Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SW 17/02 Generato dall'IA

Political party's shared bank account for campaign fund violates election law requiring separate accounts.

Numero d'incarto III SW 17/02
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Polish People's Party's appeal against the Electoral Commission's rejection of its financial report. The court found that the party violated election law by pooling campaign fund and committee accounts on a single bank account and accepting cash deposits. The court ruled that separate accounts are mandatory and cash payments to the fund are prohibited, confirming the lower body's decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 36 ust. 3 ustawy o partiach politycznych; Art. 36a ust. 3 ustawy o partiach politycznych: Gromadzenie środków funduszu wyborczego na rachunku wspólnym z rachunkiem komitetu wyborczy jest naruszeniem przepisu, a wpłaty gotówkowe na fundusz są niedopuszczalne.

Parole chiave

Generato dall'IA
political party campaign fund separate accounts cash deposits election law financial report Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych
rachunku wspólnym z rachunkiem komitetu wyborczego tej partii jest naruszeniem art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych
Art. 36a ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych
niedopuszczalne w świetle art. 36a ust.
Art. 38a ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych
Zgodnie z art. 38a ustawy o partiach politycznych Państwowa Komisja Wyborcza odrzuca sprawozdanie w razie naruszenia przez partię polityczną przepisów
Art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych
uchwała jest zgodna z prawem a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 34 ust.
Art. 38d ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych
3 w związku z art. 38d powołanej ustawy.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 3 października 2002 r.

III SW 17/02

Gromadzenie przez partię polityczną środków funduszu wyborczego na

rachunku wspólnym z rachunkiem komitetu wyborczego tej partii jest naruszeniem art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857 ze zm.).

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk

(sprawozdawca), Beata Gudowska, Jerzy Kuźniar, Zbigniew Myszka, Herbert

Szurgacz, Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 października 2002 r. sprawy ze skargi Polskiego Stronnictwa Ludowego na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 29 lipca 2002 r. w przedmiocie odrzucenia sprawozdania finansowego

o d d a l i ł skargę.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 29 lipca 2002 r. Państwowa Komisja Wyborcza odrzuciła

sprawozdanie Polskiego Stronnictwa Ludowego o źródłach pozyskania środków finansowych, w tym kredytów bankowych i warunkach ich uzyskania przez Polskie

Stronnictwo Ludowe i Fundusz Wyborczy oraz o wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w 2001 r. Podstawą odrzucenia sprawozdania było naruszenie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857 ze zm.), gdyż nie utworzono oddzielnego rachunku bankowego Funduszu Wyborczego. Został jedynie utworzony rachunek Komitetu Wyborczego PSL. O utworzeniu Funduszu Wyborczego nie została

powiadomiona Państwowa Komisja Wyborcza, co narusza przepis art. 35 ust. 3

ustawy. Wpłaty od osób fizycznych wpływały bezpośrednio na rachunek Komitetu

Wyborczego, przy czym kwotę 1.428.242 zł stanowiły wpłaty gotówkowe, co jest

niedopuszczalne w świetle art. 36a ust. 3 ustawy.

Skargę z wnioskiem o uchylenie uchwały złożyło Polskie Stronnictwo Ludowe.

W skardze podniesiono zarzut wadliwości uzasadnienia uchwały, w której nie przytoczono ustaleń co do prawidłowości pozyskiwania i ponoszenia wydatków Funduszu

