Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SW 3/02 Generato dall'IA

Lack of fault or minor fault in law violation does not matter for rejecting a party's election report under Art. 122 of Electoral Code.

Numero d'incarto III SW 3/02
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the election committee's appeal against the rejection of its financial election report. The court found that the committee violated the Electoral Code by accepting direct donations and returning cash payments, which are absolute grounds for report rejection. The court ruled that the absence of fault or minor fault in the violation is irrelevant to the statutory requirement for rejecting the report.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. d Ordynacji wyborczej; Art. 111 ust. 1 Ordynacji wyborczej; Art. 127 ust. 1 Ordynacji wyborczej: The rejection of a political party's election report for accepting funds from sources other than the election fund is mandatory and absolute, regardless of the committee's lack of fault or minor fault in the violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
electoral code election report rejection political party funding mandatory statutory provisions lack of fault relevance direct donations cash payment return

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. d Ordynacji wyborczej do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
na podstawie art. 122 ust.
Art. 111 ust. 1 Ordynacji wyborczej do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
Państwowa Komisja Wyborcza stwierdziła naruszenie art. 111 ust.
Art. 127 ust. 1 Ordynacji wyborczej do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
osób fizycznych oraz naruszenie art. 127 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2001 r., III SW 12/01 niepublikowane

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 23 kwietnia 2002 r.

III SW 3/02

Brak winy lub znikomy stopień zawinienia w naruszeniu prawa nie mają

znaczenia dla oceny zasadności odrzucenia sprawozdania wyborczego partii

na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 46, poz. 499 ze zm.).

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Beata

Gudowska (sprawozdawca), Roman Kuczyński, Jerzy Kuźniar, Jerzy Kwaśniewski,

Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia

2002 r. skargi Komitetu Wyborczego Alternatywa Ruch Społeczny na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 4 marca 2002 r. w przedmiocie odrzucenia sprawozdania wyborczego

o d d a l i ł skargę.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 2 marca 2002 r., wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit

d ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej o do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 46, poz. 499 ze zm.),

Państwowa Komisja Wyborcza odrzuciła sprawozdanie wyborcze Komitetu Wyborczego Alternatywa Ruch Społeczny o przychodach, wydatkach i zobowiązaniach

finansowych tego Komitetu związanych z udziałem w wyborach do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 23

września 2001 r. Państwowa Komisja Wyborcza stwierdziła naruszenie art. 111 ust.

1 Ordynacji przez przyjęcie i wydatkowanie kwoty 92.170,00 zł stanowiącej wpłaty

osób fizycznych oraz naruszenie art. 127 ust. 1 Ordynacji przez dokonanie zwrotu

kwoty 24.500,17 zł na rachunki osób fizycznych.

W skardze na tę uchwałę Komitet Wyborczy przyznał fakt dokonania wpłat na

rachunek bankowy Komitetu, przez osoby ujęte na liście załączonej do sprawozdania

Komitetu łącznie na kwotę 92.170,00 zł oraz fakt przyjęcia gotówkowych wpłat na

rachunek Komitetu Wyborczego oraz ich zwrot darczyńcom. Postawił jednak zarzut

działania w dobrej wierze, przy braku wiedzy i zgody na wpłaty gotówkowe oraz w

zgodzie z interpretacją Ordynacji przejętą przez władze Komitetu Wyborczego w informacji skierowanej do kandydatów na posłów. Komitet Wyborczy podkreślił, że

rzetelność jego wyliczeń nie została zakwestionowana, więc wniósł o orzeczenie

przez Sąd Najwyższy "zgodnie z dobrem obywateli".

