruszeniem przepisu art. 10 w związku z art. 35 pkt 1 ustawy – Prawo o notariacie i

art. 106 KPA i pozostaje w oczywistej sprzeczności z orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach dotyczących powołań na

stanowisko notariusza.

Art. 10 ustawy Prawo o notariacie stanowi, że Minister Sprawiedliwości powołuje na stanowisko notariusza osobę zainteresowaną na jej wniosek, po zasięgnięciu

opinii właściwej rady izby notarialnej. Z przepisem tym koresponduje art. 35 pkt 1

ustawy Prawo o notariacie, który stanowi, że do zakresu działania rad izby notarialnej

należy opiniowanie wniosków w przedmiocie powoływania i odwoływania notariuszy i

asesorów notarialnych.

Z przepisów tych zatem wynika, że Minister Sprawiedliwości przed załatwieniem wniosku kandydata na notariusza musi znać i rozważyć stanowisko samorządu

notarialnego, jakkolwiek opinia ta nie ma mocy wiążącej dla decyzji Ministra Sprawiedliwości. Postępowanie o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej toczące się przed naczelnym organem administracji państwowej, jakim jest Minister Sprawiedliwości jest postępowaniem administracyjnym, co

nie budzi wątpliwości również Rady Izby Notarialnej w W.

W toku postępowania naczelny organ administracyjny, twierdzi Minister Sprawiedliwości, nie może wydać decyzji bez uprzedniego uzyskania od organu samorządu notarialnego opinii w sprawie kandydata na notariusza i proponowanej siedziby

kancelarii notarialnej. Wydanie takiej opinii następuje w ramach współdziałania przewidzianego art. 106 KPA (a więc w formie postanowienia), co umożliwia osobie wnoszącej o powołanie na stanowisko notariusza złożenie zażalenia jeszcze przed wydaniem decyzji, a więc zdecydowanie wzmacnia jej gwarancje procesowe (uchwała

Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 1996 r. , III AZP 26/95, OSNAPiUS 1996 nr 12,

poz. 164). Pozwala to na przyjęcie, że na mocy art. 10 Prawa o notariacie organom

samorządu notarialnego powierzono konkretne funkcje o charakterze administracyjnym, które stanowią ich kompetencje. Dowodem na powierzenie organom samorzą-

du notarialnego funkcji o charakterze administracyjnym jest także brak możliwości

uchylenia się od obowiązku ich realizowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 21 września 1995 r., I PO 8/95). Funkcje te organ samorządu notarialnego

powinien wykonywać jako organ współdziałający przy wydawaniu decyzji z mocy art.

106 KPA, przy odpowiednim, co do terminowości wykonywanych czynności, stosowaniu art. 35 i 36 KPA. Sytuacja prawna zatem nie powinna budzić wątpliwości w

świetle jednolitej i utrwalonej judykatury Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W jej kontekście wydanie opinii w formie uchwały, a nie postanowienia, stanowi w ocenie Ministra Sprawiedliwości naruszenie w toku postępowania

administracyjnego podstawowych reguł proceduralnych ustalonych przez KPA. Odbiera bowiem osobie zainteresowanej możliwość zakwestionowania treści uchwały w

drodze przewidzianego przez KPA zażalenia (art. 106 § 5, art. 144, art. 124 § 1 i 2

KPA), co zresztą wynika z § 2 zaskarżonej uchwały, a ponadto odrębnego zaskarżenia tego rodzaju opinii do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie daje również

możliwości złożenia skargi na bezczynność organu samorządu notarialnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z

dnia 11 maja 1998 r., II SAB 32/98, wyrok z dnia 9 maja 1997 r., II SA 900/96).

Zarówno § 1 statuujący wydawanie opinii w formie uchwały a nie postanowienia oraz § 2 odbierający stronie możliwość zaskarżenia opinii powoduje, że zasadny

jest zarzut istotnego naruszenia przepisów KPA, które ustanawiają prawo do wniesienia środka prawnego, przysługującego stronie w konkretnej sprawie. Powyższe

okoliczności dają podstawę do przyjęcia, iż naruszona została jedna z fundamentalnych zasad postępowania przewidziana w art. 9 KPA, a ponadto zasada dwuinstancyjności postępowania zawarta w art. 15 KPA (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

22 stycznia 1997 r, III RN 56/96, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

24 marca 1998 r. II SA 10532/97).

W świetle powyższego orzecznictwa nie jest również zasadne twierdzenie

Rady, że Prawo o notariacie nie wprowadza zasady hierachiczności organów, a zakreśla jedynie ich kompetencje. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 1998 r., II SA 1052/97 jednoznacznie wypowiedział się na temat nadrzędności Krajowej Rady Notarialnej nad izbami notarialnymi,

wskazując na powiązania funkcjonalne pomiędzy tymi odrębnymi podmiotami.

Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały argumentacja Rady Izby Notarialnej w W. w żaden sposób nie odnosi się do stanowiska wyrażonego przez Na-

czelny Sąd Administracyjny i stanowi dowolną interpretację przepisów Prawa o notariacie.

Minister Sprawiedliwości stwierdził, że treść całej uchwały wraz z uzasadnieniem świadczy o pomijaniu przez organ samorządu notarialnego całej judykatury

Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jest to zjawisko niespotykane i niepokojące, jeżeli występuje w działaniu organów samorządowych w demokratycznym państwie prawa.

Niewątpliwa praktyka w sprawach administracyjnych dotycząca w szczególności powołań na stanowisko notariusza pozwala na postawienie tezy o występowaniu

przewlekłości w prowadzeniu postępowań wyjaśniających przez rady izb notarialnych, zaś sposób ich przeprowadzania wskazuje na brak zrozumienia przez organy

samorządu notarialnego charakteru wykonywanych czynności w oparciu o art. 106

KPA w związku z art. 10, 11, 12 i 35 pkt 1 ustawy Prawo o notariacie. Stwierdzenie

tych faktów nie może jednak stanowić o zasadności zaskarżonej uchwały, która niewątpliwie pozbawia stronę postępowania gwarancji procesowych.

Powyższe względy powodują, iż zarówno § 1 i 2 zaskarżonej uchwały, jako

sprzeczne z prawem, powinny zostać uchylone. Minister Sprawiedliwości podniósł

ponadto, że zaskarżona uchwała Rady Izby Notarialnej w W. stanowi odosobniony

przypadek, spośród izb notarialnych w kraju, w dokonywaniu interpretacji obowiązujących norm w całkowitej sprzeczności i w oderwaniu od orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W konkluzji Minister Sprawiedliwości zarzucił, że uchwała będąca przedmiotem zaskarżenia w sposób zdecydowany pozostaje w kolizji z kierunkiem i duchem

rozwiązań przyjmowanych w procedurze administracyjnej, a mających głównie na

celu ochronę interesów obywateli przed arbitralnością i samowolą organów powołanych do realizacji funkcji administracyjnych. Zaskarżona uchwała pozbawia kandydata na notariusza jakichkolwiek uprawnień dla obrony swych praw, pozostawiając

organom samorządu notarialnego prawo całkowicie swobodnej i nieskarżalnej możliwości dokonywania ocen kandydatów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 10 Prawa o notariacie notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii rady

właściwej izby notarialnej. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że

postępowanie w sprawie powołania notariusza i wyznaczenia siedziby jego kancelarii

jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcie tej sprawy administracyjnej następuje w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 i

107 Kodeksu.

Za utrwalone należy także uznać stanowisko, że Minister Sprawiedliwości

przed wydaniem decyzji w sprawie powołania notariusza i wyznaczenia siedziby jego

kancelarii jest obowiązany uzyskać opinię rady właściwej izby notarialnej, zaś rada

izby notarialnej jest obowiązana wydać taką opinię, co wynika także z przepisu art.

35 ust. 1 Prawa o notariacie, zgodnie z którym do zakresu działania rady izby notarialnej należy opiniowanie wniosków w przedmiocie powoływania i odwoływania notariuszy i asesorów notarialnych.

Ocena zasadności argumentów przedstawionych przez Ministra Sprawiedliwości wymaga przeprowadzenia zwięzłych rozważań odnoszących się do istoty samorządu zawodowego, jakim jest samorząd notarialny i zakresu jego uprawnień

uchwałodawczych. Należy w związku z tym pokreślić, że samorząd zawodowy jest

instytucją konstytucyjną, której zasadnicze zręby określił przepis art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym w drodze ustawy można tworzyć

samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach

interesu publicznego i dla jego ochrony. Z przepisu tego wynika, że samorząd notarialny w wykonywaniu swoich ustawowo określonych zadań powinien kierować się

nie tylko i nie przede wszystkim interesem zrzeszonych w nim osób, lecz interesem

publicznym. W odróżnieniu bowiem od zrzeszeń prawa cywilnego, których celem jest

przede wszystkim zaspokojenie i ochrona interesów ich członków, celem samorządu

zawodowego jako osoby prawa publicznego, jest -co wynika wprost z powyższego

przepisu Konstytucji - ochrona interesu publicznego. W konsekwencji należy przyjąć,

