Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SO 18/05 Generato dall'IA

Appeal against delay ruling dismissed as not final order under Civil Procedure Code Art. 3941 § 2.

Numero d'incarto III SO 18/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against an appellate court order rejecting a complaint about procedural delay. The appellant argued the order was defective due to improper service and missed deadlines, but the court held it was merely an incidental ruling. The court determined that such orders do not terminate the main proceedings and therefore do not qualify as final decisions subject to Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; postanowienie odrzucające skargę na przewlekłość nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i nie przysługuje od niego zażalenie do Sądu Najwyższego.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural delay complaint incidental proceedings final order definition Supreme Court appeal Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
art. 3941 § 2 k.p.c.
sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c., a więc nie przysługuje
art. 3941 § 2 k.p.c
sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c., a więc nie przysługuje
art. 3941 § 1 k.p.c
Stosownie do art. 3941 § 1 k.p.c.
art. 3981 k.p.c
postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 44/98
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999 nr 5, poz.
III ZP 1/00
składu siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001 nr 1, poz.
III CZP 31/00
Supreme Court rules a ruling dismissing a late appeal to extend a deadline is not a final judgment allowing cassation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 9 grudnia 2005 r.

III SO 18/05

Postanowienie odrzucające zażalenie na postanowienie oddalające

skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c., a więc nie przysługuje

od niego zażalenie do Sądu Najwyższego.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy

Kwaśniewski, Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2005 r. sprawy

ze skargi Jolanty Z. na przewlekłość postępowania Sądu Okręgowego w Warszawie

[...], na skutek zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2005 r. [...]

o d r z u c i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 maja 2005 r. [...] w

pkt. 1 wyłączył do odrębnego rozpoznania skargę w części dotyczącej przewlekłości

postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie i przekazał ją Sądowi Najwyższemu (w pkt 2) w pozostałej części oddalił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Jolanta Z., domagając się jego

uchylenia w całości „i zasądzenia jak w skardze z dnia 18 marca 2005 r.”. W zażaleniu skarżąca podniosła, że przedmiotowe postanowienie zostało jej doręczone bez

pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia, a następnie wskutek złożenia

wniosku o pouczenie, skarżącej doręczono błędne pouczenie o niedopuszczalności

zaskarżenia postanowienia z dnia 20 maja 2005 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2005 r. [...]

odrzucił powyższe zażalenie, jako wniesione po upływie przepisanego terminu.

Na powyższe postanowienie Jolanta Z. wniosła zażalenie do Sądu Najwyższego, w którym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr

179, poz. 1843) nie zawiera przepisu regulującego kwestię zaskarżalności postanowienia w przedmiocie skargi na przewlekłość w postępowania. Mimo zawartej w art.1

ust.1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. deklaracji, że ustawa „reguluje zasady i tryb

wnoszenia oraz rozpoznawania skargi” - co mogłoby wskazywać, że jest to uregulowanie całościowe, uwzględniające specyficzny charakter skargi jako środka prawnego niemieszczącego się w klasycznym podziale środków zaskarżenia w postępowaniu cywilnym - to jednak art. 8 ust. 2 ustawy stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu,

którego skarga dotyczy. Oznacza to nie tylko możliwość stosowania obowiązujących

w procedurach cywilnej, karnej oraz administracyjnej przepisów dotyczących zażalenia, ale przede wszystkim wskazuje, że skarga jest quasi - zażaleniem, a sąd okręgowy lub apelacyjny, który ją rozpoznaje orzeka jako sąd drugiej instancji. Niezbędne

jest zatem sięgnięcie w tym zakresie do przepisów o postępowaniu zażaleniowym w

sprawach cywilnych.

Stosownie do art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ponadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem

postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w

wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Oznacza

to, że zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienia innego rodzaju i wydane

przez sąd inny, niż sąd drugiej instancji, stronie nie przysługują.

Celem postępowania wywołanego skargą na przewlekłość postępowania jest

wywołanie szybkiej reakcji sądu właściwego do jej rozpoznania na zawarty w skardze

zarzut, że postępowanie w sprawie jest przewlekłe. Formą tej reakcji jest wydanie w

krótkim terminie postanowienia, w którym kwestia przewlekłości postępowania zostaje prawomocnie rozstrzygnięta. Rzeczą sądu pozostającego pod zarzutem przewlekłego prowadzenia sprawy jest „niezwłoczne” przedstawienie skargi sądowi właściwemu do jej rozpoznania (art. 7 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania)

Postępowanie wywołane skargą ma zatem charakter incydentalny (wpadkowy)

i prowadzone jest w ramach postępowania co do istoty sprawy, a rozpoznanie skargi

odbywa się w ramach postępowania odwoławczego przy odpowiednim zastosowaniu

przepisów o postępowaniu zażaleniowym. Nie można więc twierdzić, że skargą

wszczęta zostaje nowa (odrębna ) sprawa. Należy przy tym mieć na uwadze, iż instancyjność postępowania skargowego tamowałaby w istocie rozpoznanie sprawy, w

której skarga na przewlekłość została wniesiona, a tym samym byłaby niezgodna z

celem ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., którym jest przyspieszenie toczącego się

postępowania, a w konsekwencji rozpoznania sprawy. Z tego też względu ustawodawca przewidział w art. 14 ustawy możliwość ponownego wystąpienia przez skarżącego z nową skargą w tej samej sprawie dopiero po upływie 12 miesięcy od daty

merytorycznego rozpoznania przez sąd poprzedniej skargi.

Wyjaśnienia wymaga również druga kwestia, istotna z punktu widzenia zaskarżalności orzeczeń skargą na przewlekłość postępowania, polegająca na zdefiniowaniu pojęcia „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”. W judykaturze

i doktrynie pojęcie to jest definiowane rozbieżnie i przy zastosowaniu różnych kryteriów. Można spotkać wypowiedzi, według których postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są: takie, które zamykają drogę do wydania wyroku; w wyniku

których wykluczona zostaje możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych

czynności; które kończą całość postępowania, a nie tylko jego fragment; które dotyczą całości sprawy, będąc ostatnim orzeczeniem wydanym w postępowaniu. Przyjmuje się, że w sformułowaniu „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”

słowo „sprawa” występuje w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę”

należy rozumieć jako całość sporu (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999 nr 5, poz. 87, uchwałę

składu siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 1,

uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC

2001 nr 2, poz. 22). Należy więc przyjąć, że kończącymi postępowanie w sprawie są

te postanowienia, których uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej instancji.

Przeciwieństwem tych postanowień są postanowienia niekończące postępowania w sprawie, lecz kończące w postępowaniu sądowym jedynie zagadnienia incydentalne, uboczne. Postępowanie wywołane wniesieniem skargi na przewlekłość

postępowania jest - jak wykazano - postępowaniem incydentalnym, w taki też sposób

zostało określone w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy z dnia 17 czerwca

2004 r. Postanowienie rozstrzygające skargę na przewlekłość postępowania nie zamyka drogi do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.

W świetle przedstawionego wywodu postanowienie odrzucające zażalenie

wniesione na postanowienie oddalające skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 394 1 § 2 k.p.c.

i nie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego.

Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.