Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SPP 163/05 Generato dall'IA

Plaintiff's claim for damages due to court delay dismissed without proof of psychological harm.

Numero d'incarto III SPP 163/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court confirmed the delay in the appeal proceedings but dismissed the claim for monetary compensation. The plaintiff argued that the nine-month inactivity caused severe stress and financial hardship, yet failed to demonstrate specific psychological or moral injury. The court ruled that compensation requires a concrete showing of such harm, which was absent in this case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Art. 12 ust. 3 ustawy: Compensation for procedural delay is only granted if the claimant proves specific psychological or moral harm caused by the delay.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural delay court inactivity compensation claim psychological harm Supreme Court ruling procedural justice state liability

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 ust. 2 of the Act of 17 June 2004 on complaints against the right of a party to have a case heard without unreasonable delay
art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony
Art. 12 ust. 3 of the Act of 17 June 2004 on complaints against the right of a party to have a case heard without unreasonable delay
Jednocześnie Sąd Najwyższy nie uznał za uzasadnione przyznanie skarżącemu odpowiedniej sumy pieniężnej w rozumieniu art. 12 ust.
Art. 397 § 2 of the Code of Civil Procedure
Art. 391 § 1 of the Code of Civil Procedure
Natomiast stosownie do art. 391 § 1
art. 397 § 2 k.p.c
art. 391 § 1 k.p.c
Natomiast stosownie do art. 391 § 1

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 6 lutego 2006 r.

III SPP 163/05

Żądanie zasądzenia od Skarbu Państwa stosownej sumy pieniężnej w

związku ze stwierdzoną przewlekłością postępowania sądowego jest nieuzasadnione, jeżeli skarżący nie wykazał, że doznał krzywdy polegającej na negatywnych przeżyciach psychicznych i moralnych spowodowanych tą przewlekłością.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Małgorzata

Wrębiakowska-Marzec, Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego

2006 r. skargi Tadeusza W. na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w

Krakowie [...]

s t w i e r d z i ł przewlekłość tego postępowania.

Uzasadnienie

Tadeusz W. wniósł przez swego pełnomocnika skargę na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w Krakowie [...], domagając się stwierdzenia przewlekłości postępowania, wyznaczenia terminu rozprawy w ciągu 3 tygodni, zasądzenia

od Skarbu Państwa kwoty 10.000 zł oraz zasądzenia od Skarbu Państwa kosztów

postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, iż postępowanie dotknięte - zdaniem skarżącego - przewlekłością zostało zainicjowane wniesieniem przez niego w dniu 21

marca 2005 r. apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 28 stycznia

2005 r. Sąd Apelacyjny otrzymał akta sprawy w dniu 11 kwietnia 2005 r. W okresie

od daty wniesienia apelacji w dniu 21 marca 2005 r. do daty wniesienia skargi w dniu

7 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny nie wyznaczył terminu rozprawy apelacyjnej.

Wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty w wysokości 10.000 zł uzasadniono tym, iż jest on pozbawiony środków do życia oraz stresem i poczuciem

bezsilności spowodowanych brakiem rozpoznania sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga dotyczy przewlekłości w postępowaniu Sądu Apelacyjnego. Z treści

art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.

Nr 179, poz. 1843, dalej jako ustawa) wynika, iż Sąd Najwyższy jest właściwy do

rozpoznania skargi dotyczącej przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy, w sprawach nieuregulowanych do postępowania

toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu

zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. W świetle art.

397 § 2 k.p.c. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym. Natomiast stosownie do art. 391 § 1

k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed sądem drugiej

instancji, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu

przed sądem pierwszej instancji.