że zadania samorządu notarialnego są zadaniami publicznymi, a zatem należy je

ujmować w kategoriach obowiązku, a nie w kategoriach uprawnienia i uznania, a ponadto wykonywanie zadań publicznych przez samorząd notarialny podlega nadzorowi i kontroli ze strony Państwa. Do istoty konstytucyjnej instytucji samorządu, a samorządu zawodowego w szczególności, należy określony przepisami ustawy zakres

samodzielności prawodawczej. Przewidziane przepisami Prawa o notariacie upraw-

nienia uchwałodawcze samorządu notarialnego są niewątpliwie wyrazem jego samodzielności prawodawczej. Samodzielność ta może być urzeczywistniana jednakże

wyłącznie w granicach ustawowego porządku prawnego rozumianego jako całość

porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym i te przejawy

działalności samorządu zawodowego są poddawane kontroli organów państwowych.

Z tak rozumianą samodzielnością prawotwórczą samorządu zawodowego pozostają

w sprzeczności takie działania normodawcze samorządu zawodowego, które przekraczają zakres upoważnień prawotwórczych, są wykorzystywane do celów sprzecznych z interesem publicznym i obowiązującym prawem, a zwłaszcza zaś te, które

zmierzają do faktycznego derogowania przepisów ustawowych. Z drugiej strony nie

ulega wątpliwości, że nikt nie ma prawa podmiotowego do bycia notariuszem, jednakże każdy kandydat na notariusza ma niezbywalne prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury kwalifikacyjnej, której zasadnicze elementy są uregulowane w Prawie

o notariacie. Do kardynalnych zasad postępowania administracyjnego, w tym także

postępowania w sprawie powołania notariusza i wyznaczenia siedziby jego kancelarii, należy zasada dwuinstancyjności, która może być ograniczona wyłącznie w drodze ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach w sposób przewidziany

Konstytucją. W demokratycznym państwie prawnym zasada ta nie może być natomiast ograniczana lub w inny sposób modyfikowana przez jakikolwiek organ jakiekolwiek samorządu zawodowego w jakikolwiek sposób, zwłaszcza zaś wówczas, gdy

dotyczy to postępowania przed organami tego samorządu w sprawach, w których

zapadają rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach obywateli.

Zaskarżona uchwała rady izby notarialnej narusza wskazane wyżej zasady

konstytucyjne i przepisy Prawa o notariacie w takim zakresie, w jakim stanowi, że od

uchwały rady izby notarialnej zawierającej opinię w przedmiocie powołania lub odwołania notariusza (asesora notarialnego), nie przysługuje środek odwoławczy. Należy w tej kwestii wskazać, że opinia rady izby notarialnej w sprawie powołania notariusza i wyznaczenia siedziby jego kancelarii jest opinią w rozumieniu art. 106 § 1

Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem przepis prawa, tj. art. 10 Prawa o

notariacie, uzależnia wydanie decyzji w tej sprawie przez Ministra Sprawiedliwości od

zajęcia stanowiska przez radę właściwej izby notarialnej w postaci opinii. Opinia taka

nie jest wprawdzie wiążąca dla Ministra Sprawiedliwości, jednakże brak opinii świadczy o istotnej wadliwości postępowania w tej sprawie i stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Należy w konsekwencji przyjąć, że rada izby notarialnej wydając opinię, o której

mowa w art. 10 Prawa o notariacie, jest obowiązana do skrupulatnego przestrzegania przepisu art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego

zajęcie stanowiska (wyrażenie opinii) następuje w formie postanowienia, na które

służy stronie zażalenie. Wbrew stanowisku Ministra Sprawiedliwości wydanie opinii

przez radę izby notarialnej w formie uchwały nie narusza tego przepisu, bowiem

uchwała jest jedyną i właściwą formą działania organu kolegialnego, jakim jest niewątpliwie rada izby notarialnej. Przepis § 1 zaskarżonej uchwały Rady Izby Notarialnej w Warszawie stanowiący, że opinie w sprawach wymienionych w art. 35 pkt 1

Prawa o notariacie rada izby notarialnej wydaje w formie uchwały, nie wnosi niczego

nowego do ustawowo określonych form działania rady, lecz stanowi w istocie zbędne

powtórzenie tego, co wynika wprost z przepisów tego Prawa, w szczególności zaś z

przepisu art. 36 Prawa o notariacie. Powyższy przepis zaskarżonej uchwały nie wyklucza zatem kwalifikowania uchwał rad izb notarialnych w sprawie powoływania i

odwoływania notariuszy i asesorów notarialnych jako postanowień w rozumieniu art.

