Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SW 144/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses election protest alleging unequal funding and non-proportional mandate distribution.

Numero d'incarto III SW 144/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed a protest against the validity of the 2015 parliamentary and senatorial elections filed by J.S. The petitioner argued that the elections violated the principle of equality due to lack of public funding for parties receiving less than 3% support and claimed non-proportionality in the mandate allocation method. The Court ruled that the protest failed to allege specific criminal offenses or election code violations affecting the results, as constitutional challenges to funding laws and electoral methods fall under the jurisdiction of the Constitutional Tribunal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 101 ust. 2 Konstytucji RP; art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego; art. 241, 243 Kodeksu wyborczego: A protest against election validity must allege specific criminal offenses or election code violations affecting the results; constitutional challenges to legislative provisions regarding funding or mandate distribution are inadmissible in such proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
election protest dismissal validity of elections principle of equality Constitutional Tribunal jurisdiction mandate distribution method public funding for parties election code violations

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 101 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wyborcy przysługuje prawo zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko ważności wyborów na zasadach określonych w ustawie.
art. 82 i art. 83 Kodeksu wyborczego
Zasady te zawarte zostały w przepisach ogólnych art. 82 i art.
art. 241-243 Kodeksu wyborczego
Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej i Prokurator Generalny wyrazili opinię, że przedmiotowy protest wyborczy – jako niespełniający warunków określony w art. 241 Kodeksu wyborczego – winien zostać pozostawiony bez dalszego biegu.
art. 258 Kodeksu wyborczego
242 § 1 i § 2 oraz art. 258 Kodeksu wyborczego, również w przypadku wyborów do Sejmu i Senatu protest wyborczy skierowany jest przeciwko ważności wyborów i wymaga zachowania formy pisemnej, a jego treść powinna obejmować sformułowanie zarzutów, o jakich mowa w art.
art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego
Sam protest wyborczy zdefiniowany zaś został w art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego jako protest przeciwko ważności wyborów, ważności wyborów w okręgu lub wyborowi określonej osoby.
art. 241 § 1 i § 3 Kodeksu wyborczego
Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej i Prokurator Generalny wyrazili opinię, że przedmiotowy protest wyborczy – jako niespełniający warunków określony w art. 241 Kodeksu wyborczego – winien zostać pozostawiony bez dalszego biegu.
art. 242 § 1 i § 2 Kodeksu wyborczego
241 § 1 i § 3 i art. 242 § 1 i § 2 oraz art.
art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 243 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu wyborczego orzeczono o pozostawieniu protestu bez dalszego biegu.
art. 96 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
wniósł protest przeciwko ważności wyborów do Sejmu i Senatu przeprowadzonych w dniu 25 października 2015 r., zarzucając tymże wyborom niespełnienie warunku określonego w art. 96 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 28 ustawy o partiach politycznych
96 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisów art. 28 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r.
art. 232 Kodeksu wyborczego
924 ze zm.), regulującego problematykę subwencji z budżetu państwa dla partii politycznych biorących udział w wyborach do Sejmu i Senatu oraz art. 232 Kodeksu wyborczego, normującego kwestię podziału mandatów do Sejmu.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SW 144/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Hajn‎SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) w sprawie z protestu wyborczego J. S.‎przeciwko ważności wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej ,‎przy udziale:‎1) Prokuratora Generalnego, 2) Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 listopada 2015 r., postanawia: pozostawić protest bez dalszego biegu.

UZASADNIENIE

J.S. wniósł protest przeciwko ważności wyborów do Sejmu i Senatu przeprowadzonych w dniu 25 października 2015 r., zarzucając tymże wyborom niespełnienie warunku określonego w art. 96 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie wnoszącego protest, wybory do Sejmu i Senatu nie były równe, a wybory do Sejmu dodatkowo nie były proporcjonalne.Wnoszący protest upatruje naruszenia zasady równości wyborów w braku finansowania ze środków publicznych partii politycznych, które uzyskały w wyborach poniżej 3% poparcia, prowadzącym do zróżnicowania praw i nierównych szans startujących w wyborach komitetów wyborczych reprezentujących partie polityczne.

