Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SO 10/14 Generato dall'IA

Supreme Court rejects appeal against election protest dismissal as no appeal exists for Supreme Court rulings.

Numero d'incarto III SO 10/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a prior ruling that left an election protest without further proceedings. The applicant argued for similar grounds as in the initial protest, but the Court held that appeals are not permitted against Supreme Court decisions in election matters. Consequently, the appeal was rejected because the Supreme Court acts as the highest judicial authority whose rulings cannot be challenged.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 242 § 1, 243 § 1 Kodeksu wyborczego; Art. 3941 § 1 k.p.c.; Appeals against Supreme Court rulings in election protest proceedings are inadmissible as the Supreme Court is the highest judicial authority whose decisions cannot be appealed.

Parole chiave

Generato dall'IA
election protest dismissal Supreme Court appeal inadmissible appeal highest judicial authority election validity proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 242 § 1 Kodeksu wyborczego
Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela stanowisko przedstawione w powołanych judykatach.W myśl art. 242 § 1 i 243 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.
art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r., Sąd Najwyższy na podstawie art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego pozostawił bez dalszego biegu protest wyborczy A.
art. 3941 § 1 k.p.c.
Przepis art. 3941 § 1 k.p.c. określa zamknięty katalog spraw, w których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.
art. 3981 k.p.c.
Wyroki i postanowienia Sądu Najwyższego nie są zaskarżalne ani skargą kasacyjną (art. 3981 k.p.c.), ani zażaleniem (art.
art. 4241 k.p.c.
3941 k.p.c.), ani skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 k.p.c.).
art. 175 Konstytucji RP
W postępowaniu wyborczym Sąd Najwyższy nie sprawuje wprawdzie wymiaru sprawiedliwości w trybie nadzoru nad działalnością sądów powszechnych, lecz i w tym postępowaniu trzeba mieć na uwadze usytuowanie ustrojowe Sądu Najwyższego, wynikające z art. 175 i art.
art. 183 Konstytucji RP
175 i art. 183 Konstytucji RP.
art. 13 § 2 k.p.c.
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art.
art. 370 k.p.c.
w związku z art. 370 k.p.c. i w związku z art.
art. 39821 k.p.c.
i w związku z art. 39821 k.p.c. postanowił jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., III SO 17/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2012 r., III SO 21/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2009 r., III UZ 3/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2010 r., II PZ 29/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., III SO 2/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., III SO 2/09, OSNP 2011 nr 15-16, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SO 10/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)‎SSN Krzysztof Staryk‎SSA Anna Szczepaniak - Cicha (sprawozdawca) w sprawie z protestu wyborczego A. S.‎przeciwko ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 grudnia 2014 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń |Społecznych i Spraw Publicznych‎z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt III SW 32/14, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r., Sąd Najwyższy na podstawie art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego pozostawił bez dalszego biegu protest wyborczy A. S. przeciwko ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych w dniu 25 maja 2014 r. Sąd Najwyższy uznał, że protest nie spełnia warunków z art. 241 Kodeksu wyborczego, gdyż nie wskazuje zarzutów i dowodów w sposób prawem wymagany. A. S. w zażaleniu z dnia 27 października 2014 r. przytoczył argumenty zbliżone do zawartych w uzasadnieniu swego protestu wyborczego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlega odrzuceniu.Kwestią dopuszczalności zażalenia na postanowienie o pozostawieniu protestu wyborczego bez dalszego biegu Sąd Najwyższy zajmował się już niejednokrotnie, wyrażając pogląd, że zażalenie takie nie przysługuje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., III SO 17/11, OSNP 2012 nr 23-24, poz. 301, z dnia 2 lutego 2012 r., III SO 21/11, LEX nr 1215452).

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela stanowisko przedstawione w powołanych judykatach.W myśl art. 242 § 1 i 243 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (Dz.U. Nr 21, poz. 112 ze zm.), stosowanych odpowiednio w sprawach dotyczących wyborów do Parlamentu Europejskiego w związku z art. 336 tego Kodeksu, Sąd Najwyższy rozpatruje protest w składzie trzech sędziów w postępowaniu nieprocesowym i w formie postanowienia wydaje opinię w sprawie protestu, natomiast pozostawia bez dalszego biegu protest wniesiony przez osobę do tego nieuprawnioną lub niespełniający warunków określonych w art. 241.

