Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 8/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue regarding procedural defects in competition authority decision.

Numero d'incarto III SK 8/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a competition authority decision regarding anti-competitive practices. The appellant raised an abstract question about the possibility of revoking a flawed administrative decision but failed to specify concrete procedural violations. The court ruled that without concrete allegations of qualifying defects, the appeal lacks a legal issue under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 47931a § 3 k.p.c. - An appeal is inadmissible if the question raised is not a specific legal issue, as the court must address concrete procedural defects rather than abstract formulas regarding the revocation of administrative decisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility procedural defects competition law abstract legal question civil procedure code administrative decision revocation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 47931a § 3 k.p.c.
Stosownie bowiem do art. 47931a § 3 k.p.c. w
Art. 47928 § 3 k.p.c.
naruszenie art. 47928 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 47912 § 1 k.p.c.
47928 § 3 w związku z art. 47912 § 1 k.p.c.) zostały potwierdzone
art. 385 k.p.c
podstawie art. 385 k.p.c.
art. 47928 § 1 pkt 1 k.p.c
naruszenie art. 47928 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 47912 § 1 k.p.c
47928 § 3 w związku z art. 47912 § 1 k.p.c.) zostały potwierdzone

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 8/09

POSTANOWIENIE

Dnia 29 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa PKP Cargo Spółki Akcyjnej w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanych: S. – P. Spółki Akcyjnej, Przedsiębiorstwa Handlowo

- Usługowego E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, Przedsiębiorstwa

Spedycyjnego T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, C. Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością ( poprzednio C. Spółka Akcyjna )

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 29 kwietnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 17 czerwca 2008 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od PKP Cargo Spółki Akcyjnej w Warszawie na

rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

oraz na rzecz S.-P.Spółki Akcyjnej po 270 zł (dwieście

siedemdziesiąt) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 21 grudnia 2005 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów w punkcie I stwierdził, że PKP Cargo S.A. z siedzibą w Warszawie

oraz C. S.A. stosowały praktykę ograniczającą konkurencję na krajowym rynku

kolejowych przewozów towarów, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15

grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r. Nr 244,

poz. 2080 ze zm.), polegającą na zawarciu przez te podmioty porozumienia,

którego celem lub skutkiem było ograniczenie dostępu do rynku usług spedycyjnych

lub wyeliminowanie z tego rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem,

poprzez zawarcie w wieloletniej umowie o współpracy w zakresie świadczenia

usług przewozowych z dnia 20 stycznia 2003 r. postanowienia zakazującego

stosowania przez PKP Cargo S.A. w stosunku do innych podmiotów takich samych

lub korzystniejszych warunków na świadczenie usług przewozowych do 11

odbiorców określonych w załączniku nr 1 d do tej umowy, co umożliwiało odmowę

przez PKP Cargo S.A. realizacji na rzecz S.-P. S.A. przewozów węgla kamiennego

do dwóch stacji odbiorczych i korzystających z nich trzech odbiorców węgla

kamiennego. Prezes UOKiK stwierdził zaniechanie stosowania tej praktyki z dniem

23 października 2004 r. W punkcie II wskazanej decyzji Prezes UOKiK nie

stwierdził stosowania przez PKP Cargo S.A., Przedsiębiorstwo HandlowoUsługowe E. Spółkę z o.o. oraz Przedsiębiorstwo Spedycyjne T. T. Spółkę z o.o.

praktyki ograniczającej konkurencję na krajowym rynku kolejowych przewozów

towarów, polegającej na zawarciu przez te podmioty porozumienia, którego celem

lub skutkiem było ograniczenie dostępu do rynku usług spedycyjnych lub

wyeliminowanie z tego rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem, poprzez

odmowę realizacji dla S.-P. S.A. przewozów węgla kamiennego do 22 stacji

odbiorczych i korzystających z nich 24 odbiorców węgla kamiennego, co mogło

naruszyć art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

W punkcie III decyzji Prezes UOKiK nałożył na PKP Cargo S.A. karę

pieniężną w kwocie 10. 000. 000 zł., a w punkcie IV nałożył na C. S.A. karę

pieniężną w kwocie 1. 500. 000 zł. oraz w punkcie V zawarł rozstrzygnięcie o

kosztach postępowania.

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów w Warszawie oddalił odwołanie PKP Cargo S. A. od

powyższej decyzji Prezesa UOKiK z dnia 21 grudnia 2005 r.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na

podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację PKP Cargo S. A. od powyższego wyroku

Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w całości zaskarżyła skargą kasacyjną

strona powodowa PKP Cargo S. A. Skarga kasacyjna ma dwie podstawy. W

ramach

podstawy

naruszenia

przepisów

prawa

materialnego

zarzucono

naruszenie:

a) art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i

konsumentów (Dz. U. z 2005 Nr 244, poz. 2080 ze zm.) przez jego błędne

zastosowanie i przyjęcie, że porozumienie wertykalne zawarte przez

skarżącego miało na celu ograniczenie konkurencji na rynku, którego nie

dotyczyły postanowienia wskazanego porozumienia;

b) art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez jego

niewłaściwe

zastosowanie

i

przyjęcie,

że

pozycja

dominująca

przedsiębiorcy, który zawarł porozumienie naruszające art. 5 powołanej

ustawy stanowi przesłankę obciążającą tego przedsiębiorcę i pozwala na

zaostrzenie nałożonej na niego kary pieniężnej.