Celem skargi na przewlekłość jest zlikwidowanie opieszałości sądu, przed którym sprawa zawisła, poprzez wymuszenie należytej sprawności sądu (postanowienie

SN z dnia 17 listopada 2005 r., IV CSP 1/05) i nadanie sprawie odpowiedniego biegu

(postanowienie SN z dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05; postanowienie SN z 19

stycznia 2006 r., III SPP 162/05). Skarga na przewlekłość ma zapewnić szybką reakcję na trwającą zwłokę w czynnościach sądu (por. mającą moc zasady prawnej

uchwałą siedmiu sędziów SN z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005

nr 5, poz. 71). Wniesienie skargi na przewlekłość postępowania ma bowiem służyć

dyscyplinowaniu czynności podejmowanych na danym etapie toczącego się jeszcze

postępowania w określonej sprawie (postanowienie SN z 19 stycznia 2006 r., III SPP

162/05; postanowienie SN z dnia 18 lutego 2005 r., III SPP 19/05, OSNP nr 17, poz.

277). Celem postępowania ze skargi na przewlekłość postępowania nie jest natomiast stwierdzenie faktu przewlekłości i ewentualne zasądzenie odpowiedniego odszkodowania (postanowienie SN z dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05). Skarga ta

stanowi bowiem doraźną interwencję przeciwdziałającą trwającej przewlekłości po-

stępowania (postanowienie SN z dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05). Pośrednio

potwierdza to wynikający z art. 5 ust. 1 ustawy wymóg wniesienia skargi na przewlekłość w toku postępowania w sprawie (postanowienie SN z dnia 8 lipca 2005 r., III

SPP 120/05). Po prawomocnym zakończeniu postępowania, którego dotyczy przewlekłość, kwestia zlikwidowania opieszałości sądu oraz spowodowania nadania

sprawie właściwego biegu staje się bezprzedmiotowe (postanowienie SN z 17 listopada 2005 r., IV CSP 1/05).

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w toku postępowania apelacyjnego. Spełniony został zatem wstępny warunek merytorycznego rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Przedmiotowa skarga w zakresie, w jakim zarzuca przewlekłość w postępowaniu Sądu Apelacyjnego w Krakowie jest zasadna. W sprawie wystąpiła bowiem prawie dziewięciomiesięczna przewlekłość postępowania (na datę

wniesienia skargi), polegająca na niewyznaczaniu w rozsądnym czasie terminu rozprawy apelacyjnej. Analiza akt wskazuje, iż apelacja skarżącego od wyroku Sądu

Okręgowego została wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. Od daty wniesienia apelacji

do daty złożenia skargi na przewlekłość w dniu 7 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny nie

wyznaczył terminu rozprawy. Nie podjął również jakichkolwiek czynności procesowych usprawiedliwiających zwłokę w rozpatrzeniu sprawy.

Wskazany powyżej brak działań ze strony Sądu Apelacyjnego w Krakowie nie

został usprawiedliwiony żadnymi okolicznościami. Mając powyższe na względzie

przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym jest oczywista.

Jednocześnie Sąd Najwyższy nie uznał za uzasadnione przyznanie skarżącemu odpowiedniej sumy pieniężnej w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy. Zasądzenie

od Skarbu Państwa odpowiedniej sumy pieniężnej w związku ze stwierdzoną przewlekłością postępowania uzależnione jest bowiem od uznania przez sąd rozpoznający skargę, że zadośćuczynienie w tej formie stanowi in concreto spełnienie powinności dyktowanych ideą humanitaryzmu postępowania sądowego i będzie stanowić

słuszną rekompensatę za krzywdzące swą nadmiernością negatywne doznania moralne i przeżycia psychiczne wnioskodawcy, wiarygodnie i przekonywająco wykazane

przez niego w treści skargi.

W skardze nie wskazano bowiem żadnych okoliczności uzasadniających w

wiarygodny i przekonywujący sposób, by skarżącemu wyrządzono w wyniku stwierdzonej przewlekłości Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwalifikowaną krzywdę pole-

gającą na negatywnych przeżyciach psychicznych i moralnych spowodowanych niepewnością co do mającego zapaść rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.