Rozpoznawanie protestów w trybie nieprocesowym oznacza odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, które dają się pogodzić z istotą i funkcją postępowania w przedmiocie protestów wyborczych. Kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem orzeczeń Sądu Najwyższego. Przepis art. 3941 § 1 k.p.c. określa zamknięty katalog spraw, w których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Zgodnie z tą regulacją zażalenie przysługuje wyłącznie od postanowień sądu drugiej instancji (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08, LEX nr 497695, z dnia 7 października 2009 r., III UZ 3/09, LEX nr 560877, z dnia 20 stycznia 2010 r., II PZ 29/09, LEX nr 577837).O niedopuszczalności zażalenia w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Najwyższego o pozostawieniu protestu wyborczego bez dalszego biegu decyduje także i przede wszystkim wzgląd na ustrojową pozycję Sądu Najwyższego oraz na charakter i funkcję postępowania w przedmiocie ważności wyborów.

Zakres zadań Sądu Najwyższego został określony w ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.). W każdym systemie wymiaru sprawiedliwości istnieje najwyższa instancja sądowa, której orzeczenia nie podlegają dalszemu zaskarżeniu. Przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym, dotyczące postępowania (Rozdział 6), nie pozwalają na przyjęcie stanowiska, że orzeczenia Sądu Najwyższego podlegają zaskarżeniu. Wyroki i postanowienia Sądu Najwyższego nie są zaskarżalne ani skargą kasacyjną (art. 3981 k.p.c.), ani zażaleniem (art. 3941 k.p.c.), ani skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 k.p.c.).

W postępowaniu wyborczym Sąd Najwyższy nie sprawuje wprawdzie wymiaru sprawiedliwości w trybie nadzoru nad działalnością sądów powszechnych, lecz i w tym postępowaniu trzeba mieć na uwadze usytuowanie ustrojowe Sądu Najwyższego, wynikające z art. 175 i art. 183 Konstytucji RP. Sąd Najwyższy nie jest bowiem sądem powszechnym, a więc sądem pierwszej czy drugiej instancji, zawsze orzeka poza tokiem instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., III SO 2/09, OSNP 2011 nr 15-16, poz. 223). Innymi słowy, ani przepisy Kodeksu wyborczego, ani odpowiednio stosowane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują możliwości wnoszenia środków odwoławczych od orzeczeń Sądu Najwyższego, jako naczelnego organu władzy sądowniczej.

Niedopuszczalność zażalenia w postępowaniu dotyczącym protestów wyborczych wynika również z wyjątkowego trybu postępowania w przedmiocie ważności wyborów. Rozpoznawanie protestów stanowi w tym porządku wyodrębnioną część, będącą w istocie postępowaniem wstępnym przed wydaniem uchwały o ważności wyborów. Po podjęciu takiej uchwały rozpatrywanie protestu byłoby całkowicie sprzeczne z funkcją postępowania w przedmiocie ważności wyborów. Sąd Najwyższy w dniu 7 sierpnia 2014 r. podjął uchwałę stwierdzającą ważność wyborów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych w dniu 25 maja 2014 r., III SW 68/14 (Dz.U. z 2014 r., poz. 1166).

Po podjęciu uchwały o ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego, na podstawie art. 244 § 1 i 2 w związku z art. 336 Kodeksu wyborczego, jakakolwiek kontrola prawidłowości postanowień w przedmiocie protestów wyborczych jest niedopuszczalna.Sumując, Kodeks wyborczy nie przewiduje możliwości wnoszenia zażalenia w sprawach dotyczących protestów wyborczych, a odpowiednie stosowanie w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego skutkuje uznaniem, że zażalenie w sprawie zakończonej postanowieniem o pozostawieniu protestu bez dalszego biegu jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c. i w związku z art. 39821 k.p.c. postanowił jak w sentencji.