Natomiast brak zachowania zasady proporcjonalności wyborów – zdaniem wnoszącego protest – wynika z zastosowania metody podziału głosów na mandaty określonej w art. 232 Kodeksu wyborczego, której rezultatem jest to, że duże ugrupowania zyskują przy podziale mandatów do Sejmu nieproporcjonalnie więcej miejsc niż małe ugrupowania. Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej i Prokurator Generalny wyrazili opinię, że przedmiotowy protest wyborczy – jako niespełniający warunków określony w art. 241 Kodeksu wyborczego – winien zostać pozostawiony bez dalszego biegu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Inicjując rozważania w niniejszej sprawie wypada podkreślić, że instytucja protestu przeciwko ważności wyborów do Sejmu i Senatu ma konstytucyjne podstawy. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wyborcy przysługuje prawo zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko ważności wyborów na zasadach określonych w ustawie. Zasady te zawarte zostały w przepisach ogólnych art. 82 i art. 83 zamieszczonych w rozdziale 10 działu I ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112 ze zm.) oraz – w odniesieniu do wyborów do Sejmu, a z mocy odesłania zawartego w art. 258, także w odniesieniu do wyborów do Senatu – w przepisach szczególnych art. 241-243 zamieszczonych w rozdziale 8 działu III tego aktu, do których z kolei odsyła (w kwestii wskazania sądu właściwego do rozpoznania protestu oraz zasad jego wnoszenia i trybu rozpoznania) art. 83 Kodeksu wyborczego.W świetle art. 82 § 2-5 Kodeksu wyborczego, prawo wniesienia protestu przysługuje wyborcom, których nazwiska są umieszczone w spisie wyborców oraz przewodniczącemu właściwej komisji wyborczej i pełnomocnikowi wyborczemu.

Sam protest wyborczy zdefiniowany zaś został w art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego jako protest przeciwko ważności wyborów, ważności wyborów w okręgu lub wyborowi określonej osoby. Takie określenie protestu wyborczego koresponduje z brzmieniem art. 101 ust. 2 Konstytucji RP, a jego konsekwencją jest zawarty w punktach 1 i 2 art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego katalog zarzutów, na jakich można oprzeć protest. Są nimi: 1/ dopuszczenie się przestępstwa przeciwko wyborom, określonego w rozdziale XXXI Kodeksu karnego, mającego wpływ na przebieg głosowania, ustalanie wyników głosowania lub wyników wyborów oraz 2/ naruszenie przepisów Kodeksu wyborczego dotyczących głosowania, ustalania wyników głosowania lub wyników wyborów, mającego wpływ na wynik wyborów.

Reasumując: przedmiotem protestu wyborczego jest ważność wyborów lub wyboru określonej osoby, a podstawę zakwestionowania tej ważności stanowią czyny przestępcze i delikty wyborcze rzutujące na przebieg głosowania i ustalanie jego wyników lub ustalanie wyników samych wyborów.W myśl art. 241 § 1 i § 3 i art. 242 § 1 i § 2 oraz art. 258 Kodeksu wyborczego, również w przypadku wyborów do Sejmu i Senatu protest wyborczy skierowany jest przeciwko ważności wyborów i wymaga zachowania formy pisemnej, a jego treść powinna obejmować sformułowanie zarzutów, o jakich mowa w art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego oraz przedstawienie lub wskazanie dowodów na ich poparcie.

W sytuacji, gdy następuje merytoryczne rozpoznanie protestu (w składzie trzyosobowym w postępowaniu nieprocesowym), Sąd Najwyższy wydaje, w formie postanowienia, opinię w sprawie protestu, która zawiera ustalenie co do zasadności zarzutów podniesionych przez protestującego, zaś w razie potwierdzenia zasadności tychże zarzutów – ocenę, czy przestępstwo przeciwko wyborom lub naruszenie przepisów Kodeksu wyborczego miało wpływ na wynik wyborów.Zgodnie z art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego, Sąd Najwyższy pozostawia bez dalszego biegu protest wniesiony przez osobę do tego nieuprawnioną lub niespełniający warunków określonych w art. 241.

Warto zauważyć, że przepis ten odsyła do treści całego art. 241 Kodeksu wyborczego, do wszystkich jego jednostek redakcyjnych, a więc także do § 3 tego artykułu, stawiającego przed osobą wnoszącą protest wyborczy wymaganie sformułowania zarzutów oraz przedstawienia lub wskazania dowodów na ich poparcie. Oczywiście chodzi o zarzuty wymienione w art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego.Przedmiotowy protest wyborczy nie zawiera tego rodzaju zarzutów mieszczących się w ustawowo określonych podstawach protestu. Wnoszący protest nie wskazał bowiem żadnego przykładu popełnienia przez konkretne podmioty przestępstwa lub deliktu wyborczego, o jakich mowa w art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego.

Zakwestionował natomiast zgodność z art. 96 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisów art. 28 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2011 r. Nr 155, poz. 924 ze zm.), regulującego problematykę subwencji z budżetu państwa dla partii politycznych biorących udział w wyborach do Sejmu i Senatu oraz art. 232 Kodeksu wyborczego, normującego kwestię podziału mandatów do Sejmu. Przepisy ustaw korzystają jednak z domniemania zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a stwierdzenia ich niezgodności z ustawą zasadniczą dokonuje Trybunał Konstytucyjny.

Adresatem proponowanych przez wnoszącego protest zmian w tychże przepisach powinien zaś być ustawodawca. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 243 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu wyborczego orzeczono o pozostawieniu protestu bez dalszego biegu.