Państwowa Komisja Wyborcza wniosła o oddalenie skargi, uznając podniesione w niej argumenty za nieistotne dla oceny wydanego postanowienia. W stanowisku

Komisji w sprawie skargi podniesiono, że art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. d Ordynacji wyborczej ustanawia bezwzględne przesłanki odrzucenia sprawozdania finansowego partii

politycznej, jeżeli Komitet przyjął środki finansowe z innego źródła niż Fundusz Wyborczy. Wskazując, że Komitet Wyborczy Alternatywa Ruch Społeczny naruszył

przepis art. 111 ust. 1 Ordynacji, powołano się na dane zawarte w jego sprawozdaniu o przychodach, wydatkach i zobowiązaniach finansowych w związku z wyborami

do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonymi w dniu 23 września 2001 r. za okres od dnia 17 sierpnia do dnia 17 grudnia

2001 r.; ustalenia zawarte w opinii i w raporcie biegłego rewidenta z dnia 20 grudnia

2001 r. oraz wynik badania we własnym zakresie dokumentów finansowych Komitetu, które wykazały pozyskanie przez Komitet Wyborczy kwoty 92.170.00 zł jako wpłat

od osób fizycznych dokonanych wprost na rachunek bankowy Komitetu oraz dokonanie zwrotu darczyńcom wpłat gotówkowych w łącznej kwocie 24.500,17 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Fakty ustalone w uchwale Państwowej Komisji Wyborczej nie zostały zakwestionowane, a ich ocena, dokonana przez Państwową Komisję Wyborczą jako naruszenie przez Komitet Wyborczy Alternatywa Ruch Społeczny przepisów ustawy Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej

Polskiej dotyczących finansowania wyborów, jest trafna.

Art. 111 ust. 1 tej ustawy stanowi, że środki finansowe komitetu wyborczego

partii politycznej mogą pochodzić wyłącznie z Funduszu Wyborczego tej partii, tworzonego na podstawie ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych

(Dz.U. Nr 98, poz. 604, ze zm.), nie mogą to więc być wpłaty dokonywane na konto

bankowe Komitetu ujęte w jego przychodach. Zgromadzone na rachunku bankowym

z naruszeniem tego przepisu środki pieniężne - według sprawozdania Komitetu Wyborczego w kwocie 92.170,00 zł - pochodziły od osób fizycznych ujętych na liście

stanowiącej załącznik nr 1 do sprawozdania, natomiast w załączniku nr 2 ujęto inne

osoby, które dokonały wpłat gotówkowych na rachunek Komitetu Wyborczego Alternatywa Ruch Społeczny i którym wpłacone kwoty zostały zwrócone. To zaś nie jest

zgodne z art. 127 ust. 1 Ordynacji, który stanowi, że korzyści majątkowe przekazane

albo przyjęte przez komitet wyborczy z naruszeniem m. in. art. 113 podlegają, przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. d Ordynacji, Państwowa Komisja Wyborcza,

w razie stwierdzenia przyjęcia przez komitet wyborczy partii politycznej środków finansowych pochodzących z innego źródła niż Fundusz Wyborczy tej partii, odrzuca

sprawozdanie. Taka decyzja wynika jednoznacznie z przytoczonego przepisu, co

wyklucza możliwość odstąpienia od niej z jakichkolwiek powodów. Nie ma więc żadnego znaczenia nacisk argumentacji skargi Komitetu Wyborczego na jawność i sumienność działań Komitetu ani na niewłaściwe rozumienie przepisów Ordynacji przez

władze Komitetu Wyborczego dokonujące ich interpretacji w zawiadomieniu kandydatów do Sejmu. Przepisy Ordynacji nie mają charakteru zaleceń, lecz bezwzględnie

obowiązują. Są jednakowe dla wszystkich uczestników kampanii wyborczej i żaden

komitet wyborczy nie może być zwolniony z obowiązku ich przestrzegania,

zwłaszcza w imię "dobra obywateli”, opacznie w skardze rozumianego.

Należy także podkreślić, że brak winy lub znikomy stopień zawinienia w naruszeniu prawa nie mają znaczenia dla oceny zasadności odrzucenia sprawozdania

(por. postanowienie siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2001 r., III

SW 12/01 niepublikowane).

Z tych względów, skargę, w której nie podano okoliczności wskazujących na

bezpodstawność odrzucenia sprawozdania, Sąd Najwyższy oddalił.