Wyborczego, ograniczając się do ustaleń zawartych w postanowieniu wydanym w

innej sprawie. Zarzuca się ponadto naruszenie art. 35 i 36 powołanej w uzasadnieniu

uchwały ustawy przez przyjęcie, że partia polityczna uczestnicząca w wyborach do

Sejmu i Senatu winna dysponować dwoma odrębnymi rachunkami bankowymi, to

jest rachunkiem środków Funduszu Wyborczego oraz rachunkiem komitetu wyborczego partii, który dysponuje środkami na tym rachunku i może wydatkować je na

wybory. Kolejny zarzut dotyczy niewyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy

okoliczności i pominięcia dowodów zgłoszonych przez skarżącego. Ustalenie, że

Polskie Stronnictwo Ludowe nie posiadało Funduszu Wyborczego na oddzielnym

rachunku jest niezgodne z prawdą, gdyż umowę rachunku bankowego dla Funduszu

Wyborczego zawarto z Bankiem Gospodarki Żywnościowej S.A. w dniu 6 lipca 2001

r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Polskie Stronnictwo Ludowe nie przeczy faktowi, że partia ta utworzyła Komitet Wyborczy, który prowadził kampanię wyborczą w wyborach do Sejmu i Senatu

Rzeczypospolitej Polskiej w 2001 r. Przyznaje także fakt, że partia dysponowała funduszem, nazwanym Funduszem Wyborczym, zgromadzonym na rachunku bankowym Banku Gospodarki Żywnościowej, z którego Komitet Wyborczy pokrywał wydatki związane z prowadzoną kampanią wyborczą. Z treści skargi wynika, że skarżący

uważa taki stan rzeczy za zgodny z prawem, gdyż jego zdaniem nie musi być dwóch

odrębnych rachunków bankowych dla Funduszu Wyborczego i komitetu wyborczego,

Tymczasem w uchwale z dnia 23 kwietnia 2002 r., III SW ½, Sąd Najwyższy, oddalając skargę Polskiego Stronnictwa Ludowego na odrzucenie sprawozdania wyborczego, stwierdził sprzeczność z prawem tego rodzaju praktyki. Zdaniem Sądu

Najwyższego wymagane jest utworzenie dwóch oddzielnych rachunków bankowych jednego dla gromadzenia środków finansowych Funduszu Wyborczego partii, który

pozostając w jej dyspozycji, może być przeznaczony na różnego rodzaju wybory i

referenda, drugiego zaś dla komitetu wyborczego partii uczestniczącej w konkretnych

wyborach. Uznając naruszenie art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Senatu Rzeczypospolitej

Polskiej (Dz.U. Nr 46, poz. 499 ze zm.) Sąd Najwyższy zakwalifikował utworzony

przez partię polityczną rachunek bankowy jako rachunek komitetu wyborczego, na

który dokonywano wpłat i z którego finansowano wydatki na kampanię wyborczą w

2001 r., a nie rachunek Funduszu Wyborczego. Oceniając sprawozdanie dotyczące

finansowania Polskiego Stronnictwa Ludowego jako partii politycznej, Państwowa

Komisja Wyborcza nie miała podstaw aby uznać, że rachunek bankowy został utworzony dla Funduszu Wyborczego, jak wymaga tego przepis art. 36 ust. 3 ustawy o

partiach politycznych. Stanowi on, że środki finansowe Funduszu Wyborczego gromadzi się na oddzielnym rachunku bankowym. Gromadzenie przez partię polityczną

środków Funduszu Wyborczego na rachunku wspólnym z rachunkiem komitetu wyborczego tej partii jest naruszeniem tego przepisu. Naruszeniem przepisu art. 36 a

ust. 3 stanowiącego, że środki finansowe mogą być wpłacane na Fundusz Wyborczy

jedynie czekiem, przelewem lub kartą płatniczą, jest dokonywanie wpłat gotówkowych. Ustalenie Państwowej Komisji Wyborczej w tym przedmiocie nie jest w skardze kwestionowane.

Zgodnie z art. 38a ustawy o partiach politycznych Państwowa Komisja Wyborcza odrzuca sprawozdanie w razie naruszenia przez partię polityczną przepisów

ustawy. Ponieważ stwierdzone zostało naruszenie wskazanych wyżej przepisów,

uchwała jest zgodna z prawem a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 34 ust.

3 w związku z art. 38d powołanej ustawy.