106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie i orzecznictwie

utrwalił się pogląd, że o tym, czy dany akt jest postanowieniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego decyduje nie jego forma lub nazwa, lecz treść. Z

przepisu art. 106 w związku z art. 10 i 35 pkt 1 Prawa o notariacie wynika jednoznacznie, że uchwała wyrażająca opinię rady właściwej izby notarialnej w sprawie

powoływania i odwoływania notariuszy i asesorów notarialnych jest postanowieniem,

na które służy stronie zażalenie.

Przepis § 2 zaskarżonej uchwały stanowiący, że od uchwały rady izby notarialnej zawierającej opinię w przedmiocie powołania lub odwołania notariusza (asesora notarialnego), nie przysługuje środek odwoławczy, rażąco narusza powołane wyżej przepisy i zasady konstytucyjne. Przede wszystkim narusza wyraźny i nie budzący wątpliwości przepis art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, który

stanowi, że od zajętego przez organ stanowiska(wyrażenia opinii) w formie postanowienia służy stronie zażalenie. Powyższe postanowienie zaskarżonej uchwały zmierzało zatem wprost do uchylenia obowiązywania tego przepisu w odniesieniu do opinii wyrażanych przez Radę w sprawie powoływania i odwoływania notariuszy i asesorów, a w konsekwencji do pozbawienia kandydatów na notariuszy i asesorów notarialnych przysługującego im z mocy ustawy środka zaskarżenia. Żaden przepis

Prawa o notariacie nie upoważniał Rady Izby Notarialnej w W. do podjęcia uchwały

tej treści, a nawet gdyby Rada wskazała na taki przepis, to z pewnością przepis ten

musiałby być uznany za niekonstytucyjny w takim zakresie, w jakim upoważniałby

organy samorządu zawodowego do wyłączania mocy obowiązującej przepisów

ustawowych przyznających obywatelom prawa do wniesienia środków zaskarżenia

od rozstrzygnięć organów tego samorządu. Rada Izby Notarialnej w W. uzasadnia

kwestionowane postanowienie zaskarżonej uchwały tym, że Prawo o notariacie nie

statuuje zasady hierarchiczności organów, z czego zdaje się wyprowadzać dalszy

wniosek, że w strukturze organów samorządu notarialnego nie ma organu, który jako

organ wyższego stopnia nad radą izby notarialnej byłby właściwy do rozpatrzenia

zażalenia na uchwałę rady zawierającej opinię w tej sprawie. Sąd Najwyższy nie

akceptuje i nie zaakceptuje poglądu, zgodnie z którym trudności interpretacyjne,

nawet znaczne, przy określeniu organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego miałyby oznaczać pozbawienie strony

prawa do zaskarżenia postanowienia poprzez wniesienie zażalenia, przysługującego

jej z mocy wyraźnego i nie budzącego wątpliwości przepisu ustawy. Rada Izby

Notarialnej w W. nie dostrzegła, że w przypadku, gdy przepisy szczególne nie określają wprost organów wyższego stopnia w stosunku do organu właściwego do podjęcia decyzji lub postanowienia w pierwszej instancji, to przy określaniu organu wyższego stopnia należy kierować się także przepisem art. 17 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organami wyższego stopnia w stosunku

do organów organizacji społecznych są odpowiednie organy wyższego stopnia tych

organizacji, a w razie ich braku – organ sprawujący nadzór nad ich działalnością. W

ocenie Sądu Najwyższego, poszanowanie samodzielności samorządu notarialnego

wymaga przyjęcia, że organem wyższego stopnia właściwym do rozpoznania zażalenia strony na postanowienie rady izby notarialnej w przedmiocie wyrażenia opinii, o

której mowa w art. 10 Prawa o notariacie, jest Krajowa Rada Notarialna. Należy

wskazać, że przepis art. 19 § 3 Prawa o notariacie wyraźnie sytuuje Krajową Radę

Notarialną jako organ wyższego stopnia w odniesieniu do rady izby notarialnej, który

jest właściwy do rozpatrywania środków prawnych (wniosków) notariuszy od rozstrzygnięć rady izby notarialnej odmawiających notariuszowi zgody na zatrudnienie

lub podejmowanie zajęć, o których mowa w art. 19 § 1 i 2 tego Prawa. Ponadto,

przepis art. 40 Prawa o notariacie nie określa wyczerpująco zakresu działania Krajowej Rady Notarialnej, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot: „ w szczególno-

ści”, a zatem brak jest wystarczających podstaw do uznania, że Krajowa Rada Notarialna nie jest uprawniona do rozpatrywania zażaleń na postanowienia rad izb notarialnych wyrażających opinie, o których mowa w art. 10 Prawa o notariacie.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.