Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SO 36/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses election protest renewal appeal as inadmissible due to public law nature.

Numero d'incarto III SO 36/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the applicant's request to renew proceedings regarding a dismissed election protest against the Presidential election. The applicant argued for procedural renewal, but the Court determined that election protests are public law matters rather than private law disputes. Consequently, the specific Civil Procedure Code provisions allowing for renewal were deemed inapplicable to this context.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 72 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej; Art. 76 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej; Art. 524 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c. - A protest against a Presidential election is a public law proceeding where the Civil Procedure Code applies only analogously; therefore, a renewal of proceedings initiated by such a protest is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
election protest Presidential election renewal of proceedings public law proceeding Civil Procedure Code inadmissible appeal Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze
Art. 75 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta
protestu (art. 75 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta).
Art. 76 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta
protestu (art. 75 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta). Według art. 76 ust. 1 ustawy
Art. 524 § 1 k.p.c.
w rozumieniu art. 524 § 1 k.p.c. W tym zakresie występują więc istotne różnice w
Art. 410 § 1 k.p.c.
odpowiednio art. 410 § 1 w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
410 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
art. 871 k.p.c
(art. 871 k.p.c.), gdyż protest wyborczy jest środkiem służącym realizacji prawa o
art. 524 § 1 k.p.c
w rozumieniu art. 524 § 1 k.p.c.
art. 77 ust. 2 Konstytucji RP
uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz z art. 77
art. 13 § 2 k.p.c
410 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok z dnia 13 maja 2002 r., SK 32/01
postępowania (wyrok z dnia 13 maja 2002 r., SK 32/01, OTK 2002-A nr 3, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2000 r., III SW 65/00

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SO 36/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie ze skargi J. K.

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt III SW 187/05

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 stycznia 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

J. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie, w której Sąd

Najwyższy postanowieniem z dnia 8 listopada 2005 r., III SW 187/05, pozostawił

bez dalszego biegu protest wyborczy skarżącego przeciwko wyborowi Prezydenta

Rzeczypospolite Polskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 47, poz.

544), przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej może być wniesiony

protest z powodu naruszenia przepisów tej ustawy albo z powodu dopuszczenia się

przestępstwa przeciwko wyborom, jeżeli to naruszenie lub przestępstwo miało

wpływ na wynik wyborów. Sąd Najwyższy rozpatruje protest w składzie 3 sędziów w

postępowaniu

nieprocesowym,

stosując

odpowiednio

przepisy

Kodeksu

postępowania cywilnego, i wydaje opinię w formie postanowienia w sprawie

protestu (art. 75 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta). Według art. 76 ust. 1 ustawy

o wyborze Prezydenta, Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych na podstawie sprawozdania z wyborów

przedstawionego przez Państwową Komisję Wyborczą oraz po rozpoznaniu

protestów rozstrzyga o ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej. Oznacza to,

że rozpatrywanie protestów przeciwko wyborowi Prezydenta następuje w

postępowaniu nieprocesowym, ale przepisy Kodeksu postępowania cywilnego

stosuje się odpowiednio. Zastosowanie mogą mieć tylko te przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego, które dadzą się pogodzić z istotą i funkcją postępowania

w przedmiocie protestów wyborczych. Przykładowo w postępowaniu tym Sąd

Najwyższy nie stosuje przepisów dotyczących przymusu adwokacko-radcowskiego

(art. 871 k.p.c.), gdyż protest wyborczy jest środkiem służącym realizacji prawa o

charakterze publicznoprawnym, a nie prywatnoprawnym. Dlatego też w sprawie

dotyczącej rozpoznania protestu przeciwko wyborowi Prezydenta nie może mieć

zastosowania

art.

nieprocesowego.

§

Rozpoznanie

k.p.c.

dotyczący

protestu

wznowienia

wyborczego

postępowania

stanowi

wprawdzie

wyodrębnioną część postępowania zmierzającego do oceny ważności wyborów, ale

jest to tylko postępowanie wstępne, służące wydaniu uchwały rozstrzygającej o

ważności

wyboru

Prezydenta.

Po

podjęciu

takiej

uchwały,

wznowienie

postępowania wywołanego wniesieniem protestu byłoby sprzeczne z jego funkcją.

Oznacza to także, że postanowienie wydawane w przedmiocie protestu, mające

przy tym formę opinii, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie

w rozumieniu art. 524 § 1 k.p.c. W tym zakresie występują więc istotne różnice w

odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do

rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz.U. Nr 95, poz. 602 ze zm.)

uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz z art. 77

ust. 2 Konstytucji RP w części wyłączającej dopuszczalność wznowienia

postępowania (wyrok z dnia 13 maja 2002 r., SK 32/01, OTK 2002-A nr 3, poz. 31;

Przegląd Sejmowy 2002 nr 5, s. 125 z glosą A. Szmyta). Przepisy te dotyczą

bowiem postępowania, w którym realizuje się prawo do ochrony dóbr osobistych

(sprostowania nieprawdziwych informacji, przeproszenia pokrzywdzonego oraz

wpłaty kwoty pieniężnej na cel charytatywny i na rzecz wnioskodawcy tytułem

odszkodowania), a więc niewątpliwie prawa o charakterze prywatnoprawnym.

Ustawa o wyborze Prezydenta nie przewiduje możliwości wnoszenia skargi o

wznowienie postępowania w sprawach dotyczących protestów zakończonych

postanowieniem Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23

października 2000 r., III SW 65/00, OSNAPiUS 2001 nr 3, poz. 92). Odpowiednie

stosowanie w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego

oznacza

natomiast,

że

skarga

o

wznowienie

takiego

postępowania

jest

niedopuszczalna.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie stosowanych

odpowiednio art. 410 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.