W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania skarga zarzuca

naruszenie art. 47928 § 1 pkt 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie i

nieuzasadnione ograniczenie rozpatrywania odwołania od decyzji Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyłącznie do kwestii materialno – prawnych i

uznanie – co do zasady – że rolą Sądu nie jest rozpatrywanie zarzutów

odnoszących się do postępowania administracyjnego, według którego toczy się

postępowanie przez Prezesem UOKiK.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,

że w sprawie występuje następujące istotne zagadnienie prawne: „Czy z uwagi na

pierwszoinstancyjny charakter postępowania przed Sądem Ochrony Konkurencji i

Konsumentów, Sąd ten rozpoznając sprawę z odwołania od decyzji Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może uchylić decyzję organu

antymonopolowego w przypadku stwierdzenia, że została ona wydana z

naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego i/lub postępowania

antymonopolowego zawartych w Ustawie”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów wniósł o nie przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, ewentualnie, w przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania, o jej

oddalenie; oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych prawem.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną zainteresowana S. P. S. A. wniosła o:

odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; ewentualnie, w przypadku

przyjęcia skargi do rozpoznania, o jej oddalenie w całości; o zasądzenie kosztów

postępowania według norm przepisanych prawem, w tym kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k. p. c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli:

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Zagadnienie prawne na które powołuje się skarżący we wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania, choć przedstawione w interesującym wywodzie, nie jest

zagadnieniem którego rozwiązane jest potrzebne dla rozpatrzenia podstaw skargi

kasacyjnej i dlatego nie jest występującym w sprawie zagadnieniem prawnym w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Skarżący przedstawił pytanie

antymonopolowego

o możliwość uchylenia decyzji organu

wydanej z naruszeniem przepisów postępowania przed

organem antymonopolowym. Na tak ogólnie sformułowaną kwestię, co do samej

prawnej dopuszczalności uchylenia decyzji wadliwej odpowiedź musiałaby być

potwierdzającą odpowiedzią - „tak”. Stosownie bowiem do art. 47931a § 3 k.p.c. w

razie

uwzględnienia

odwołania,

sąd

ochrony

konkurencji

i

konsumentów

zaskarżoną decyzję uchyla (a więc może uchylić), albo zmienia w całości lub w

części i orzeka co do istoty sprawy. Problem leży nie w abstrakcyjne ujętej formule

ale w jej zastosowaniu do konkretnych okoliczności – ustalonych (zarzuconych)

uchybień

postępowania

przed

Prezesem

Urzędu

Ochrony

Konkurencji

i

Konsumentów. Nie ma racji skarżący w wyrażonym w skardze jego przekonaniu, że

w tej sprawie- pomimo przywołanych licznych dotychczasowych wypowiedzi Sądu

Najwyższego z innych spraw – wystąpiła potrzeba jakiegoś całościowego

rozpatrzenia problemu

znaczenia uchybień postępowanie poprzedzającego

postępowanie sądowe w sprawach z zakresu ochrony konkurencji.

Z podstaw zaskarżonego skargą wyroku wcale nie wynika, ażeby Sąd, który

ten wyrok wydał wykluczał dopuszczalność uchylenia decyzji Prezesa UOKiK z

powodu jej wadliwości. W wyroku tym bowiem, jego rozstrzygnięcie opiera się na

ustaleniu, że nie zostały wykazane uchybienia, które miałyby znaczenie

dyskwalifikujące zaskarżoną decyzję (nie zarzucono w szczególności naruszenia

podstawy kompetencyjnej działania Prezesa UOKiK albo pogwałcenia takich zasad

postępowania, które konstytuują jego ważność). Decydujące jest ustalenie Sądu,

że po rozpoznaniu sprawy w granicach przytoczonych zarzutów i wskazanych

dowodów (por. art. 47928 § 3 w związku z art. 47912 § 1 k.p.c.) zostały potwierdzone

ustalenia dokonane w postępowaniu przedsądowym.

W świetle podstaw zaskarżonego wyroku nie jest potrzebne rozpatrywanie

zagadnienia prawnego, którego przesłanki ujęte są abstrakcyjnie, jak się wydaje z

założeniem pozostającym w sprzeczności z dotychczasowym orzecznictwem (w

szczególności z wyjaśnioną pozycją sądu ochrony konkurencji i konsumentów). Z

całą pewnością nie jest tak, że uchybienia przedsądowego postępowania

administracyjnego, przesądzają o tym,

postępowania

że przedmiotem dwuinstancyjnego

sądowego nie może być ustalenie (merytoryczne) podstaw

(faktycznej i prawnej) zastosowanej w zaskarżonej decyzji kompetencji Prezesa

UOKiK.

Rozważając przedstawioną w skardze argumentację zwrócono uwagę na to,

że skarżący tak w uzasadnieniu postawionego pytania jako zagadnienia prawnego

jak i w

uzasadnieniu podstawy skargi dotyczącej naruszenia przepisów

postępowania, nie wykazał konkretnych zarzutów w stosunku do oceny sądu w

przedmiocie

poprawności

decyzji

Prezesa

UOKiK;

nie

ma

skonkretyzowania okoliczności, które miałyby zdyskwalifikować

w

skardze

zaskarżoną

decyzję bez możliwości wyjaśnienia sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu

sądowym wynikłym z odwołania od tej decyzji.

Uznając, że nie zachodzą określone w art. 398 9 § 1 k.p.c. przyczyny

przyjęcia skargi do rozpoznania Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2

k.p.c.