Supreme Court dismisses costs waiver and lawyer appointment for filing a non-allowed administrative law review petition.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected Mikołaj B.'s request for a court-appointed lawyer and waiver of fees to file a legal challenge against an administrative court ruling. The applicant argued he lacked access to justice due to poverty and unequal treatment, but the court found his intended action procedurally barred. Since Polish law permits legal review petitions only against ordinary court judgments, the court correctly determined that no such remedy exists for administrative decisions, rendering the application inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 4241 i nast. k.p.c.: A legal review petition against a final administrative court judgment is inadmissible; consequently, requests for cost waivers or appointed counsel for such a petition must be rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 27 lipca 2005 r.
III SO 14/05
Złożony do sądu powszechnego lub Sądu Najwyższego wniosek strony o
przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych albo o wyznaczenie adwokata lub
radcy prawnego z urzędu (art. 114 § 1 oraz art. 117 § 1 k.p.c.) w celu wniesienia
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd administracyjny podlega odrzuceniu (art. 199 § 1 pkt 1 oraz art.
4241 i następne k.p.c.).
Sędzia SN Andrzej Wasilewski.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 27 lipca 2005 r.
sprawy z wniosku Mikołaja B. o ustanowienie adwokata z urzędu.
o d r z u c i ł wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz o wyznaczenie
adwokata z urzędu.
Uzasadnienie
Mikołaj B. zwrócił się do Sądu Najwyższego pismem z dnia 10 czerwca 2005
r. (data wpływu do Sądu Najwyższego: w dniu 21 czerwca 2005 r.) z wnioskiem o
ustanowienie adwokata z urzędu, a także o zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc w uzasadnieniu tego wniosku, że „wobec zwrócenia przez Sąd Najwyższy
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku NSA w Bydgoszczy z 26
czerwca 2003 r. zostałem pozbawiony prawa do sprawiedliwego sądu wobec nierówności wobec prawa. Natomiast przymus adwokacki jest fikcją - żaden adwokat
nie chce pisać do Sądu Najwyższego lub żąda horendalnych kwot 1.000 zł. Jestem
emerytem inwalidą II grupy samotnie prowadzący gosp. Domowe, nie posiadam
majątku ani dochodów. Utrzymuję się wyłącznie z emerytury 1.200 zł miesięcznie i
wszystko wydaję na utrzymanie i leczenie wobec stałej choroby”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
(art. 4241 i nast. k.p.c.) przysługuje wyłącznie od prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd powszechny w sprawie cywilnej (art. 1 i art. 2 k.p.c.). Oznacza to, że
niedopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym w sprawie ze skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego przez
sąd administracyjny (art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.). W konsekwencji, wniesiony do sądu
powszechnego lub do Sądu Najwyższego wniosek strony o przyznanie zwolnienia od
kosztów sądowych lub o wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego z urzędu (art.
114 § 1 oraz art. 117 § 1 k.p.c.) w celu wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd administracyjny podlega
odrzuceniu (art. 354 w związku z art. 199 § 1 pkt 1 oraz art. 361 k.p.c.).
Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie Mikołaj B. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz wyznaczenie adwokata z urzędu, ponieważ - jak wywodzi w uzasadnieniu tego wniosku - zamierza on
wystąpić ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem „wyroku NSA w Bydgoszczy z 26 czerwca 2003 r.”. W tej sytuacji, ponieważ niedopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd administracyjny, wniosek
ten podlegał odrzuceniu na podstawie art. 354 w i art. 361 związku z art. 199 § 1 pkt
1 oraz art. 4241 i nast. k.p.c.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.